Περί διαδικτύου πάλι...

«Αν δεν υπηρχε το διαδικτυο δεν θα υπηρχε αυτος ο ξεσηκωμος στην αιγυπτο,τοσο γρηγορα κ μαζικα.ουτε οι αποκαλυψεις του wikileaks, ουτε η αλλη αποψη στις ειδησεις που μας σερβιρουν στις 8 οι μεγαλοεργολαβοι κλπ. Και δεν βρισκω κατι κακο στο να εχει ο καθε νεαρος ολη τη μουσικη/γνωση στα χερια του. Ετσι φτωχος ή πλουσιος μπορεις να εχεις προσβαση στη γνωση. Το διαδικτυο ειναι το πιο δημοκρατικο μεσο επικοινωνιας. ΜΕ ΟΛΕΣ ΤΙΣ ΠΑΡΑΦΩΝΙΕΣ ΤΟΥ. Εξαλλου αυτη ειναι η ουσια της δημοκρατιας, να εχουν λογο ολοι».

Τα παραπάνω έγραψε σε ένα σχόλιο του στο skylos.gr ο Peter_Pan και μου έδωσε αφορμή για ορισμένες σκέψεις..

Το διαδίκτυο ΔΕΝ είναι δημοκρατικό μέσο επικοινωνίας, γιατί απλά δεν υπάρχουν τέτοια μέσα επικοινωνίας. Περιλαμβάνει δημοκρατικές νησίδες, αλλά αυτό καθ’ εαυτό είναι ένας βάλτος ημιτελούς παραπληροφόρησης. Αυτό που το σώζει είναι η άναρχη εξ’ αρχής δόμηση του, που δίνει ευκαιρία στον καθένα να εκφρασθεί, πολλές φορές ανώνυμα. Ποιό είναι όμως το S/R (signal to noise ratio); Πως μπορώ να βάλω το χέρι στο βάλτο και να πιάσω τον χρυσό; Απλά δεν μπορώ.

Είδαμε τι έγινε προσφατα με τον Μπίν Λάντεν. Μόλις έφτασε η είδηση, άρχισαν τα σενάρια, όχι τον έχουν σκοτώσει από παλιά, όχι το είχε πει η Μπεναζίρ Μπούτο, όχι έκανε λάθος εν τη ρύμη του λόγου της, όχι το ένα όχι το άλλο. Τι να διαλέξω λοιπον; Και τι να πιστέψω; Η εποχή μας έχει κάνει δύσπιστους, καχύποπτους, απόμακρους.

Γιά κάθε σχετικά πρωτογενές άρθρο, υπάρχουν και 100 αντίλογοι. Αυτό είναι δημοκρατία, ναι. Αν οι αντίλογοι δεν ειναι κατευθυνόμενοι. Ξέρουμε; Όχι βέβαια.
Επειδή δεν μου αρέσει να αερολογώ (fart in a general direction που λέμε στην Μ. Βρεττανία), εχω να προτείνω ορισμένα πραγματάκια. Λέμε πως απο τους έλληνες λείπει η παιδεία. Ας την αποκτήσουμε λοιπον.. Όχι μόνον λόγια, τσιτάτα και statuses στο Facebook. Γιατί να γράφουν ωραία πράγματα οι άλλοι και να αισθανόμαστε πως εμείς δεν μπορούμε; Μπορούμε, αρκεί να το προσπαθήσουμε. Χρειάζονται και ορισμένα προαπαιτούμενα και αυτά είναι η γνώση που αποκτάμε με το διάβασμα.

Να ξερετε πως το παραμικρό μόριο γνώσης είναι τόσο σημαντικό που έχει τη δύναμη να μας αλλάξει προς το καλύτερο.. (να λείπουν οι συνειρμοί με το μόριο του Στάθη). Αυτό δεν ζητάμε; Να γινόμαστε καλύτεροι, να γίνονται και οι άλλοι και να προάγονται οι μεταξύ μας σχέσεις;

Γιατί έκλαψε όλη η Ελλάδα με τον θάνατο του Θανάση Βέγγου; Γιατί ήταν ένας ηθοποιός που χάρισε αφειδώς το γέλιο, έζησε μετριοπαθώς, δεν ενόχλησε κανέναν με την συμπεριφορά του, έκανε βίωμα του το «καλέ μου άνθρωπε». Ήταν τελικά τόσο καλός ηθοποιός, ή απλά ένας άνθρωπος που μετέφερε τη ζωή του και τα πιστεύω του στους ρόλους του;

Επανέρχομαι στο διαδίκτυο, που χαρακτήρισα πριν «ημιτελές» για να πω, πως και η εποχή μας, μας εχει κάνει ημιτελείς. Το χιλιοειπωμένο παράδειγμα του «wish you were here» των Floyd, που αν το ακουσεις απο το youtube δεν ξέρεις τίποτε απο το συγκεκριμένο μεγαλειώδες μουσικό αποτύπωμα του συγκροτήματος. Αντί να διαβάσουμε Μπαλζάκ και Ρεμπώ ή Κροπότκιν (σαντάπ, Παναγιωτόπουλε) ψάχνουμε στο google για Rimbaud + quotes, βρίσκουμε κάτι που μας αρέσει και τσούπ! status στο facebook. Εντελώς ανέντιμο, πασαλειμματικό και επιφανειακό… Απλά και μόνον για να εντυπωσιάσουμε και εσωτερικώς, «κουφάλα»..

Το διαδίκτυο είναι καλό σαν μέσον, σαν εφαλτήριο αποκομιδής γνώσης, αλλά μέχρι εκεί. Πρέπει να θέλουμε να προχωρήσουμε…

Για μένα οι ειδήσεις της εβδομάδας είναι:
«Εκφράζοντας τους φόβους του ότι “το Κρατικό Ωδείο Θεσσαλονίκης (ΚΩΘ), ο παλαιότερος δημόσιος φορέας πολιτισμού (97 χρόνων) της χώρας, κλείνει”, ο σύλλογος καθηγητών του ωδείου προχωρά σε στάσεις εργασίας, το διάστημα 3-6 Μαΐου, από τις 4 έως τις 8 το απόγευμα.»
Περισσότερα εδώ

και
Αναστέλλει προσωρινά τη λειτουργία της η Ανωτάτη Σχολή Καλών Τεχνών, καταγγέλλοντας, τις πολιτικές επιλογές του υπουργείου Παιδείας και συνολικότερα της κυβέρνησης, οι οποίες «έχουν οδηγήσει σε κατάσταση αδιεξόδου την Σχολή, με αποτέλεσμα να είναι πλέον αδύνατη η ομαλή εκπαιδευτική λειτουργία της».
Περισσότερα εδώ

Το Σαββατοκύριακο που μας έρχεται ανοίγει τις πόρτες της η 8η Διεθνής Έκθεση Βιβλίου Θεσσαλονίκης (site). Αξίζει τον κόσμο να την επισκεφθούμε.. Ολοι.. Θα έχει και Περίπτερο «Οδυσσέας Ελύτης», (με αφορμή τα 100 χρόνια από τη γένννηση του). Πως αλλιώς να σας δελεάσω ;

Χωρίς πολιτισμό, όσο καλό και να είναι το διαδίκτυο, δεν πάμε πουθενά….. Δυστυχώς.

via michalopoulos.gr

Αναδρομικά σε 850 βουλευτές: Φτύστε… μην τους ματιάσετε

Γράφει ο Σωτήρης Ξενάκης

Δεν πίστευα στα αυτιά μου ακούγοντας χθες βράδυ στα δελτία ειδήσεων ότι 850 πρώην βουλευτές προσέφυγαν στα δικαστήρια για να διεκδικήσουν αναδρομικά ύψους δεκάδων εκατομμυρίων ευρώ!

Οι πληροφορίες που μεταδόθηκαν ανέφεραν ότι πρόκειται για οικονομικές διεκδικήσεις που γυρίζουν 4 και 5 τετραετίες πίσω, και προέκυψαν από μια απόφαση του 2008 που προέβλεπε την καταβολή αναδρομικών σε βουλευτές, που όμως δεν υλοποιήθηκε, για να μην προκληθεί η κοινή γνώμη.

Με λίγα λόγια, περίπου 850 βουλευτές, κυρίως από τα δύο μεγάλα κόμματα, οι οποίοι λαμβάνουν συντάξεις που φτάνουν τα 4.000 ευρώ για όσους έχουν θητεία πάνω από 17 χρόνια και είναι τουλάχιστον 1.400 ευρώ για όσους έχουν εκλεγεί μόλις μια πλήρη τετραετία, λένε πως θέλουν κι άλλα.

Και το λένε, χωρίς να ντραπούν, στον συνταξιούχο των ΟΓΑ με τα 350 ευρώ, στον άνεργο με το επίδομα των 400 ευρώ κατά μέσο όρο, στον 25χρονο με το πτυχίο που αν είναι τυχερός και βρει δουλειά θα πάρει 592 ευρώ. Το λένε στις στρατιές των απλήρωτων του ιδιωτικού τομέα που παραμένουν στις δουλειές τους για να μην είναι κι αυτοί άνεργοι.

Έχοντας θητεία πάνω από 10 χρόνια στο κοινοβουλευτικό ρεπορτάζ, έχω κάνει αμέτρητους καυγάδες με γνωστούς μου και αγνώστους, υπερασπιζόμενος τη δυνατότητα των βουλευτών να έχουν ένα υψηλό μισθό για να μην είναι επιρρεπείς στους πειρασμούς και να είναι όσο πιο ανεξάρτητοι γίνεται. Έχω αποφύγει τον εύκολο λαϊκισμό στο θέμα των βουλευτικών αποζημιώσεων με νύχια και δόντια.

Αυτό που κάνουν όμως στις παρούσες κοινωνικές και οικονομικές συνθήκες οι 850 πρώην βουλευτές, ξεπερνά κάθε λογική. Γιατί αυτοί δεν ανήκουν σε μια οποιαδήποτε επαγγελματική ομάδα που δικαιούται να αξιοποιεί κάθε «παραθυράκι» του νόμου για να πάρει επιπλέον χρήματα.

Το πρώτο που πρέπει να γίνει -κατά την άποψή μου- είναι να δημοσιοποιηθούν τα ονόματά τους για να ξέρουμε ποιοι είναι. Άλλωστε, υπήρξαν, και προφανώς κάποιοι συνεχίζουν να είναι, δημόσια πρόσωπα. Όσο για το δεύτερο; Φτύστε... μην τους ματιάσετε. Για να μη γράψω ακριβώς αυτό που σκέπτομαι.

via iefimerida.gr

 

Γιατί δεν συγκινούν οι δημοκρατικές επαναστάσεις;

Μήνες τώρα οι αραβικές επαναστάσεις κρατούν σταθερό πόστο στη δημοσιότητα. Αρχίσαμε πια να το συνηθίζουμε το θέμα, σαν να πρόκειται για κάποια έκτακτη επικαιρότητα που ανεπαισθήτως μεταβλήθηκε σε τακτική. Τελευταίο από τα επείγοντα: η Συρία του Μπασάρ Αλ Άσαντ και της «αγίας οικογένειας». Η κτηνώδης καταστολή, οι δολοφονίες στη μέση του δρόμου, οι τρεμάμενες λήψεις από το κινητό συνδυασμένες με την πτώση των κορμιών στην άσφαλτο, το κροτάλισμα των πολυβόλων από τις ταράτσες των κτιρίων.

Εικόνες πραγματικής δικτατορίας. Όχι ενός, όπως λέγεται, «αυταρχικού» καθεστώτος αλλά ωμής δικτατορίας. Θα έπρεπε να είναι πρώτος τίτλος. Κυριολεκτικά και συμβολικά. Αλλά δεν είναι.

Δεν έχω σκοπό να επαναλάβω εδώ απορίες που διατύπωσα ήδη με τη λιβυκή εξέγερση και τις περιπλοκές που δημιουργήθηκαν με τους αεροπορικούς βομβαρδισμούς και τη σχετική συζήτηση περί ιμπεριαλιστικής επέμβασης. Για παράδειγμα μπορώ να καταλάβω –όχι φυσικά να συμμεριστώ– την επιφύλαξη και τη ψυχρότητα όσων κρίνουν και πολιτεύονται με όρους στυγνής real politik για τη μια ή την άλλη περιοχή του κόσμου. Η ανομολόγητη, τις περισσότερες φορές, πεποίθησή τους είναι ότι μια «λειτουργική» δικτατορία παρέχει ένα κάποιο ανάχωμα στις εθνοτικές και θρησκευτικές διαιρέσεις, στις δυνάμεις του φυλετικού χάους. Όταν τα πράγματα «πάνε καλά» –δηλαδή εκεί όπου, γι’ αυτούς, δεν υπάρχει αναβρασμός, εξεγέρσεις, ανακατωσούρα κλπ.– οι ίδιοι άνθρωποι υποστηρίζουν ότι η «πολιτική σταθερότητα» διευκολύνει την «οικονομική ανάπτυξη», τις νέες επενδυτικές ευκαιρίες, τις στρατηγικές συμμαχίες και τους αμοιβαία επωφελείς συνεταιρισμούς. Αυτή είναι βεβαίως η φιλοσοφία μιας Δύσης αλά Πούτιν ή αλά Xoυ Τζιντάο. Μιας Δύσης που το έσχατο όραμά της έχει πια γίνει ένας «ανώτερος κινεζισμός», όπως έγραφε ενάμιση αιώνα πριν ο διορατικός Νίτσε.

Γιατί όμως και ένας κόσμος που διαθέτει ριζοσπαστικές αναφορές, ένας κόσμος ο οποίος κρατά ακόμα την ιδέα της κοινωνικής χειραφέτησης και της εξόδου των μαζών από το ημίφως, γιατί μοιάζει κάπως αδιάφορος για τα δημοκρατικά κινήματα των αραβικών λαών;

Ίσως η λέξη αδιαφορία να είναι άδικη. Και υπερβολική. Ας πούμε καλύτερα ότι η διεθνιστική χορδή δεν δονείται όσο θα απαιτούσε η σοβαρότητα του γεγονότος.

Νομίζω ότι κάπου εδώ υπάρχει ένα βαθύτερο πρόβλημα. Και το πρόβλημα αυτό μπορεί να λέγεται… μαρξισμός. Εξηγούμαι: όταν μιλώ για «μαρξισμό» εννοώ την γοητευτικά παραπλανητική ιδέα μιας περιεκτικής εξήγησης των πάντων, ή σχεδόν των πάντων, με βάση ένα «υλιστικό/οικονομικό» λεξιλόγιο. Αυτή η ιδέα έχει επιστρέψει σε ορισμένους χώρους. Και είναι ευεξήγητο το ότι η κρίση και η πολιτική διαχείρισή της από τις κυρίαρχες δυνάμεις επαναφέρει το ενδιαφέρον για μια συνολική θεωρητική εποπτεία των μεγάλων μετασχηματισμών στο κράτος, στις κοινωνικές σχέσεις, στην εργασία, στους αναδιανεμητικούς μηχανισμούς. Η συγκυρία ευνοεί, και αυτό είναι καλό, την εκ νέου ανακάλυψη του γεγονότος ότι ο καπιταλισμός υπάρχει και γίνεται όλο και πιο επικίνδυνος, ότι το κοινωνικό ζήτημα έχει αποκτήσει και πάλι την ορατότητα που του πρέπει — και προφανώς δεν «λύθηκε» από τις τεχνολογικές επαναστάσεις, την άνοδο των μεσαίων τάξεων ή τον «θάνατο του κοινωνικού», όπως υποστήριζαν πολλοί τις τελευταίες δεκαετίες.

Υπάρχει όμως και μια προβληματική πλευρά σε αυτόν τον «γενικό» –κατά το γενική ιατρική—μαρξισμό, ο οποίος μετατρέπεται συχνά σε ένα είδος αφόρητου ακαδημαϊκού νεοσχολαστικισμού. Το κακό είναι ότι μεταφέρει ακόμα και σήμερα τη γνωστή και ακριβά πληρωμένη υποτίμηση της σημασίας των πολιτικών επαναστάσεων στον βωμό μιας ορισμένης ιδέας περί της πραγματικής, της μοναδικά αυθεντικής επανάστασης. Αυτή η υποτίμηση εμφανίζεται σε έναν βαθμό ακόμα και στον τρόπο με τον οποίο διαβάζονται οι τρέχουσες αναδιαρθρώσεις στην Ευρώπη και στην Ελλάδα. Οι νέες κοινωνικές και οικονομικές πολιτικές θεωρούνται κατά κύριο λόγο ως επιθέσεις στον πολιτισμό της ισότητας και των κοινωνικών δικαιωμάτων, και μόνο δευτερευόντως ως προκλήσεις κατά του πολιτισμού των ελευθεριών και της ίδιας της δημοκρατικής εμπειρίας. Μια φιλόσοφος που δεν έχει καμιά σχέση με τη ριζοσπαστική Αριστερά,[1] το επισημαίνει στο τελευταίο της βιβλίο: η νεοφιλελεύθερη διακυβέρνηση και οι νόρμες τις οποίες επιδιώκει να εμπεδώσει σε όλα τα επίπεδα συνιστά μια διαστροφή της φιλελεύθερης δημοκρατίας. Είναι μια διακυβέρνηση αντιδημοκρατική και κατά βάση αντι-φιλελεύθερη, καθώς επιδιώκει να «κατασκευάσει» την ενότητα κράτους, κοινωνίας και αγοράς στη βάση μιας καθορισμένης νόρμας και των μεταρρυθμίσεων οι οποίες την υπηρετούν: της ανταγωνιστικότητας και της μετρήσιμης «οικονομικής» αποτελεσματικότητας.

Επανέρχομαι όμως στο ζήτημα των δημοκρατικών κινημάτων. Αυτά λοιπόν τα απροσδιόριστα και ανοργάνωτα κινήματα, αυτές οι μεγαλειώδεις «συμμορίες» (κατά τους Καντάφι, Άσαντ και σία) επιβεβαιώνουν τα μεγάλα αποθέματα που διατηρεί ακόμα η ιδέα της δημοκρατίας. Διαψεύδουν τη ρηχή «δημοκρατική ρητορική» των ελίτ αλλά και την οξεία πολιτική απομάγευση που περνούν οι Ευρωπαίοι, η ίδια η οποία τους οδηγεί να ψηφίζουν τους… Αληθινούς Φιλανδούς και να επιδοκιμάζουν μια Μαρίν Λεπέν.

Για την ελληνική Αριστερά, η υπόθεση που κάνω είναι ότι η τσιγκούνικη, ψυχρή και κάποτε ασυγχώρητα καχύποπτη στάση απέναντι σε αυτές τις εξεγέρσεις συγκαλύπτει κυρίως ένα κενό πολιτικής παιδείας και μια μεγάλη ιστορική απώθηση. Αυτό το κενό καλύπτεται ενίοτε από μεγάλες δόσεις μαρξοφανούς παντογνωσίας, ενώ σε μια άλλη, και χειρότερη περίπτωση, από έναν περίεργο «στρατηγικό ρεαλισμό» αναδίπλωσης στο «δικό μας πρόβλημα».

Το κενό πάντως υπάρχει. Είναι η έλλειψη πρωτογενούς συγκίνησης γι’ αυτό καθαυτό το δημοκρατικό μυστήριο, έτσι όπως επανεμφανίζεται απροσδόκητα εκεί που δεν το περιμένεις. Γι’ αυτές τις αιφνίδιες αναδύσεις στην επιφάνεια, που πολλές φορές δείχνουν να παραβιάζουν τη φυσική τάξη των πραγμάτων, τους οδικούς χάρτες των αφεντικών του κόσμου αλλά και τις διανοητικούς μαιάνδρους των «κομμουνιστικών Υποθέσεων» επί χάρτου.

Επί του παρόντος η δημοκρατική μελαγχολία των μετριοπαθών δεν αφήνει περιθώρια ενθουσιασμού για το κουράγιο των άλλων, για το αξιοζήλευτο θάρρος που δείχνουν οι άνθρωποι μιας Μισράτα ή μιας Νταραά. Κατ’ αναλογία, η αντικαπιταλιστική αγανάκτηση ημών των ριζοσπαστικών δεν χωρά άλλες εμπειρίες θυμού και ηθικής εξέγερσης ενώπιον της σφαγής των άλλων, των κατοίκων μιας Μισράτα ή μιας Νταραά.

Μπορεί και να είναι έτσι. Το δικό μας επείγον, οι δικές μας εκκρεμότητες ίσως να μην αντέχουν πια το βάρος των άλλων, των πιο μακρινών. Είπαμε: καιρός της συντήρησης δυνάμεων, καιρός αποταμίευσης και οικονομίας αισθημάτων, καιρός μονοκαλλιέργειας της οργής. Φαίνεται όμως ότι κάπου αλλού η Ιστορία δεν έχει λήξει ακόμα…

Ο Νικόλας Σεβαστάκης διδάσκει στο Τμήμα Πολιτικών Επιστημών του ΑΠΘ

via enthemata.wordpress.com

Η βαρβαρότητα των άδειων εδράνων

Tα άδεια έδρανα της Βουλής, στη διάρκεια της χθεσινής συζήτησης για την παραπομπή του Άκη Τσοχατζόπουλου, αποκαλύπτουν το μέγεθος της περιφρόνησης  των εθνοπατέρων προς τους πολίτες.

Τα πλουσιόπαιδα, στους οποίους έχουμε αναθέσει τον ιερό ρόλο της εκπροσώπησής μας στη κοινοβουλευτική δημοκρατία, δεν καταδέχθηκαν να παραβρεθούν στην αίθουσα συνεδριάσεων της βουλής.

Οι χοντρόπετσοι απόντες  εθνοπατέρες,  έδειξαν με την απουσία τους πόσο γραμμένες έχουν τις κοινοβουλευτικές διαδικασίες αλλά και την ανάγκη κάθαρσης και διαφάνειας.

Αναρωτιέται κανείς αν θα τολμούσαν ν απουσιάσουν από το κάλεσμα κάποιου μεγαλοεπιχειρηματία της διαπλοκής.

Οι συγκεκριμένοι κύριοι και κυρίες δεν χαμπαριάζουν μία ούτε από τα γιαούρτια, ούτε από το κράξιμο, ούτε ακόμη και από αυτόν τον άγριο ξυλοδαρμό του συναδέλφου τους Κωστή Χατζηδάκη. Μια βάρβαρη επίθεση δίχως αμφιβολία. (Πάντως ο κ. Χατζηδάκης, έχει «εξαφανισθεί» από τότε.  Αποφεύγει συστηματικά την υπερέκθεση στα ΜΜΕ.)

Εξίσου βάρβαρη όμως είναι και η δική τους απουσία από τα έδρανα της Βουλής στη διάρκεια μιας τόσο σοβαρής συζήτησης.

Δεν μας ενδιαφέρει αν βρισκόντουσαν στο καφενείο της Βουλής, αν συζητούσαν με τους διαπλεκόμενους-με κάποιες εξαιρέσεις- κοινοβουλευτικούς συντάκτες η αν έκαναν καμάκι στις γραμματείς που έχουν προσλάβει οι κατά καιρούς διατελέσαντες (πεφωτισμένοι) πρόεδροι της Βουλής.

Τα άδεια έδρανα αποκαλύπτουν τη χυδαία και βάρβαρη περιφρόνηση των πολιτών.

Πρόκειται για μια απίστευτη περιφρόνηση προς τους πολίτες, η οποία μπορεί να συγκριθεί μόνο με την περιφρόνηση των αδίστακτων πρεζεμπόρων προς την ίδια τη ζωή.

Δεν είναι το απαράδεκτο του θεάματος. Είναι η περιφρόνηση και το θράσος που δεν αντέχεται. Και μάλιστα όταν όλοι αυτοί οι εθνοπατέρες απολαμβάνουν παχυλές αμοιβές σε καιρό εξαθλίωσης των πολιτών και ασίγαστη προβολή από τα ΜΜΕ.

Τους πληρώνουμε για να βρίσκονται στη Βουλή κι όχι στα παράθυρα του Μega.

Και καλά οι ίδιοι, αλλά οι φερόμενοι ως ηγέτες, Παπανδρέου και Σαμαράς, δεν μπορούν να τους δώσουν εντολή να βρίσκονται στις θέσεις τους, στο Ναό της Δημοκρατίας;

Ντροπή σ όλους σας, ασυνείδητοι...

via kourdistoportocali.com

Ποιος αλήθεια κυβερνά αυτή τη χώρα;

Όσοι είναι αρκετά μαζοχιστές ώστε να παρακολουθούν τακτικά το κυβερνητικό ρεπορτάζ, νιώθουν ότι ζουν την ημέρα της μαρμότας.

Επί μήνες τώρα, ακούμε τις ίδιες εξαγγελίες, ή μάλλον διαρροές, για τη λήψη μέτρων περιορισμού του ελλείμματος, καθώς και για επικείμενες διαρθρωτικές μεταρρυθμίσεις. Κάθε μέρα, στα «δελτία» των οκτώ, τα ίδια και τα ίδια...
Το πρόβλημα είναι ότι οι διαρροές σπανίως γίνονται και επίσημες ανακοινώσεις, σπανιότατα δε φτάνουμε στο στάδιο της υλοποίησης όσων ακούμε και διαβάζουμε. Ο λόγος; ότι εδώ και αρκετούς μήνες, το καράβι είναι ακυβέρνητο.

Ελλείψει ικανοτήτων και πολιτικής βούλησης από τους κυβερνώντες, πολλά λέγονται, αλλά τίποτε δεν γίνεται. Δεν χρειάζεται να αναφερθεί κανείς σε παραδείγματα. Αρκεί να βρει στο ίντερνετ το κυβερνητικό ρεπορτάζ ενός δελτίου του περασμένου Δεκέμβρη και να το συγκρίνει με το κυβερνητικό ρεπορτάζ του χθεσινοβραδινού δελτίου.

Διακηρύξεις προθέσεων:

• για την απλοποίηση του φορολογικού συστήματος,
• ευχολόγια για την πάταξη της φοροδιαφυγής και της εισφοροδιαφυγής,
• μεγαλόστομες υποσχέσεις για fast track επενδύσεις και
• διαρροές για τα γνωστά σε όλους πλέον εισπρακτικά μέτρα, προκειμένου να «μετρηθούν» οι αντιδράσεις.

Απορίας άξιον τι εξυπηρετούν αυτές οι διαρροές, εκτός από το να καταρρακώνουν την ψυχολογία του κόσμου με τη συνεχή μετρολογία, την οποία κυβερνητικοί παράγοντες μάλιστα καταγγέλλουν, την ίδια στιγμή που την τροφοδοτούν!

Πέραν όμως του ζητήματος της βούλησης και των ικανοτήτων, υπάρχει και ένας άλλος λόγος, εξαιτίας του οποίου έχουμε παγιδευτεί στην ημέρα της μαρμότας. Ότι για πρώτη φορά στη σύγχρονη πολιτική ιστορία της χώρας, δεν υπάρχει σαφής ιεραρχική δομή και ενιαίο κέντρο λήψεως αποφάσεων στην κυβέρνηση. Εξ ου και βλέπουμε τον κυβερνητικό εκπρόσωπο να διαψεύδει συχνά υπουργούς, ή δύο υπουργούς να λένε δύο τελείως διαφορετικά πράγματα για το ίδιο θέμα, ή ακόμη και υφυπουργούς να διαφωνούν με υπουργούς, ενώ στην κοινοβουλευτική ομάδα βαρκούλες αρμενίζουν. Ένα απόλυτο μπάχαλο χωρίς προηγούμενο...

Το αποτέλεσμα της μεταμοντέρνας αυτής φιλοσοφίας που έχει εμφυσήσει ο πρωθυπουργός στην κυβέρνηση και στην Κ.Ο του ΠΑΣΟΚ θα είναι φυσικά καταστροφικό για τη χώρα. Όσο για εμάς τους παρατηρητές; Η ταπεινή συμβουλή μου είναι να μην πιστεύουμε ούτε τα μισά απ' όσα διαβάζουμε και ακούμε στις ειδήσεις.

Όταν διαβάζουμε, για παράδειγμα, ότι :

• «η κυβέρνηση θέλει να προωθήσει την αγορά της εξοχικής κατοικίας σε ξένους»,
• ή «να ιδιωτικοποιήσει τη ΔΕΗ»,
• ή «να τακτοποιήσει τα αυθαίρετα»,

επί της ουσίας διαβάζουμε τις διαρροές που μεταφέρουν συγκεκριμένοι υπουργοί, ή συνεργάτες του πρωθυπουργού, σε φίλους τους δημοσιογράφους (άλλη μια πονεμένη ιστορία...). Σε καμία περίπτωση όμως τα όσα μεταφέρονται δεν αποτελούν κυβερνητική πολιτική ή απηχούν απαραίτητα στις απόψεις του ίδιου του πρωθυπουργού. Και αυτό διότι κυβερνητική πολιτική, υπό την έννοια του συγκεκριμένου σχεδίου, με χρονοδιαγράμματα, ημερομηνίες και κοστολόγιο, δεν υπάρχει. Και δεν υπάρχει διότι δεν υπάρχει κανείς να το χαράξει.

Η απάντηση λοιπόν στο ερώτημα του «ποιος κυβερνά αυτή τη χώρα» είναι «κανείς». Υπάρχουν απλώς υπουργοί, μεγαλοσυνδικαλιστές, κομματάρχες και δημόσιοι υπάλληλοι, που, ως άλλοι κοτζαμπάσηδες, διοικούν συγκεκριμένα τσιφλίκια της κρατικής μηχανής. Δυστυχώς, αυτή είναι η θλιβερή αλήθεια...

Νικηφόρος Μαλεβίτης
Πηγή:reporter.gr

via taxfinance.gr

Η έκθεση/απάντηση μιας μαθήτριας του Λυκείου Σητείας στο Υπουργείο Παιδείας

Το Υπ. Παιδείας έστειλε εντολή να γράψει ένας μαθητής από κάθε Λύκειο μια έκθεση με θέμα το κοινοβούλιο και τους τρόπους βελτίωσής του και να σταλεί σε αυτό. Η συγκεκριμένη μαθήτρια βγήκε λίγο εκτός θέματος...

ΘΕΜΑ: «Το Καινοβούλιο εκλέγεται από τους πολίτες για να εκφράζει τη δημοκρατική τους βούληση, να προασπίζει και να προωθεί το δημόσιο και εθνικό συμφέρον. Αφού λάβετε υπόψην σας τα παραπάνω, να γράψετε ένα άρθρο στο οποίο θα εκφράζετε τη γνώμη σας για το ελληνικό Κοινοβούλιο και θα προτείνετε τρόπους βελτίωσης του ρόλου του, αν κρίνετε πως αυτό είναι αναγκαίο.»

Καταρχήν, θέλω να ενημερώσω τον αναγνώστη -όποιος κι αν είναι αυτός- ότι θα κινηθώ εκτός θέματος. Βλέποντας ότι το θέμα αφορά την πολιτική είναι σχεδόν αδύνατο να κρατήσω το μυαλό μου καθαρό και νηφάλιο. Οργή και θυμός ξεσπάνε μέσα μου. Και να φανταστώ αυτό δεν γίνεται μόνο σε μένα. Διαβάζοντας παραπάνω ότι το Κοινοβούλιο «προωθεί το δημόσιο και εθνικό συμφέρον» γέλασα. Είναι ειρωνία! Ποιο δημόσιο; Ποιο εθνικό συμφέρον; Ελάτε! Πείτε την αλήθεια! Όλα γίνονται για να χορταίνουν οι λίγοι. Οι πλούσιοι να χαίρονται τα κέρδη που οι φτωχοί εργαζόμενοι χύνουν ιδρώτα για να τα βγάλουν. Η πλουτοκρατία και ο καπιταλισμός ακμάζουν στην Ελλάδα! Για ποιο «δημόσιο και εθνικό συμφέρον» μου μιλάτε; Μήπως εννοείτε το συμφέρον των πολιτικών; Και τι πολιτικών! Λαμόγια οι περισσότεροι…
Οι σκέψεις μου είναι τελείως ανοργάνωτες μέσα στο κεφάλι μου. Θέλω να εκφράσω την οργή, την απογοήτευση, τη θλίψη που μου προκαλούν οι πολιτικοί της Ελλάδας. Αν είχα έναν από αυτούς μπροστά μου, θα τον ρώταγα: Με ποιο δικαίωμα γκρεμίζεις τα όνειρα και τις φιλοδοξίες μου; Γιατί ενώ θα έπρεπε να με υπερασπίζεσαι, παλεύεις να μου κόψεις τα πόδια; Γιατί υπάρχει τόσο ψέμα; Γιατί είμαι αναγκασμένη να ζήσω σε ένα σύστημα που φθίνει; Πού είναι η παρρησία που πρέπει να σας χαρακτηρίζει;
Μας μιλάτε για οικονομική κρίση… Κόβετε μισθούς, kόβετε συντάξεις. Κλέβετε χρήματα από την εργατική τάξη, τα οποία χρειάζονται για βιοποριστικές ανάγκες… Εσείς τι βάλατε από την τσέπη σας; Τίποτα δε βάλατε! Δεκάρα τσακιστή! Και αν συγκεντρώσουμε τις περιουσίες των υπεύθυνων γι αυτήν την κατάσταση, είναι σίγουρο ότι η Ελλάδα θα ξεχρεώσει όχι μία αλλα δέκα φορές! Αλλά ναι… ναι… Ο Καπιταλισμός σας δεν το επιτρέπει αυτό… Ο μαύρος φασισμός σας δεν δέχεται να σκύψει το κεφάλι… Πάντως τη δουλειά σας την ξέρετε καλά. Ξέρετε να λέτε ψέματα και να φιμώνετε το λαό. Όμως αυτός δεν είναι χαζός. Κάποια μέρα το ποτήρι θα ξεχειλίσει. Ήδη το νερό βρίσκεται στο χείλος… και τότε οργισμένος ο λαός θα ξεσπάσει, θα πάρει φόρα και θα σας ισοπεδώσει όλους! «Όπου δεν πίπτει λόγος, πίπτει ράβδος». Κάποια μέρα, εμείς οι εργάτες θα σας εκδικηθούμε.. Θα διεκδικήσουμε τα δικαιώματά μας! Θα εφαρμόσουμε τον πολυπόθητο Σοσιαλισμό! Την πολυπόθητη άμεση λαοκρατία, ελευθερία! «Χαίρε, ώ χαίρε λευτεριά»! Να ξέρετε ότι αυτό που σε εσάς φαντάζει ουτοπία, σε εμάς είναι όραμα το οποίο θα πραγματοποιηθεί αργά ή γρήγορα! Όταν θα γίνει η τελευταία επανάσταση, το αίμα σας θα ποτίσει τα εδάφη που εσείς οι ίδιοι μαυρίσατε και μουχλιάσατε. Μας φοβάστε! Γι αυτό και μας φιμώνετε. Γιατί ξέρετε ότι λέμε την αλήθεια…
Όσο συνεχίζω αυτήν την «έκθεση» ξέρω ότι δεν θα με οδηγήσει πουθενά. Ξέρω ότι θα διαβαστεί από καθηγητές του σχολείου μου και μονο, οπότε καλύτερα να σταματήσω εδώ, αφού δεν έχει νόημα… Είναι ειρωνία να ρωτάνε την άποψή μου για τέτοια θέματα ενώ ξέρω ότι στην πραγματικότητα δεν ενδιαφέρεται κανείς. Τι θέλουν να δείξουν με αυτό; Ότι -και καλά- ενδιαφέρονται; Σαχλαμάρες! Να και άλλο ένα παράδειγμα φίμωσης της νεολαίας… Ξέρω ότι το κείμενο αυτό πιθανό είναι να μη διαβαστεί και καθόλου, αφού είναι εκτός θέματος. Όμως εγώ φεύγω νιώθοντας ικανοποιημένη που έγραψα τα πιστέυω μου και δε χειραγωγήθηκα γράφοντας τίτλους και τυποποιημένες, έτοιμες ιδέες και εκφράσεις όπως οι περισσότεροι από τους συμμαθητές μου..
Χαιρετώ!

via athens.indymedia.org

Πώς μας ληστεύουν στα Σούπερ Μάρκετ

Διάβασε το! Υπάρχουν αρκετοί τρόποι να καταλάβεις τις προσπάθειες χειραγώγησής σου. Ο βασικότερος είναι να καταλάβεις πως λειτουργεί ο εαυτός σου.
Πολυεθνικά-ελληνικά Super Market και Ψυχολογικές Στρατηγικές Marketing
Ας αρχίζουμε λοιπόν με μια απλή βασική αντικατασκοπευτική εργασία.
Δε θα ξαναδείτε ποτέ πια τα σουπερμάρκετ ή τα μεγάλα εμπορικά καταστήματα με το...
ίδιο μάτι μετά από αυτό.
Η είσοδος είναι στα δεξιά, εντούτοις εσείς περπατάτε αριστερά
Σε όλα τα σύγχρονα σουπερμάρκετ ο σκλάβος ΠΡΕΠΕΙ να ακολουθήσει μια αριστερόστροφη φορά (αντίθετη από τους δείκτες του ρολογιού). Το 95% του κόσμου έχει μια ελαφριά ατελή ισορροπία: κλείνει προς τα αριστερά. Εάν αφήστε κάποιον μόνον του στην έρημο (μην το κάνετε), θα αρχίσει να στρέφεται τριγύρω κατά την αριστερόστροφη φορά. Αυτός είναι ο λόγος που ΟΛΑ τα σύγχρονα σουπερμάρκετ έχουν μια αριστερόστροφη διαρρύθμιση η οποία, παρεμπιπτόντως, έχει άλλες συνέπειες και κρυφές σημασίες όπως θα δείτε παρακάτω.
Γιατί ξεκινούν πάντα με φρέσκα φρούτα;
Ο πρώτος λόγος : είναι ότι οι άνθρωποι που μπαίνουν μέσα σε ένα σουπερμάρκετ έχουν τη τάση να διατηρήσουν την ταχύτητα που είχαν στο δρόμο και θα προσπερνούσαν έτσι χωρίς να παρατηρήσουν τα πρώτα εμπορεύματα, αν δεν τους σταματούσατε με μια έκρηξη χρωμάτων και μυρωδιών που μόνο τα φρέσκα φρούτα μπορούν να προσφέρουν. Ένας δεύτερος λόγος είναι να νιώσει αμέσως ο πελάτης τη σιγουριά ότι βρίσκεται σε ένα μαγαζί με φρέσκακαι καλά πράγματα και όχι σε ένα οποιοδήποτε κατάστημα με αμφισβητήσιμης ποιότητας προϊόντα.
Σημειώστε ότι η διάταξη των φρούτων και των λαχανικών δεν είναι τυχαία. Ολόκληρο το ζήτημα στις τεχνικές υποδούλωσης που χρησιμοποιούν τα σουπερμάρκετ είναι ότι τα πολύ λίγα πράγματα που είναι πραγματικά χρήσιμα και πρέπει να αγοραστούν, κατακλύζονται από μια πληθώρα άλλων εντελώς άχρηστων προϊόντων σε πολύ πιο δαπανηρές ποικιλίες και ιδιότητες, εξαιτίας των τεράστιων κερδών που αφήνουν και των μικρότερων κερδών που αφήνουν τα βασικά προϊόντα.
Επιμελημένος Φωτισμός και Μουσική
Πορτοκάλια και μήλα με πολλούς καθρέφτες, μπανάνες και αχλάδια σε ένα πράσινο περιβάλλον, σαλάτες και πατάτες με καθαρό φως.κόκκινο για το κρέας (διότι το άσπρο φως θα το έκανε γκρίζο) κ.λ.π. Ρίξτε μια ματιά στα κόλπα του φωτισμού που χρησιμοποιούν την επόμενη φορά που θα πάτε στο σουπερμάρκετ. Σημειώστε επίσης ότι είναι απαραίτητη η απαλή μουσική , γιατί διαφορετικά το σουπερμάρκετ θα φαινόταν νεκρόχωρίς αυτήν. Αυτή δεν πρέπει να είναι εντούτοις πολύ δυνατή. και θα πρέπει να αλλάζει ανάλογα με την ώρα. Βλέπετε ξέρουν πότε πάνε οι μικρότεροι και πότε οι μεγαλύτεροι σκλάβοι για να καταναλώσουν και διαμορφώνουν ανάλογα τη μουσική τους.
Το ακριβό είναι το εύκολο και το φτηνό το δύσκολο
Τα προϊόντα τοποθετούνται με τέτοιο τρόπο, ώστε τα ακριβά να είναι πάντα προς την κατεύθυνση της πορείας του σκλάβου και στο καλύτερο ύψος για να πιαστούν. Αντίθετα, οι φτηνότερες ποικιλίες των ίδιων προϊόντων είναι πάντα από πίσω και λίγο χαμηλότερα ή λίγο ψηλότερα.
Σταματήστε τώρα και κοιτάξτε τις ποικιλίες ενός δοσμένου είδους προϊόντος, ας πούμε ενός απορρυπαντικού για πλυντήρια. Οι Ευρωπαίοι και οι Αμερικανοί έχουν τη συνήθεια να κοιτάνε από τα αριστερά προς τα δεξιά, όπως ακριβώς διαβάζουν, έτσι οι φτηνότερες ποικιλίες ενός προϊόντος τοποθετούνται στ' αριστερά και οι ακριβότερες στα δεξιά, εκεί ακριβώς που τελειώνει το σκανάρισμα με τα μάτια σας, με την ελπίδα ότι τα χέρια σας θα είναι γρηγορότερα από το μυαλό σας και θα ακολουθήσουν όχι την αρχική και ξεχασμένη πια, αλλά την πιο πρόσφατη, τελική οπτική εντύπωσή σας..
Θα έχετε παρατηρήσει ότι όλα τα ψυγεία ανοίγουν με ένα παράξενο τρόπο. Οι πόρτες τους είναι έτσι φτιαγμένες ώστε να αναγκάσουν τον σκλάβο να δει άλλα προϊόντα αμέσως μόλις κλείσει μία. Παρατηρήστε επίσης τη διάταξη των προϊόντων στο δάπεδο. δεν είναι τυχαία, όπως μπορείτε να δείτε. Παρατηρείτε πόσο μακριά είναι εκείνα τα προϊόντα και πόσο εύκολο είναι να πιάσετε αυτά εδώ;
Για δείτε τις τιμές τους για να καταλάβετε τη διαφορά..
Μπορώ να μην σας εξυπηρετήσω; - Οι απόμακροι υπάλληλοι
Ποτέ δε θα ακούσετε έναν υπάλληλο του σουπερμάρκετ να σας ρωτά, όπως σε άλλα καταστήματα, το γνωστό "μπορώ να σας εξυπηρετήσω, παρακαλώ;" εκτός και αν θέλετε πραγματικά τη βοήθειά του και τον κυνηγήσετε για να σας τη δώσει, αν βρείτε κανέναν καμιά φορά μπροστά σας, γιατί συνήθως είναι άφαντοι!. Ο λόγος που σας αποφεύγουν και δεν σας μιλούν είναι για να μην σπάσουν τη μαγεία της ύπνωσής σας και περιορίσουν έτσι την πιθανότητα να αγοράσετε ένα σωρό άχρηστα αντικείμενα που δεν τα χρειάζεστε ή, το χειρότερο για τα αφεντικά τους, ξαφνικά να "ξυπνήστε" και να αρχίστε να αδειάζετε ένα μεγάλο μέρος από το εξευτελιστικά γεμάτο καροτσάκι σας.
Οι υπάλληλοι είναι επίσης απασχολημένοι με το να τοποθετούν τα διάφορα προϊόντα στη "σωστή" θέση τους. Πρέπει αυτά να βρίσκονται σε μια προκαθορισμένη απόσταση.. πάρα πολλοί άνθρωποι βλέπετε σε ένα στενό χώρο και μερικοί σκλάβοι θα βάλλουν ξανά στο ράφι το προϊόν που είχαν στα χέρια τους, αντί για το καροτσάκι τους.. Αλήθεια ξέρετε ότι το 35% των προϊόντων που αγοράζετε για το ψυγείο σας θα πάνε κατευθείαν από αυτό στο σκουπιδοτενεκέ σας; Αυτό ακριβώς είναι το ποσοστό του κάθε προϊόντος που πετιέται!
Οι Πάγκοι των Προσφορών
Οι περισσότεροι σκλάβοι έρχονται στο σουπερμάρκετ τουλάχιστον δυο φορές την εβδομάδα και δε θέλουν να βλέπουν πάντα τα ίδια πράγματα στις ίδιες θέσεις, πράγμα που θα μπορούσε επίσης να τους οδηγήσει στο σωστό συμπέρασμα ότι εκπαιδεύονται να αγοράζουν(ακόμα και όταν θέλουν να βρίσκουν εύκολα ένα πράγμα που ζητούν και να ξέρουν τη συνηθισμένη θέση του). Πρέπει λοιπόν ένα μέρος των προϊόντων να μένει στη θέση του και ένα άλλο να μετακινείται. Αυτό το ρόλο παίζουν οι πάγκοι των προσφορών.. Σαμπουάν σήμερα, απορρυπαντικό αύριο.
Κλάψε Μπέμπη Κλάψε..
Το τελευταίο ψάρεμα των βαλαντίων του σκλάβου γίνεται στους πάγκους, μπροστά από τα ταμεία, όπου είναι αναγκασμένος να σταματήσει περιμένοντας στην ουρά. Ξέρουν ότι μια και πάει στο ταμείο να πληρώσει είναι αποφασισμένος να μην αγοράσει τίποτε άλλο, αλλά αυτοί οι πάγκοι δεν απευθύνονται στη μαμά ή στο μπαμπά, αλλά στο μικρό παιδί τους. Δείτε τι ακριβώς περιέχουν: τσίχλες, καραμέλες, μέντες κ.λπ., κάτι που δεν ενδιαφέρουν συνήθως τους μεγάλους παρά μόνο τα μικρά παιδιά. Δείτε και τις τιμές τους, αν υπάρχουν. Αυτές είναι σαφώς μεγαλύτερες από τις τιμές των ίδιων προϊόντων σε άλλα μέρη του μαγαζιού, όπου δεν τα παρατηρείτε συνήθως ποτέ, γιατί δεν προτίθεσθε να τα αγοράσετε. Τι γίνεται λοιπόν εδώ στους πάγκους, μπροστά από τα ταμεία, καθώς περιμένετε στην ουρά; Το μικρό παιδί σας λιμπίζεται τη σοκολάτα ή το κουτί με τις τσίχλες που υπάρχει εκεί και το παίρνει και το βάζει και αυτό στο καροτσάκι σας. Και εάν τυχόν το βάλετε ξανά πίσω στο πάγκο, λέγοντάς του ότι δεν το χρειαζόσαστε αυτό το πράγμα, αρχίζει τα κλάματα και τη φασαρία, ενοχλώντας το κόσμο γύρω του, μέχρι να αναγκαστείτε να του το πάρετε για να σωπάσει..
Πώς να αντιμετωπίσετε αυτή τη κατάσταση;
Εκπαιδεύστε απλά από πριν το παιδί σας να κάνει κάποια σκανδαλιά στο πάγκο, όπως το να ανακατέψει τα επιμελώς φτιαγμένα εκεί πράγματα. Η ελευθερία στη σκανδαλιά είναι πολύ πιο ελκυστική γι' αυτό από τη γεύση της σοκολάτας. Ή χαλάστε οι ίδιοι την όμορφη διακόσμηση αυτού του πάγκου, εγκαταλείποντας για παράδειγμα εκεί άγαρμπα ένα από τα πράγματα που έχετε πάρει στο καροτσάκι σας και το οποίο δε χρειάζεστε ιδιαίτερα. Αν μάλιστα διαλέξτε να αφήσετε επίτηδες ένα αναποδογυρισμένο κουτί παγωτό, τότε θα έχετε πάρει καλύτερα την εκδίκησή σας για όσες σοκολάτες και τσίχλες αναγκαστήκατε να ακριβοπληρώσετε τη τελευταία στιγμή μπροστά στο ταμείο μέχρι τώρα..
Εσείς Έχετε Πάρει Κερδοκάρτα;
Όχι ευχαριστώ, δε θέλω! Αυτό είναι ένα βρώμικο και φτηνό κόλπο για να μαζέψουν ένα μεγάλο πλήθος προσωπικών δεδομένων σας, χωρίς να κουραστούν στο ελάχιστο από μέρους τους. Στο εξής θα ξέρουν αναλύοντας τα προϊόντα που αγοράζετε κάθε φορά πότε τρώτε, πότε πίνετε, πότε χέζετε, πότε πλένεστε ή πότε πηδάτε, εντελώς τσάμπα και θα γεμίσουν τις βάσεις δεδομένων τους με πολύτιμες πληροφορίες για τις καταναλωτικές σας συνήθειες. Άλλωστε δεν κερδίζετε και τίποτα σπουδαίο με τις σχεδόν μηδαμινές εκπτώσεις τους μπροστά στις πολύτιμες πληροφορίες που παίρνουν κρυφά και τσάμπα από σας.
Ας πολεμήσουμε λοιπόν εναντίον τους!
Καταλάβετε καλά το παιχνίδι τους κι εξηγήστε το και στους άλλους!

ΟΥ ΤΙ ΔΑΝΟΣ

via parakato.gr

Debtocracy: Γιατί δεν συνυπέγραψα

Συντάκτης: Γιάνης Βαρουφάκης

Το ντοκιμαντέρ Debtocracy το είδατε φαντάζομαι (αν όχι πατήστε εδώ για να το δείτε – αξίζει). Πριν το σχολιάσω, ας πάρουμε τα πράγματα από την αρχή.

Στις 2 Φεβρουαρίου πήρα ένα email από τον Jamie Galbraith, γνωστό οικονομολόγο (και γιο του μεγάλου John Kenneth Galbraith), με το οποίο με ρωτούσε την άποψή μου για την προσπάθεια δημιουργίας μιας Επιτροπής Λογιστικού Ελέγχου (ΕΛΕ) της οποίας στόχος θα ήταν να μελετήσει προσεκτικά την σύσταση του ελληνικού δημόσιου χρέους: σε ποιον χρωστάμε, πότε δανειστήκαμε, για ποιον λόγο, τι έγιναν αυτά τα χρήματα, κατά πόσον η Βουλή και η κοινή γνώμη τηρείτο ενήμερη για αυτές τις συμφωνίες δανεισμού κλπ. (Το κείμενο με το οποίο περιγράφεται η συγκεκριμένη προσπάθεια διατίθεται εδώ ενώ μια πολύ πιο επιστημονικά διεξοδική παρουσίαση, υπό την επιμέλεια του καλού συνάδελφου Κώστα Λαπαβίτσα, βρίσκεται εδώ). Το ερώτημα του Galbraith ήταν αν θεωρώ σκόπιμο να υπογράψει (κι αν εγώ θα υπέγραφα).

Διάβασα προσεκτικά το σκεπτικό της ΕΛΕ. Εξ αρχής η προδιάθεσή μου ήταν θετική. Πράγματι, η διαφάνεια και η λογοδοσία αποτελούν βασικές αρχές της δημοκρατίας χωρίς τις οποίες η δημοκρατία δεν είναι παρά ένα άδειο πουκάμισο με το οποίο καλύπτονται λογιών-λογιών απολυταρχικές ανομίες. Ο λαός, είναι αλήθεια, δικαιούται να γνωρίζει σε ποιον χρωστά και τι έγιναν τα χρήματα τα οποία δανείστηκαν κατά καιρούς οι κυβερνώντες στο όνομά του. Ιδίως όταν η αποπληρωμή του χρέους είναι τόσο δυσβάστακτη που θέτει υπό απειλή ακόμα και την ύπαρξη της χώρας.

Κι όμως. Όταν τελείωσα την ανάγνωση του σκεπτικού της ΕΛΕ, και μετά από βασανιστική σκέψη, αποφάσισα ότι δεν θα συνυπέγραφα την προσπάθεια. Η απάντησή μου στον Galbraith ήταν η εξής (σε δική μου ελεύθερη μετάφραση):

«Αγαπητέ Jamie,  Διάβασα το σχετικό κείμενο προσεκτικά. Δεν το είχα δει πριν μου το στείλεις. Κατ΄αρχάς να σου πω ότι γνωρίζω τα άτομα που το υπογράφουν και πρέπει να σου πω ότι τους εκτιμώ. Τα κίνητρά τους είναι υπεράνω κριτικής και δεν πρέπει να αμφιβάλλεις για το ποιόν τους. Το ερώτημα είναι εάν η σύσταση αυτής της Επιτροπής είναι ο ενδεδειγμένος τρόπος χρησιμοποίησης της ενέργειας που όλοι μαζί διαθέτουμε με στόχο την αντιμετώπιση της κρίσης χρέους που απειλεί να στραγγαλίσει όχι μόνο τον ελληνικό λαό αλλά και ολόκληρη την Ευρώπη. Μετά από πολλή σκέψη καταλήγω να απαντήσω αρνητικά. Κι αυτό παρά το γεγονός ότι το σκεπτικό της ΕΛΕ είναι απόλυτα σωστό ως προς τουλάχιστον δύο πράγματα: (1) Ένα μέρος του συνολικού ελληνικού δημόσιου χρέους προέκυψε από καθαρά άνομες συναλλαγές μέσω δομημένων παραγώγων (π.χ. συναλλαγές στις οποίες πρωτοστάτησε η Goldman Sachs). Αν και αφορά μικρό ποσοστό του γιγαντιαίου χρέους, η πλήρης αδιαφάνεια που περιβάλει αυτές τις συναλλαγές δημιουργούν θέμα το οποίο χρήζει μελέτης, ίσως και ποινικής δίωξης. (2) Πράγματι, είναι ξεκάθαρο ότι κανείς δεν έχει ενημερώσει τον ελληνικό λαό για την δόμηση του δημόσιου χρέους. Πολλοί εξ ημών έχουμε ζητήσει στοιχεία από τις αρχές περί αυτού χωρίς να λάβουμε ικανοποιητικές απαντήσεις. Παρόλα αυτά, σου λέω ότι δεν θα συνυπέγραφα το κείμενο υπέρ μιας ΕΛΕ. Τρεις είναι οι λόγοι: Πρώτον, επειδή η εστίαση στο δημόσιο χρέος ενισχύει την παραπλάνηση ότι η Κρίση των ημερών είναι κρίση του δημόσιου χρέους – ενώ, στην πραγματικότητα, το δημόσιο χρέος δεν είναι παρά η αντανάκλαση της κρίσης που ξεκίνησε στο διεθνές τραπεζικό σύστημα και συνεχίζεται σήμερα επιταχυνόμενη στις ευρωπαϊκές τράπεζες. Δεύτερον, καμία Επιτροπή δεν μπορεί ούτε να βρει τι έγιναν τα δανεικά ούτε και να εντοπίσει σε ποιον χρωστάμε το χρέος σήμερα. Όπως ξέρεις, τα ομόλογα αλλάζουν συνεχώς χέρια. Οπότε, οι αρχικοί μας δανειστές δεν είναι εκείνοι στους οποίους χρωστάμε σήμερα. Και, τρίτον, η ΕΛΕ δεν μπορεί (ό,τι και να κάνει) να τα βάλει με το μεγάλο πρόβλημα της αγοράς των στοιχημάτων τύπου CDS τα οποία έχουν θεμελιωθεί πάνω στο χρέος του ελληνικού δημοσίου. Άρα, παρά το γεγονός ότι νιώθω απέραντη συμπάθεια στους σκοπούς, στα κίνητρα και στους ανθρώπους που βρίσκονται πίσω από την κίνηση της ΕΛΕ, δεν θα υπέγραφα. Και δεν θα το έκανα επειδή αυτή η προσπάθεια, εστιάζοντας αποκλειστικά στη ταυτότητα των αρχικών δανειστών, μας αποπροσανατολίζει από την πραγματική φύση της σημερινής κρίσης που δεν αφορά το χρέος αυτό καθ’ εαυτό αλλά την άκρως προβληματική αρχιτεκτονική της ευρωζώνης, τα παράγωγα που έχουν χτιστεί πάνω στο χρέος και στην μαύρη τρύπα του τραπεζικού συστήματος η οποία έχει εξελιχθεί σε αυτό που ονομάζω bankruptocracy (πτωχο-τραπεζοκρατία). Ελπίζω να βρήκες χρήσιμη την τοποθέτησή μου.»

Μια μέρα αργότερα, ο Galbraith μου απάντησε ότι θα το σκεφτεί κι άλλο αλλά μάλλον πείθεται ότι η ΕΛΕ μπορεί τελικά να αποπροσανατολίζει. Μερικές μέρες αργότερα, ήρθε σε επαφή μαζί μου ο Λεωνίδας Βατικιώτης, με τον οποίο είχαμε συνεργαστεί στο παρελθόν και που παίζει πρωταγωνιστικό ρόλο τόσο στην προσπάθεια της ΕΛΕ όσο και στο ντοκιμαντέρ Debtocracy (του οποίου την επιστημονική επιμέλεια ανέλαβε). Του εξήγησα τους λόγους για τους οποίους, παρά την συμπάθεια με την οποία περιβάλω την προσπάθεια, δεν την συνυπογράφω. Σε αυτό το σημείο να τονίσω ότι η απόφασή μου αυτή ήταν εξαιρετικά δύσκολη. Από την μία ήθελα να συμπαρασταθώ στον Λεωνίδα και στους πολλούς καλούς συναδέλφους που συμμετέχουν. Από την άλλη, θεωρώ ότι κινείται σε λάθος κατεύθυνση.

Από τότε, η ΕΛΕ γέννησε το ντοκιμαντέρ Debtocracy το οποίο μόλις αυτό το Σαββατοκύριακο βρήκα τον χρόνο να το δω ολόκληρο. Το πρώτο που έχω να πω είναι ότι με εντυπωσίασε η αισθητική του. Το δεύτερο είναι ότι χαίρομαι πολύ που έχει καταφέρει να μεταφέρει σε τόσο πολύ κόσμο σοβαρές αναλύσεις για την παγκόσμια κρίση (όπως εκείνη του David Harvey, βλ. εδώ για ένα εξαιρετικό φιλμάκι του), να αφηγηθεί την ιστορία του Ισημερινού, να αναδείξει την αυταπόδεικτη αλήθεια ότι το δικαίωμα ενός λαού να επιβιώσει δεν μπορεί εξ ορισμού και κατ’ εξακολούθηση να έρχεται σε δεύτερη μοίρα με τα δικαιώματα των καιροσκόπων να πλουτίζουν και, τέλος, να διεμβολίσει τον δημόσιο διάλογο με την ιδιοφυή φράση του Ντάριο Φο (αν και δεν τον αναφέρει) «δεν μπορώ να πληρώσω, δεν πληρώνω» (που την γνώρισα για πρώτη φορά στην Αγγλία της κας Thatcher ως Can’t Pay, Won’t Pay). Το τρίτο που έχω να πω είναι ότι εξακολουθώ να διαφωνώ στο δια ταύτα τόσο με την ΕΛΕ όσο και με το Debtocracy. Ας εξηγηθώ όσο πιο κρυστάλλινα γίνεται ώστε να μην υπάρξει η οποιαδήποτε παρεξήγηση.

Το σκεπτικό της προσπάθειας ΕΛΕ-Debtocracy είναι η στάση πληρωμών. Ο Λογιστικός Έλεγχος (που σκοπό έχει την διερεύνηση του κατά πόσον ένα μεγάλο μέρος του χρέους είναι απεχθές) έχει νόημα μόνο εφόσον έχεις στόχο να πεις στους δανειστές σου ότι σκοπεύεις να τους καλέσεις σε διαπραγμάτευση κραδαίνοντας την στάση πληρωμών ως διαπραγματευτικό χαρτί. Ο Πρόεδρος Κορρέα του Ισημερινού αυτό έκανε, και πολύ καλά έπραξε. Το ίδιο και ο Κίρτσνερ στην Αργεντινή. Γιατί να μην κάνουμε κι εμείς κάτι ανάλογο;

Πριν απαντήσω, να ξεκαθαρίσω ότι δεν έχω κανένα ηθικό πρόβλημα με την ιδέα της στάσης πληρωμών. Αν είμαι αρκετά ανόητος να σας ζητήσω δάνειο ενός εκατομμυρίου ευρώ, και εσείς μου το δώσετε με υψηλό επιτόκιο επειδή γνωρίζετε ότι υπάρχει κίνδυνος να μην πάρετε τα χρήματά σας πίσω, η μισή ντροπή για το δάνειο αυτό (και ευθύνη) είναι δική μου και η άλλη μισή δική σας. Δεν μπορούν οι πιστωτές και να εισπράττουν τα υψηλότερα επιτόκια από χώρες όπως η Ελλάδα (ως αντίτιμο του υψηλότερου κίνδυνου στάσης πληρωμών) και να περιμένουν ότι στάση πληρωμών δεν θα γίνει ποτέ (ακόμα και αν χρειαστεί να στραγγαλιστεί ένας ολόκληρος λαός). Ιδίως όταν γνωρίζουν ότι μεγάλο μέρος των χρημάτων δεν εξυπηρετεί τα συμφέροντα του ελληνικού λαού αλλά καταλήγει στις τσέπες μεσαζόντων, πολιτικών κλπ. Πράγματι, όσοι διαβάζατε πέρσι protagon.gr, πριν το Μνημόνιο, θα θυμάστε ότι επιχειρηματολογούσα (κόντρα στο κλίμα της εποχής) πως η κυβέρνηση έπρεπε να απειλήσει με στάση πληρωμών την ΕΕ (βλ. την αισιόδοξη πλευρά της χρεοκοπίας, και το δικό μας χρέος). Πως μόνο έτσι θα απέφευγε μια μακροπρόθεσμη και ακόμα πιο αβάστακτη χρεοκοπία που θα θύμιζε την Αργεντινή σε ευρωπαϊκό μοτίβο (βλ. το πρώτο ταγκό στην ευρωζώνη).

Δυστυχώς, την στάση πληρωμών δεν την απειλήσαμε τότε που έπρεπε. Το αποτέλεσμα ήταν ένα νέο απεχθές δάνειο 110 δισ, μετά Μνημονίου, και το EFSF για Ιρλανδία και Πορτογαλία (με τα αντίστοιχα δικά τους Μνημόνια). Όσο όμως απεχθές και να ήταν το νέο δάνειο των 110 δισ, άλλαξε τα δεδομένα. Σε άρθρο μου με ημερομηνία 10/6/10 (βλ. Και τώρα τι;) εξήγησα ότι το παίγνιο άλλαξε. Ότι η υπογραφή του Μνημονίου έθεσε τέλος στο σενάριο της στάσης πληρωμών. Γιατί; Για πολλούς λόγους από τους οποίους, για λόγους χώρου, θα σταθώ σε έναν: Επειδή το Μνημόνιο του περασμένου Μαΐου σήμανε μια τεράστια «επένδυση» τόσο πολιτικού όσο και οικονομικού κεφαλαίου της ΕΕ ώστε να αποτραπεί η ελληνική στάση πληρωμών. Να το πω απλά: Αν θελήσουμε να πάμε (μονομερώς) κόντρα σε αυτή την ευρωπαϊκή  «επένδυση» πρέπει να είμαστε έτοιμοι για έναν ολοκληρωτικό πόλεμο εναντίον της ΕΕ – και μάλιστα από τα έξω. Με άλλα λόγια: Μόνο φεύγοντας από την ΕΕ θα μπορούσαμε, μετά τον Μάιο του 2010, να κηρύξουμε μονομερώς στάση πληρωμών.

Θα ήταν σοφή μια τέτοια ηρωική έξοδος από την ευρωζώνη και την ΕΕ σε αυτή την συγκυρία; Αν μπορούσαμε να γίνουμε μια νέα Αργεντινή, ένας νέος Ισημερινός ή ακόμα και μια νέα Ισλανδία (χώρες που οι λαοί τους ανάγκασαν τις ελίτ να θυσιάσουν τους δανειστές προς όφελος των λαών τους), δεν θα είχα καμία αντίρρηση να το κάνουμε συστήνοντας μια ΕΛΕ που θα χαρακτήριζε μέρος του χρέους απεχθές και κατόπιν θα προέβαινε σε στάση πληρωμών. Να σας πω γιατί δεν μπορούμε:

Πρώτον, επειδή δεν έχουμε την παραγωγική βάση για να συντηρήσουμε την κοινωνία μας μετά από μια τέτοια ρήξη. Ο Ισημερινός, όπως κατέδειξε και το ντοκιμαντέρ, έχει άφθονο πετρέλαιο. Η στάση πληρωμών κατάφερε να στρέψει τα εισοδήματα από το πετρέλαιο (από τους λογαριασμούς των δανειστών) προς το κράτος, τα σχολειά και την υγεία. Η Αργεντινή ξεπέρασε την κρίση λόγω Κίνας (που αγοράζει το σύνολο της παραγωγής σόγιας) και λόγω αύξησης των τιμών των αγροτικών της προϊόντων διεθνώς (συνεπικουρούμενη από την ζήτηση βιο-καυσίμων). Τέλος, η Ισλανδία διατηρεί παραδοσιακά ένα υγιέστατο πλεόνασμα στο εμπορικό της ισοζύγιο (εξάγει κυρίως θαλασσινά) με το οποίο μπορεί να χρηματοδοτεί το κράτος μετά από την στάση πληρωμών, την αποκοπή της χώρας από τις παγκόσμιες χρηματαγορές και την γενναία στάση των πολιτών της που καταψήφισαν σε δύο δημοψηφίσματα (το δεύτερο μόλις χτες) την φορολόγηση των νοικοκυριών υπέρ των πτωχευμένων τραπεζών. Εμείς, που θα βρίσκαμε τα έσοδα για να διατηρήσουμε τις βασικές κρατικές μας λειτουργίες αλλά και τις απαραίτητες εισαγωγές;

Δεύτερον, η έξοδος από το ευρώ για μια ελλειμματική χώρα θα μας έστελνε στην νεολιθική εποχή πριν καλά-καλά το καταλάβουμε. Γιατί; Επειδή αντίθετα με την Αργεντινή, τον Ισημερινό και την Ισλανδία που διατηρούσαν το νόμισμά τους (και χρειάστηκε μόνο να διακόψουν την διασύνδεσή της αξίας του με το δολάριο ή το ευρώ – το λεγόμενο peg), εμείς από το 2000 δεν έχουμε δικό μας νόμισμα. Έστω ότι ο πρωθυπουργός ανακοίνωνε πως σήμερα το βράδυ θα κατέθετε κατεπείγον νομοσχέδιο στην Βουλή δημιουργίας νέου εθνικού νομίσματος. Σε είκοσι λεπτά θα είχαν στεγνώσει όλα τα ΑΤΜ καθώς όλοι θα γνώριζαν ότι το νέο νόμισμα θα υποτιμηθεί βάναυσα (σε σχέση με το ευρώ) μερικά λεπτά της ώρας μετά την δημιουργία του. Φυσιολογικά, όλοι θα τραβούσαν όσο πιο πολλά ευρώ μπορούσαν από τις τράπεζες. Αύριο το πρωί οι ουρές έξω από τις τράπεζες θα ήταν  ατελείωτες και μετά από μια ώρα οι τράπεζες θα κατέβαζαν τα ρολά. Η οικονομία θα κατέρρεε. Η Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα θα απόσυρε την υποστήριξη των τραπεζών (μιας και θα έπαυε να είναι η Κεντρική μας Τράπεζα) και έτσι εκείνες δεν θα ξανα-άνοιγαν τις πόρτες τους. Μέχρι το κράτος να παράξει το νέο νόμισμα (κάτι που παίρνει βδομάδες),  η χώρα θα είχε βυθιστεί στο απόλυτο σκότος. Χωρίς πρόσβαση στις χρηματαγορές, στο απεχθές ΔΝΤ, στην ανεκδιήγητη ΕΕ, το ρολόι θα γύρναγε πίσω πολλές δεκαετίες. Η φτώχεια θα εισέβαλε στο 80% των νοικοκυριών. Κάποια στιγμή θα ξανα-βρίσκαμε μια κάποια ισορροπία αλλά τίποτα δεν μου εγγυάται ότι η ισορροπία αυτή θα ήταν καλύτερη από την σημερινή. Οι επιτήδειοι και πάλι κερδισμένοι θα ήταν (καθώς θα είχαν διατηρήσει πρόσβαση σε λογαριασμούς ευρώ εκτός Ελλάδας) ενώ η συντριπτική πλειοψηφία θα καταριόταν την ώρα που κηρύχθηκε η μετα-Μνημονιακή στάση πληρωμών.

Συμπέρασμα
Χαιρετίζω τους προβληματισμούς του ντοκιμαντέρ Debtocracy αλλά απορρίπτω την κεντρική του ιδέα-πρόταση. Εύκολες λύσεις δεν υπάρχουν. Η Ελλάδα δεν είναι Αργεντινή – σε πείσμα τόσο εκείνων που επισείουν την στάση πληρωμών ως μπαμπούλα για να αποδεχθούμε την λογική του Μνημονίου (και να πουληθούν γρηγορότερα τα δημόσια φιλέτα στους επιτήδειους) όσο και εκείνων που μοιράζουν φρούδες ελπίδες για μια μονομερή διαγραφή του χρέους. Μέσα στην γενική σύγχυση ένα είναι σίγουρο: Η λύση θα πρέπει να είναι ευρωπαϊκή. Να ισχύσει τόσο για την Ελλάδα, την Ιρλανδία και την Πορτογαλία όσο και για την Γερμανία και την Ολλανδία. Αν δεν έρθει, το ευρώ θα καταρρεύσει. Και τότε η στάση πληρωμών θα αποτελέσει όχι μόνο επιθυμητή εξέλιξη αλλά και μονόδρομο, Ως τότε, έχουμε καθήκον να παλεύουμε για μια ευρωπαϊκή λύση. Γιατί; Επειδή η κατάρρευση του νομίσματος που ποτέ δεν έπρεπε να είχε δομηθεί όπως δομήθηκε, του ευρώ, θα φέρει την ήπειρό μας στο χείλος μιας καταστροφής που δεν μπορούμε να διανοηθούμε.

ΥΓ. Έχω και μια άλλη ένσταση που αφορά τον τίτλο του ντοκιμαντέρ. Δεν ζούμε σε περίοδο debtocracy. Όπως έχω ξαναγράψει (εδώ στα ελληνικά και εδώ στα αγγλικά) ζούμε σε μια πρωτόγνωρη κατάσταση που ονομάζω Πτωχο-τραπεζοκρατία (Bankruptocracy): Την απολυταρχία των πτωχευμένων χρηματοπιστωτικών ιδρυμάτων. Αυτό όμως είναι μια άλλη ιστορία…

via koutipandoras.gr

Μπουρλότο σε όλα

του ΓΙΩΡΓΟΥ ΔΕΛΑΣΤΙΚ*

Ισχυρότατο είναι το σοκ που υφίσταται όποιος αποπειραθεί να διαπιστώσει τις πολιτικές διαθέσεις της ευρωπαϊκής και της ελληνικής κοινής γνώμης στη σημερινή συγκυρία, όπως αυτές αποτυπώνονται σε δύο σοβαρές δημοσκοπήσεις.

Πρώτον, στο «Ευρωβαρόμετρο», τη δημοσκόπηση δηλαδή που εδώ και δεκαετίες διεξάγει η ΕΕ δύο φορές τον χρόνο σε όλα τα κράτη - μέλη της και στις υποψήφιες προς ένταξη χώρες. Δεύτερον, σε μια μεγάλη δημοσκόπηση που διεξήγαγαν από κοινού σε πέντε μεγάλες χώρες (Γερμανία, Γαλλία, Βρετανία, Ισπανία, Πολωνία) σοβαρά έντυπα των χωρών αυτών - το γερμανικό περιοδικό «Σπίγκελ», η γαλλική «Μοντ», η βρετανική εφημερίδα «Γκάρντιαν», η ισπανική «Ελ Παΐς» και η πολωνική εφημερίδα «Γκαζέτα Βιμπόρτσα».

Τεράστιο πολιτικό πρόβλημα στην Ελλάδα και στην Ευρώπη αναδύεται: το... 93% των Ελλήνων και το 80% των Ευρωπαίων της ΕΕ των «27» δεν εμπιστεύονται τα πολιτικά κόμματα της χώρας τους!!! Αυτό αποκαλύπτει το Ευρωβαρόμετρο και επιβεβαιώνει η άλλη δημοσκόπηση, πιο πρόσφατη, με χειρότερα ποσοστά: δεν εμπιστεύονται τους πολιτικούς το 88% των Γερμανών, το 87% των Γάλλων, το 85% των Βρετανών, το 91% των Ισπανών, το 96% των Πολωνών!

Απαξίωση των κυβερνήσεων στις συνειδήσεις των Ελλήνων και των Ευρωπαίων πολιτών σε πρωτοφανή ίσως επίπεδα. Αποτέλεσμα είναι το 76% των Ελλήνων που δήλωσε στη δημοσκόπηση της ΕΕ ότι δεν εμπιστεύεται την κυβέρνηση Παπανδρέου (μόνο το 21% δήλωσε ότι την εμπιστεύεται) να είναι μεν ανώτερο του μέσου όρου των «27» (67%), αλλά να υπολείπεται εκείνου των μεγάλων χωρών. Δεν εμπιστεύεται την κυβέρνησή του το 80% των Γερμανών, το 82% των Γάλλων, το 78% των Ισπανών και πάει λέγοντας. Η πολιτική που ασκούν οι κυβερνήσεις είναι καταφανές ότι προκαλεί χάσμα στις σχέσεις τους με τους πολίτες.

Δεν πιστεύουν σε τίποτα πια οι Ελληνες, αν κρίνει κανείς από τις απαντήσεις τους στο «Ευρωβαρόμετρο». Πέρα από τα κόμματα και την κυβέρνηση που προαναφέραμε, το 73% των Ελλήνων δεν εμπιστεύεται τη Βουλή, το 60% δεν εμπιστεύεται πλέον ούτε την ΕΕ, το 74% δεν εμπιστεύεται ούτε καν τον ΟΗΕ. Η άρνηση επεκτείνεται παντού: το 56% δεν εμπιστεύεται τη Δικαιοσύνη, το 79% δεν εμπιστεύεται τις μεγάλες επιχειρήσεις, το 58% δεν εμπιστεύεται τα εκκλησιαστικά ιδρύματα, το 65% δεν εμπιστεύεται τα συνδικάτα. Το 78% των Ελλήνων δεν εμπιστεύεται την τηλεόραση, το 71% τον Τύπο, το 61% το ραδιόφωνο.

Κατέρρευσε η ΕΕ στις συνειδήσεις των Ελλήνων. Το 79% πιστεύει ότι η άποψή τους δεν μετράει στην ΕΕ, το 71% θεωρεί ότι τα συμφέροντα της χώρας μας δεν λαμβάνονται υπόψη από την ΕΕ, το 64% δεν εμπιστεύεται την Κομισιόν, το 65% δεν εμπιστεύεται την Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα. Ούτε καν το ευρωκοινοβούλιο δεν εμπιστεύεται το 58% των Ελλήνων, ενώ το αντίστοιχο ποσοστό κατά μέσο όρο στην ΕΕ των «27» είναι μόλις 37%. Πρόκειται για ριζική αλλαγή στάσης των Ελλήνων απέναντι στην ΕΕ, οι οποίοι έχουν πλέον την πιο εχθρική στάση απέναντι στην ΕΕ από όλες τις χώρες-μέλη της, υπολειπόμενοι ελάχιστα μόνο των Βρετανών. Και να σκεφθεί κανείς ότι μέχρι πέρυσι οι Ελληνες είχαν εμπιστοσύνη σε όλους αυτούς τους θεσμούς της ΕΕ!

Η οικονομική δυσαρέσκεια δεν έχει όρια πλέον στην Ελλάδα και στις χώρες που πλήττονται σκληρότερα από την κρίση: το... 98% (!) των Ελλήνων εκφράζει την έντονη δυσαρέσκειά του για την κατάσταση της οικονομίας της χώρας μας, όπως και το 97% των Ισπανών και το 98% των Ιρλανδών, ενώ ο αντίστοιχος μέσος όρος της ΕΕ είναι αισθητά χαμηλότερος - 70%.

Η τραγωδία της εργασίας αποτυπώνεται στις απαντήσεις των ερωτηθέντων. Το 98% των Ελλήνων και το 99% των Ισπανών θεωρούν κακή την κατάσταση της απασχόλησης στη χώρα τους, όπως και το 79% των πολιτών όλης της ΕΕ. Καμιά ελπίδα βελτίωσης της κατάστασης δεν έχουν οι Ελληνες. Το 78% προβλέπει επιδείνωση της εργασιακής και το 75% επιδείνωση της οικονομικής κατάστασης της χώρας μας, με μόνο το 6% να πιστεύει ότι τα πράγματα θα πάνε καλύτερα.

Για... προδικτατορικές ή προεπαναστατικές πολιτικές και κοινωνικές συνθήκες θα έκαναν λόγο με αυτά τα ευρήματα σε άλλες εποχές. Σήμερα δεν υπάρχουν οι φορείς ούτε για δικτατορία ούτε για επανάσταση πολύ περισσότερο. Η καταβαράθρωση όμως του κύρους των πολιτικών και όλων των θεσμών, η διάθεση του κόσμου... «μπουρλότο σε όλα!» δεν προοιωνίζεται ομαλές εξελίξεις.

* Δημοσιεύτηκε στο ΕΘΝΟΣ την Πέμπτη 7 Απρίλη

via navarhida.blogspot.com

592 ευρώ στα 27 μου; Καλύτερα μετανάστης!...

Του Γερμανού Ευθυμιάδη
http://www.aixmi.gr/

Διαβάζετε το κείμενο ενός νέου 27 ετών, που ανήκει στην περήφανη γενιά των 700 ευρώ…

Με συγχωρείτε, να διορθώσω… Ανήκει στην γενιά των 592 ευρώ. Μέσα σε αυτό τον τριψήφιο αριθμό, οφείλει η γενιά μου να χωρέσει τα όνειρά της. Δεν μιλάω για όνειρα ακριβά, υπερβολικά αλλά για απλά, καθημερινά… Όπως για παράδειγμα, το αυτονόητο για τις υπόλοιπες ευρωπαϊκές χώρες, τον «απογαλακτισμό» από την οικογένεια, την ανεξαρτητοποίηση του ατόμου, ώστε να ανοίξει τα φτερά του και να μπορέσει να πορευτεί στην προσωπική του ολοκλήρωση, όπως ο καθένας την αντιλαμβάνεται και επιθυμεί.
Το δικαίωμα του νέου να ορίζει την ζωή του, να στηρίζεται στα πόδια του αυτόνομα στην Ελλάδα του 2011 αποτελεί πλέον μια ουτοπία. Πώς να...
 χωρέσουν άλλωστε ενοίκιο, λογαριασμοί, σούπερ μάρκετ, καύσιμα για τις μετακινήσεις σε αυτό τον αριθμό;
592 ευρώ. Εκεί αποτιμήθηκε από τα σοφά μυαλά που μας κυβερνούν, η ελπίδα της γενιάς μου. Άλλοι το αντέχουν, το υπομένουν και παραμένουν στην χώρα που τους γέννησε. Τους δικαιολογώ.
Η Ελλάδα είναι μια χώρα πολύ όμορφη και είναι δύσκολο να αφήσεις αυτήν αλλά και ό,τι κουβαλάει μαζί της. Άλλοι, όμως, δεν έχουν τη δύναμη να βλέπουν τα όνειρά τους να γκρεμίζονται πιασμένα χέρι- χέρι με την ίδια τη χώρα. Την εγκαταλείπουν. Μέσα σε αυτούς και εγώ. Εδώ και 2 χρόνια είμαι και εγώ ένας μετανάστης. Πόσο περίεργα ηχεί αυτή η λέξη στα αυτιά μου… Αφήνει μια πικρή γεύση… Νομίζω ότι βρίσκομαι στην δεκαετία του ’60 ή του ’70, τότε που οι γονείς μας, αναζητώντας μια καλύτερη ζωή άφηναν την Ελλάδα για χώρες όπως η Γερμανία, η Αυστραλία, η Αμερική. Μα όχι… Βρίσκομαι στο 2011…
Το αίσθημα που φωλιάζει μέσα μου είναι η στενοχώρια. Με ανάγκασαν να μην μπορώ να ζήσω στην πατρίδα μου, στην πόλη μου, την Θεσσαλονίκη που υποστήριζα ότι δεν θα την αφήσω ποτέ για να ζήσω σε άλλη πόλη. Απολογούμαι, λοιπόν, στην πόλη που με γέννησε, με μεγάλωσε αλλά επέλεξα συνειδητά να την αφήσω για να διεκδικήσω τα όνειρα που έχω για μένα σε μια άλλη χώρα. Ελπίζω να με συγχωρέσει και εύχομαι στο μέλλον να μπορέσει να με φέρει πίσω…

*Ο Γερμανός Ευθυμιάδης είναι απόφοιτος της Γεωπονικής Σχολής του ΑΠΘ και του Leeds University Business School της Αγγλίας. Ζει και εργάζεται στη Λεμεσσό της Κύπρου.

via press-gr.blogspot.com

Η ακαταμάχητη γοητεία του λαϊκισμού. Δοκίμιο για τη χρεοκοπία των μυαλών και των συνειδήσεων.

 Του Μάκη Καραγιάννη

Η ελληνική κοινωνία αγουροξυπνημένη από τον λήθαργο της μπελ εποκ ενός καταναλωτικού ευδαιμονισμού που στηρίχτηκε στον υπερδανεισμό, αναζητά οργισμένη εξιλαστήρια θύματα. Το ελληνικό δημόσιο χρεοκόπησε. Όμως εκείνο που μας διαφεύγει είναι ότι ταυτόχρονα χρεοκόπησαν οι Δήμοι, οι συνεταιρισμοί, τα νοσοκομεία,  τα ΜΜΕ. Εν τέλει, χρεοκόπησε όχι το δημόσιο αλλά ένας ολόκληρος τρόπος σκέψης, οργάνωσης και πολιτικής στην οποία στηρίχτηκε η μεταπολίτευση. Δεν πρόκειται για οικονομική χρεοκοπία αλλά για την  χρεοκοπία των μυαλών και των συνειδήσεων.

 Τα ΜΜΕ δεν αναγνώρισαν τη μεγαλύτερη είδηση των τελευταίων 40 χρόνων. Το κρίσιμο ερώτημα είναι γιατί δεν την αντιλήφθηκε η Αριστερά. Η αριστερά που είναι μέρος αλλά και η αιτία του προβλήματος. Ακόμη και στην ύστερη φάση, όταν βρισκόμασταν στο χείλος της χρεοκοπίας πρότεινε 100.000 διορισμούς στο δημόσιο. Τη «γη της επαγγελίας» για τον έλληνα της μεταπολίτευσης. Όμως, δεν μπορούμε να κάνουμε πολιτική ερήμην των αριθμών.  Τα γεγονότα είναι ξεροκέφαλα, όπως έλεγε κι ο Βλαδίμηρος. Κι έτσι η πρώτη ανάγκη που προβάλλει δραματικά για τους αριστερούς είναι να κατανοήσουν. Να ερμηνεύσουν τα γεγονότα στο νέο πλαίσιο.  Εν τέλει, η ανάγκη για ένα «Νέο Διαφωτισμό» που θα μας απαλλάξει όχι από τα χρέη αλλά τον τρόπο σκέψης που μας χρεοκόπησε.

Νομίζω ότι η ρίζα του προβλήματος είναι  η κυρίαρχη ιδεολογία την οποία αναπνέει σύμπασα η ελληνική κοινωνία: ο ανδρεοπαπανδρεϊκός  λαϊκισμός της μεταπολίτευσης με τον οποίο συμβιβάστηκε και υιοθέτησε η αριστερά. Το ιδεολόγημα των μη προνομιούχων. Ένα διαταξικό συνονθύλευμα  που περιλαμβάνει όλους τους έλληνες απέναντι σε ένα κράτος που θεραπεύει αδιακρίτως πάσαν νόσον, ικανοποιεί όλα τα αντιφατικά αιτήματα, μοιράζει προνόμια και επιδόματα.  Είναι η ιδεολογία, με την αλτουσεριανή έννοια, που έβαλε τη σφραγίδα της στη μεταπολίτευση. Της σχέσης μας δηλαδή με την πραγματικότητα. Τον τρόπο με το οποίο αντιλαμβανόμαστε τον κόσμο.

Ένας λαϊκισμός που  ακυρώνει την ευθύνη του πολίτη και τη θέση της πολιτικής παίρνουν εκείνα τα προεκλογικά πάρτυ στις πλατείες με τους χιλιάδες συνενόχους, που κραδαίνουν τις πλαστικές σημαίες του πελατειακού κράτους της μεταπολίτευσης. Ναι.  Είναι αυτοί οι «αγανακτισμένοι πολίτες» που δεν έκαναν ποτέ την αυτοκριτική τους και τώρα παριστάνουν τις «μωρές παρθένες».  Που κίνητρό τους ήταν ο πιο χυδαίος ατομισμός  για να νομιμοποιήσουν το αυθαίρετο εις βάρος του περιβάλλοντος, το καλό  επίδομα εις βάρος των αδύνατων, τον διορισμό εις βάρος εκείνου που δεν έγλειφε. Η πολιτική ήταν ένα γιουρούσι για την κατάληψη του κρατικού ταμείου που ικανοποιούσε όλα τα βίτσια και τις ανάγκες με τα δανεικά των ευρωπαίων.  Πού ήταν αλήθεια οι συνειδήσεις των "αγανακτισμένων πολιτών" όταν συνέβαιναν όλα αυτά; Ποιος εξέλεξε, όχι μία αλλά  δεκάδες φορές,  όλους αυτούς μας χρεοκοπούσαν;  Φτάσαμε έτσι, όπως λέει ο Γιάννης Βούλγαρης, από την αριστερά της θυσίας, στην αριστερά των επιδομάτων.

Όμως, ένα αριστερό κόμμα δεν είναι συνδικαλιστική κίνηση για να  υιοθετεί άκριτα όλα τα αιτήματα, αλλά τα ιεραρχεί σε ένα πρόγραμμα. Σε να συλλογικό σχέδιο για την αλλαγή της κοινωνίας. Και επειδή δεν είναι δυνατόν να ικανοποιηθούν όλοι, διακρίνει και υπερασπίζεται τον άνεργο ή τη γενιά των 700 ευρώ που πλήττεται από τον νεοφιλελευθερισμό, από τον  μηχανικό της ΔΕΗ που έχει περικοπές λόγω του μνημονίου 50.000 ευρώ. Μιλάει χωρίς να μασάει τα λόγια του για όλες τις συντεχνίες που φοροδιαφεύγουν σε μια κοινωνία που μόνον 4 στους 10 πληρώνουν φόρους και δεν δημαγωγεί ασύστολα για τα δήθεν «φορομπηχτικά μέτρα» της κυβέρνησης. Επισημαίνει την ανάγκη της υγιούς επιχειρηματικότητας απέναντι σε όλους τους κρατικοδίαιτους αεριτζήδες που λυμαίνονται το δημόσιο και κοινοτικό χρήμα. Γιατί,  όσοι δοκίμασαν την ανεργία και την ξύλινη «αντιμονοπωλιακή» ρητορεία της αριστεράς, ξέρουν ότι  η εργασία είναι αξιοπρέπεια. Ονομάζει και αποδοκιμάζει τον νεποτισμό που κυριαρχεί στα πανεπιστήμια, την καταστροφή του δημόσιου χώρου, τη ρητορεία των δικαιωμάτων αλλά όχι της ευθύνης, τους αγώνες εις βάρος των άλλων, τη χρήση της βίας που φθάνει μέχρι τη στέρηση της  ελευθερίας του λόγου.  Αυτήν που η νεωτερικότητα κατέκτησε με αγώνες 300 χρόνων.

Υπάρχουν δυο  μαγικές λέξεις που λείπουν από την λεξικό της μεταπολίτευσης. Ατομική ευθύνη. Οι περισσότεροι κυκλοφορούν με τον μανδύα του θύματος. Η θυματοποίηση είναι η προσφιλής τέχνη του λαϊκισμού. Τα δεινά έρχονται σαν φυσικές καταστροφές. Μνημόνια, χούντες, εμφύλιοι. Ας μην έχουμε αυταπάτες. Η πορεία από το ατομικό στο συλλογικό θα είναι σκληρή. Στην ελληνική κοινωνία υπάρχουν μόνον ατομικότητες ενδεδυμένες το συλλογικό ή το λαϊκό.  Βουνά εγωισμού.  Πολιτικοί και συνδικαλιστές με γεμάτες γαστέρες και απαστράπτοντα αυτοκίνητα που ρητορεύουν «υπέρ του λαού» στα δελτία των οκτώ και είναι έτοιμοι να κατασπαράξουν τον συνομιλητή τους. "Η υπευθυνότητα είναι ένα αβάσταχτο φορτίο· μας αλυσοδένει με τις συνέπειες των πράξεών μας" γράφει ο Πασκάλ Μπρυκνέρ στον «Πειρασμό της αθωότητας».

Αν θέλει  να προσφέρει κάτι η αριστερά πρέπει να θυμηθεί πάλι την ιδεολογική ηγεμονία του Γκράμσι και τη σημασία της ιδεολογίας. Που σημαίνει να αναδείξει το ψέμα στο οποίο ζούσαμε. Να καταγγείλει την υποκρισία που ενδημεί και στην ίδια την αριστερά. Να  κάνει δηλαδή την αυτοκριτική της. Να ξαναδώσει πάλι στις λέξεις την αλήθεια τους. Να αναδείξει τις αξίες που έσβησαν. Την αλληλεγγύη. Την εργασία. Την αξιοκρατία. Την ηθική. Την υπεράσπιση των αδύνατων.

Έχουμε ανάγκη από αλήθεια. Όμως είναι οδυνηρή και κοστίζει. Ο λαϊκισμός είναι πάντα γοητευτικός και χαϊδεύει τα αυτιά. Γι’ αυτό και θα   έχει πολύ μέλλον.

O Μάκης Καραγιάννης είναι πεζογράφος και κριτικός

via politicalreviewgr.blogspot.com

Πως θα είναι η Ελλάδα σε 30 χρόνια;

Προσκολλημένοι σε βραχυπρόθεσμο ορίζοντα και με απλή διαχείριση των προβλημάτων δεν καταφέρνουμε τίποτα. Απλά γυρίζουμε γύρο γύρο στον πάτο του βαρελιού που όντας σάπιο κινδυνεύει να διαλυθεί...

Είμαστε σχεδόν δύο χρόνια μετά την "ελληνική κρίση" που κόντεψε να στείλει την χώρα στον αγύριστο και μαζί και όλους εμάς, και οι πολιτικοί ταγοί εξακολουθούν να μην εννοούν να κάνουν ούτε ένα βήμα προς μία συναίνεση προσπαθώντας ακόμη και στην πλέον επικίνδυνη για την επιβίωση της χώρας στιγμή, ό ένας να τα φορτώνει στον άλλο, λες και...

δεν κυβέρνησαν αυτή τη χώρα εναλλάξ από την μεταπολίτευση και μετά. Από την άλλη πλευρά, μπορεί κάποιος να αντιτάξει πως η κυβέρνηση προσπαθεί και πως η αντιπολίτευση κυρίως η Αξιωματική ασκεί τον ρόλο της μη αποδεχόμενη κάτι που θεωρεί λάθος, οπότε για λόγους αρχής αρνείται να συμβιβαστεί.

Θα μπορούσε να ήταν έτσι αν όλα έβαιναν καλώς. Αν τα ταμεία ήταν γεμάτα, αν το χρέος ήταν διαχειρίσιμο, αν τα ελλείμματα κυρίως το εμπορικό έδειχνε σημάδια βελτίωσης. Δυστυχώς τίποτα από αυτά δεν συμβαίνει. Τα μεγέθη συνεχώς επιδεινώνονται με αποκορύφωμα το -6.6% της ύφεσης και το 13.5% της ανεργίας, και οι προοπτικές για το έτος είναι ακόμη χειρότερες. Η περιβόητη ανάπτυξη εξακολουθεί να είναι ένα νεφελώδες μόρφωμα, οι τράπεζες μας είναι στον κόσμο τους αρνούμενες να συνεργαστούν για να ισχυροποιηθού , η γραφειοκρατία ανέπαφη, και η κοινωνία σε βαθύ σκοτάδι καθώς πορεύεται με ότι ακούει στα παράθυρα από τους μαθητευόμενους μάγους.

Αντί λοιπόν να κάτσουν στο τραπέζι να συμφωνήσουν σε μία εθνική στρατηγική για το πως θα βγεί η χώρα από την κρίση, εξακολουθούν να αντιπαλεύουν εντείνοντας τα αδιέξοδα. Αντίθετα, με περισσό πατριωτισμό εξανίστανται για το ότι η Τρόϊκα κάνει κουμάντο, δίνοντας είτε συνεντεύξεις, είτε γυρίζοντας πίσω νομοθετήματα ως μη συνάδοντα στα συμφωνηθέντα. Ποιός φταίει όμως γιαυτό;

Φταίει όμως η Τρόϊκα, που δεν υπάρχει συναίνεση και δεν υπάρχει μία εθνική στρατηγική; Φταίει η Τρόϊκα που τα δύο μεγάλα κόμματα εξουσίας αρνούνται να συνεργαστούν, όποτε αφήνουν το πεδίο ελεύθερο στους δανειστές να επιβάλουν τους όρους τους; Φταίει η Τρόϊκα που δεν υπάρχει ούτε καν ελάχιστη συμφωνία στα πιο βασικά, μεταξύ όλων των εμπλεκομένων δηλαδή Πολιτείας, Πολιτικών κομμάτων, Εργοδοτικών φορέων, Κοινωνικών φορέων και Κοινωνίας;

Μπορεί η κυβέρνηση να προσπαθεί, αλλά δυστυχώς αυτό δεν επαρκεί. Απαιτείται συστράτευση. Η χώρα δεν σώζεται ούτε με την πράσινη ανάπτυξη ούτε με το Ελληνικό, ούτε καν με τις επιχειρησιακές συμβάσεις εργασίας. Αυτά είναι κάστρα κτισμένα στην άμμο, όσο δεν υπάρχει συνεννόηση, όσο τα δύο μεγάλα κόμματα δεν βγουν να συζητήσουν δημοσίως και να διαβουλευτούν χωρίς ιδεολογικοπολιτικές αγκυλώσεις, όπως έκαναν οι Ισπανοί ή οι Πορτογάλοι.

Αν δεν βγουν δημοσίως να συζητήσουν ανοικτά για το πού βλέπουν την χώρα σε 20-30 χρόνια και όχι μόνο ως το 2015 δεν κάνουν τίποτα. Αυτό θα πει εθνική στρατηγική και σχέδιο για την επιβίωση της χώρας. Στρατηγική για το πως βλέπουν την χώρα στην Ευρώπη και πως θα το επιτύχουν. Στρατηγική για το πως βλέπουν την χώρα στην ΝΑ Ευρώπη και πως θα το επιτύχουν. Είναι ηλίου φαεινότερο πως δεν μιλάμε για έαν στατικό περιβάλλον αλλά για έναν κόσμο που αλλάζει ραγδαία.
Ηδη το τοπίο στον Μουσουλμανικό Κόσμο αλλάζει όποτε ανατρέπονται και οι ισορροπίες με τον δυτικό κόσμο. Ηδη το παγκόσμιο αναπτυξιακό βάρος μετατοπίζεται στην Ασία από την οποία εξαρτάται όλο και περισσότερο η Δύση η οποία σημειωτέον γηράσκει. Αλήεθεια σκέφτεται κανείς που θα είναι η Τουρκία σε 20-30 χρόνια; Σε αυτό το περιβάλλον καλείται να κινηθεί η χώρα τα επόμενα 40 χρόνια. Ελπίζουμε κάποιος να ασχολείται με αυτό το θέμα. Δεν είναι άσχετα με τον μέλλον της Ευρώπης στην οποία ανήκουμε ούτως ή άλλως.

Μόνο αν υπάρχει μακροπρόθεσμός σχεδιασμός και κοινή απόφαση για το που θέλουμε να πάει η χώρα, μόνο τότε μπορούμε να βρούμε τα εργαλεία και την μέθοδο να την οδηγήσουμε προς τα εκεί. Μόνο έτσι θα αποφασίσουμε αν θα αναβιώσουμε για παράδειγμα την γεωργία μας, ή αν θα στραφούμε στον τουρισμό. Θα αναλογιστεί κανένας τις επιπτώσεις της κλιματολογικής αλλαγής στην χώρα; Μήπως τελικά είναι οικονομικότερο και πιο αποδοτικό να γίνουμε Μαϊάμι της Ευρώπης αντί να προσπαθούμε να γίνουμε Silicon Valley;
Προσκολλημένοι σε βραχυπρόθεσμο ορίζοντα και με απλή διαχείριση των προβλημάτων δεν καταφέρνουμε τίποτα. Απλά γυρίζουμε γύρο γύρο στον πάτο του βαρελιού που όντας σάπιο κινδυνεύει να διαλυθεί.

Υπάρχει χρόνος να γίνουν όλα αυτά αρκεί να υπάρχει βούληση. Στο κάτω κάτω και η Ευρώπη τώρα ψάχνει τον βηματισμό της. Όσο χρονικό διάστημα διαβουλεύεται εκείνη για το μέλλον της ας κάτσουμε και εμείς κάτω να συζητήσουμε για το δικό μας. Τα δύο μεγάλα κόμματα που τα τελευταία τριάντα χρόνια μας έφεραν στο χείλος του γκρεμού, έχουν τουλάχιστον ηθική υποχρέωση να συνενοηθούν το συντομότερο δυνατόν για το πως η χώρα θα υπάρχει τα επόμενα τριάντα χρόνια. Για να έχουμε μέλλον πρέπει κάποιος να ασχοληθεί και με αυτό πέραν της διαχείρησης του παρόντος...

Τ. Λαϊνάς

via greece-salonika.blogspot.com

Δεν απεργείς; Θάνατος!

Το επαναλαμβάνω: εκτελέστηκαν επειδή δεν απεργούσαν. Τώρα διαβάστε παρακάτω, αν θέλετε. Άκουσα τις δηλώσεις του Παφίλη (ΚΚΕ) και του Τσίπρα (ΣΥΝ / ΣΥΡΙΖΑ) στη Βουλή. Αστείες.

Τόσον καιρό το ΚΚΕ ασκούσε σωματική βία εναντίον όσων τολμούσαν να μην απεργούν. Για το κόμμα αυτό η απεργία δεν είναι δικαίωμα. Δεν είναι προσωπική απόφαση. Δεν είναι δυνατότητα. Είναι υποχρέωση. Και έτσι το ΚΚΕ / ΠΑΜΕ / σωματεία τους εμποδίζουν με σωματική βία όσους επιλέγουν να εργαστούν

Τόσον καιρό το ΚΚΕ ασκούσε σωματική βία εναντίον όσων τολμούσαν να μην απεργούν. Για το κόμμα αυτό -που η διάλυση της ελληνικής οικονομίας είναι αυτοσκοπός προκειμένου να ξεσπάσει η Οκτωβριανή του επανάσταση- η απεργία δεν είναι δικαίωμα. Δεν είναι προσωπική απόφαση. Δεν είναι δυνατότητα. Είναι υποχρέωση. Και έτσι το ΚΚΕ / ΠΑΜΕ / σωματεία τους εμποδίζουν με σωματική βία όσους επιλέγουν να εργαστούν. Δεν τους πληρώνουν όμως τα μεροκάματα που κόβει ο εργοδότης (τα είχα γράψει και σε προηγούμενο άρθρο μου αυτά, για το δημόσιο και τον ιδιωτικό τομέα, είχα αναφερθεί και σε συγκεκριμένους χώρους εργασίας). «Συνεπώς, απεργείτε υποχρεωτικά. Αν πάτε να δουλέψετε, θα σας δείρουμε. Και το παράλληλο κράτος του ΚΚΕ αναλαμβάνει τα υπόλοιπα: αργόσχολοι, υπάλληλοι του κόμματος, ανεπάγγελτοι, κομματικά στελέχη, ήδη απεργοί και κάποιοι ιδεολόγοι, που θεωρούν ότι ξέρουν το καλό του κάθε εργαζόμενου καλύτερα από τον ίδιο. Το ΚΚΕ έστρωνε το δρόμο. Τώρα που κάποιοι (αναρχοαυτόνομοι; αναρχικοί; αριστεριστές; παρακρατικοί;) περπάτησαν ένα βήμα ακόμα στον ίδιο δρόμο, τι βρήκε να πει ο Παφίλης; Λέξη για τους νεκρούς. Λέξη για τη μολότοφ. Λέξη για την ασφυξία στο χώρο εργασίας. Λέξη για τους πρότερους δικούς του τραμπουκισμούς. Μίλησε για προβοκάτσια εναντίον του ΚΚΕ. Κατάγγειλε και τα νέα οικονομικά μέτρα. Αλλά δεν ήταν αυτό το θέμα της ειδικής -προ ημερήσιας διάταξης- συζήτησης. Το θέμα ήταν οι νεκροί.

Ο Τσίπρας πράγματι μίλησε για τους νεκρούς- εξέφρασε τη λύπη του. Όμως, λέξη για μολότοφ. Λέξη για το ποιοι τη ρίξανε. Ή μάλλον, η γνωστή καραμέλα: προβοκάτορες. Κατά τα άλλα, φρόντισε να καταδικάσει τη βία. «Τι κακή που είναι αυτή η βία. Και πόσο δεν έχει καμιά σχέση μ΄ αυτήν ο ΣΥΝ / ΣΥΡΙΖΑ. Και τι άσχημα κάνατε τότε που μας βρίζατε, το Δεκέμβρη. Ενώ εμείς είμαστε καλά παιδιά» κλπ κλπ. Και κατά τα άλλα, έβρισε το ΛΑΟΣ (γενικώς και αορίστως, όμως) και υπερασπίστηκε το ΚΚΕ από τους προβοκάτορες. Δηλαδή, και κατά τον Τσίπρα και κατά τον Παφίλη, το ΚΚΕ ήταν ο στόχος. Γι΄ αυτό σκοτώθηκαν τρεις άνθρωποι- και πολύ περισσότεροι βρίσκονται, μισοπνιγμένοι από τους καπνούς, στο νοσοκομείο.

σε ποια παράδοση πάτησαν οι δολοφόνοι; Ποιοι είχανε καλύψει την υπέρμετρη βία του Δεκέμβρη (έστω κι αν, στο κάτω κάτω, είχε την αρχική αφορμή στην ανεγκέφαλη πράξη του Κορκονέα); Ποιοι δέρνουνε, σήμερα, οποιονδήποτε διαφωνεί μαζί τους στα σωματεία; Ποιοι απαγορεύουν την εργασία σε μέρα απεργίας; Ποιοι καλλιεργούνε τη βία όπου τους παίρνει (αεροδρόμιο Κέρκυρας, Ακρόπολη, ζώνη Περάματος;) Οι ίδιοι αυτοί κάνανε σήμερα την πάπια για τους τρεις νεκρούς μη απεργούς

Είναι αλήθεια πως ούτε ο Παπανδρέου, ούτε ο Σαμαράς, ούτε ο Ροντούλης τόλμησαν να πουν τα πράγματα 100% με τ΄ όνομά τους. Τουλάχιστον όμως αυτοί δεν ισχυρίστηκαν ότι τα κόμματά τους ήταν ο στόχος των επεισοδίων και των γεγονότων. Τουλάχιστον ο πρωθυπουργός μίλησε για «δολοφονίες» (από ποιους και γιατί, βεβαίως, άγνωστο). Ενώ η λεγόμενη Αριστερά, έχοντας λερωμένη τη φωλιά της, προσπάθησε να αποκρύψει το τι έγινε, να γενικολογήσει, να στρέψει αλλού τη συζήτηση. Ακόμα κι ο τριπλός φόνος ήταν έργο προβοκατόρων, πού πάτησαν αυτοί οι κακοί προβοκάτορες που το κάνανε; Συμφωνώ ότι οι δολοφόνοι δεν ήταν μέλη του ΚΚΕ, ούτε του ΣΥΡΙΖΑ. Το πιθανότερο είναι ότι πρόκειται για ανθρώπους που έχουν συνηθίσει να ρίχνουν μολότοφ συνεχώς (μόνο που τα μολότοφ ενίοτε σκοτώνουν). Όμως, σε ποια παράδοση πάτησαν οι δολοφόνοι; Ποιοι είχανε καλύψει την υπέρμετρη βία του Δεκέμβρη (έστω κι αν, στο κάτω κάτω, είχε την αρχική αφορμή στην ανεγκέφαλη πράξη του Κορκονέα); Ποιοι δέρνουνε, σήμερα, οποιονδήποτε διαφωνεί μαζί τους στα σωματεία; Ποιοι απαγορεύουν την εργασία σε μέρα απεργίας; Ποιοι καλλιεργούνε τη βία όπου τους παίρνει (αεροδρόμιο Κέρκυρας, Ακρόπολη, ζώνη Περάματος;) Οι ίδιοι αυτοί κάνανε σήμερα την πάπια για τους τρεις νεκρούς μη απεργούς. Δεν ξέρουνε τίποτα. «Προβοκάτσια», λένε. Φταίνε τα οικονομικά μέτρα, λένε. Η κυβέρνηση. Το ΔΝΤ. Η Ευρωπαϊκή Ένωση. Λοιπόν, να τα πείτε στις οικογένειες των τριών τραπεζοϋπαλλήλων αυτά. Των τριών νεκρών μη απεργών.

Γιατί οι νεκροί αυτοί έτσι καταγράφονται: ως μη απεργοί. Δεν ήταν διαδηλωτές. Δεν είχαν πολιτική ταυτότητα. Δεν τους σκότωσε η αστυνομία. Δεν τους σκότωσε «το κράτος της Δεξιάς», του ΠΑΣΟΚ ή όποιο άλλο. Τους σκότωσε βία αριστερής προέλευσης (όπως, κατά πάσα πιθανότητα, το Αφγανάκι την άλλη φορά στα Πατήσια, θυμόσαστε;) Τους σκότωσε η απόφασή τους να δουλέψουν. Τόλμησαν, μάλιστα, να δουλέψουν στη «Μαρφίν», του μεγαλοκαπιταλιστή Βγενόπουλου. Θέλετε να πήγαν στο γραφείο επειδή φοβόντουσαν για τη θέση τους, ενώ μέσα τους επιθυμούσαν ν΄ απεργήσουν; Να το δεχτώ. Αλλά η ουσία είναι ότι πήγαν. Εκεί κατέληξε η προσωπική τους απόφαση. Αυτοί ξέρανε καλύτερα τι θέλανε, τι τους συνέφερε στην προσωπική τους ζωή, όχι οι εργατοπατέρες και οι θιασώτες της υποχρεωτικής απεργίας. Όμως στη Λαοκρατική Δημοκρατία της Ελλάδας, «το συμφέρον των πολλών» και οι όποιοι διερμηνευτές του είναι, πάντα, πάνω από τα άτομα. Συνεπώς η απεργία είναι υποχρέωση. Κι αφού αυτοί οι υπάλληλοι πήγαν στη δουλειά, έπρεπε να τιμωρηθούν. Και για κάποιους δεν αρκεί μόνο η τιμωρία με προπηλακισμούς, ύβρεις, διαγραφές από τα σωματεία, χλεύη και ξυλοδαρμό. Αυτά είναι ψιλά πράματα, τα κάνουν έτσι κι αλλιώς οι κνίτες- και από κοντά οι συριζαίοι.

Κάποιοι όμως πρέπει να τιμωρούνται κι αλλιώς. Παραδειγματικά. Γιατί στη Λαοκρατική Δημοκρατία της Ελλάδας η προσωπική βούληση δε μετράει. Αφού η απεργία είναι επιβαλλόμενη υποχρέωση, η η ποινή για τη μη συμμόρφωση μπορεί να φτάσει μέχρι το θάνατο. Το Μάη του ΄36 σκοτώνανε τους απεργούς. Στη Λαοκρατική Δημοκρατία της Ελλάδας σκοτώνουνε τους μη απεργούς. Για να δούμε τώρα, στην επόμενη απεργία ποιος θα τολμήσει να ξαναδουλέψει;

5 του Μάη του 2010, ώρα 9.20 μ.μ.

Υ.Γ. Τώρα που εγώ γράφω και σεις με διαβάζετε, οι ιατροδικαστές έχουν πιάσει δουλειά πάνω στα πτώματα τριών νέων ανθρώπων, ενώ ισάριθμες οικογένειες μένουν ενεές. Μήπως, αν το σκεφτούμε λίγο περισσότερο, πρέπει ν΄ αρχίσουμε ν΄ ακούμε μ΄ άλλο αφτί τις (δικαιολογητικές) αρλούμπες του κάθε Τσίπρα και του κάθε Παφίλη;

Δημήτρης Φύσσας
Δημοσιεύτηκε στο site της Athens Voice στις 6/5/2010

Don’t cry for me Argentina

Τρίτη απόγευμα. Κατεβαίνω την Πανεπιστημίου. Ο δρόμος κλειστός, τα συνδικάτα κάνουν άλλη μια πορεία. Σαν να μην έχει αλλάξει τίποτε, οι διαδηλωτές επαναλαμβάνουν τα χιλιοειπωμένα συνθήματα της μεταπολιτευτικής «Ντόλτσε Βίτα» :«Βασικός μισθός 1400 ευρώ» , «Δημόσια και Δωρεάν Παιδεία», «Απαγόρευση των απολύσεων». Απ’ όπου περνάει η πορεία, τα μαγαζιά και τα ξενοδοχεία κατεβάζουν τα ρολά τους. Βάζω στα αυτιά μου τα ακουστικά του i-pod. Ένας ραδιοφωνικός σταθμός παίζει την είδηση πως τα spreads άγγιξαν τις 682 μονάδες. Ποιός ξέρει, ίσως σε λίγες μέρες να μας φαίνεται και αυτό το νούμερο μικρό… Η Ελλάδα του 2010. Θλίψη… Κοιτάζω γύρω μου, μήπως δω κάτι που θα με κάνει να ξεχάσω την στενάχωρη πραγματικότητα. Το μάτι μου πέφτει σε μια αφίσα. Το λαμπερό μιούζικαλ του Andrew Lloyd Weber, «Εβίτα» είναι στην Αθήνα αυτές τις μέρες αλλά ακόμη και αυτό συνειρμικά μου φέρνει στο νου την Αργεντινή, το παράδειγμα της οποίας χρησιμοποιούν κατά κόρον όλοι όσοι θέλουν να μας προειδοποιήσουν για τις ολέθριες συνέπειες του ΔΝΤ.

Ο Περόν, με την επιρροή και ενθάρρυνση της δεύτερης συζύγου του, Ευα Ντουάρτε, γνωστότερης ως Εβίτα, εγκατέλειψε το φιλελεύθερο οικονομικό μοντέλο, στο οποίο είχε βασιστεί η ανάπτυξη της χώρας του, τις προηγούμενες δεκαετίες. Αύξησε τις δημόσιες δαπάνες, διόρισε εκατοντάδες χιλιάδες ψηφοφόρους του στο Δημόσιο, ίδρυσε νέες δημόσιες επιχειρήσεις, ενίσχυσε τα εργατικά συνδικάτα και δημιούργησε μια τεράστια και πολυδάπανη γραφειοκρατία

Όμως η ιστορία της Αργεντινής τον τελευταίο αιώνα, ίσως να μπορεί να μας δώσει ένα άλλο πιο χρήσιμο παράδειγμα και μια πιο ηχηρή προειδοποίηση. Πριν από το Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο, η Αργεντινή ήταν μια από τις πιο πλούσιες χώρες του κόσμου. Ακολουθώντας ένα φιλελεύθερο οικονομικό μοντέλο, που βασίζονταν στην ιδιωτική οικονομία και το ελεύθερο εμπόριο, η χώρα κατόρθωσε να έχει μια δυνατή βιομηχανική βάση ενώ τα αγροτικά της προϊόντα εξάγονταν σε όλο τον κόσμο. Το Μπουένος Αϊρες θεωρούνταν μια από τις μεγάλες μητροπόλεις, πλάι στο Λονδίνο, τη Νέα Υόρκη, και το Παρίσι. Όπως οι Η.Π.Α., η Αργεντινή ήταν μαγνήτης για εκατομμύρια μετανάστες από την Ευρώπη. Μην ξεχνάμε πως και ο δικός μας Αριστοτέλης Ωνάσης άρχισε το χτίσιμο της τεράστιας περιουσίας του εκεί, ενώ, όλοι θυμόμαστε, στις ασπρόμαυρες ελληνικές ταινίες τον οικείο τύπο του πλούσιου Έλληνα μετανάστη από την Αργεντινή. Στο συλλογικό υποσυνείδητο των φτωχών Ελλήνων, αυτή η χώρα της Λατινικής Αμερικής, ήταν ταυτισμένη με τον πλούτο και τις απεριόριστες ευκαιρίες. Και κάπου εκεί άρχισε η κατηφόρα….

Ήδη από τη δεκαετία του ’30, οι κυβερνήσεις πήραν την πρώτα μέτρα κρατικής παρέμβασης στην οικονομία σαν απάντηση στη διεθνή οικονομική κρίση. Η πραγματική μεταμόρφωση της Αργεντινής όμως άρχισε με την άνοδο στην εξουσία το 1946, του στρατηγού Χουάν Ντομίνγκο Περόν. Ο Περόν, με την επιρροή και ενθάρρυνση της δεύτερης συζύγου του, Ευα Ντουάρτε, γνωστότερης ως Εβίτα, εγκατέλειψε το φιλελεύθερο οικονομικό μοντέλο, στο οποίο είχε βασιστεί η ανάπτυξη της χώρας του, τις προηγούμενες δεκαετίες. Αύξησε τις δημόσιες δαπάνες, διόρισε εκατοντάδες χιλιάδες ψηφοφόρους του στο Δημόσιο, ίδρυσε νέες δημόσιες επιχειρήσεις, ενίσχυσε τα εργατικά συνδικάτα και δημιούργησε μια τεράστια και πολυδάπανη γραφειοκρατία. Οι νόμοι της κυβέρνησης του έπνιξαν την υγιή ιδιωτική επιχειρηματικότητα και οι μόνοι επιχειρηματίες που πλούτιζαν πια, ήταν οι κρατικοδίαιτοι ευνοούμενοι του καθεστώτος. Γρήγορα, τα ξένα κεφάλαια εγκατέλειψαν τη χώρα, η , άλλοτε ακμάζουσα, μεσαία τάξη συρρικνώθηκε και το δημόσιο χρέος έγινε ανεξέλεγκτο, Οι επίγονοι του Περόν , ακόμη και οι πολιτικοί του αντίπαλοι, συνέχισαν την πολιτική του. Κάποιες ψευτομεταρρυθμίσεις , ιδίως τη δεκαετία του ’90, δεν άγγιξαν το οικοδόμημα και τους θεσμούς του περονισμού. Το μέγεθος του κράτους εξακολουθεί να αυξάνεται μέχρι και σήμερα και η χώρα παραμένει μια από τις πιο διεφθαρμένες στον κόσμο, καθώς και μια από τις πιο ανελεύθερες οικονομικά (105η σε 141 χώρες). Η Αργεντινή από 4η χώρα σε κατά κεφαλήν εισόδημα το 1910, έχει κατρακυλίσει σήμερα στην 76η θέση. Παρότι, ο κρατισμός υποσχέθηκε έναν επίγειο παράδεισο στο λαό της Αργεντινής , το μόνο που κατάφερε ήταν μέσα σε λίγες δεκαετίες να μετατρέψει μια πλούσια χώρα του Πρώτου Κόσμου σε χώρα-ανέκδοτο, συνώνυμη της διαφθοράς, της χρόνιας οικονομικής κρίσης και της πολιτικής αστάθειας.

η Ελλάδα υπέκυψε στις σειρήνες του κρατισμού και του πιο χυδαίου σοσιαλισμού: διορισμοί στο Δημόσιο, αύξηση κρατικών δαπανών, δαιμονοποίηση του κεφαλαίου, αχαλίνωτος δανεισμός, κρατικοδίαιτοι επιχειρηματίες, αποτέλεσαν τα συστατικά του ελληνικού μεταπολιτευτικού μοντέλου

Το δρόμο της Αργεντινής ακολούθησε και η Ελλάδα τα τελευταία 30 χρόνια. Μέχρι το 1980, παρά τα προβλήματα, η χώρα ήταν μια από τις πιο ραγδαία αναπτυσσόμενες στην Ευρώπη. Οι προοπτικές ήταν αισιόδοξες και οι Έλληνες έδειχναν να αφήνουν οριστικά πίσω τους τη φτώχεια που τους καταδυνάστευε από την ίδρυση του ελληνικού κράτους. Όμως, η Ελλάδα υπέκυψε στις σειρήνες του κρατισμού και του πιο χυδαίου σοσιαλισμού: διορισμοί στο Δημόσιο, αύξηση κρατικών δαπανών, δαιμονοποίηση του κεφαλαίου, αχαλίνωτος δανεισμός, κρατικοδίαιτοι επιχειρηματίες, αποτέλεσαν τα συστατικά του ελληνικού μεταπολιτευτικού μοντέλου. Και αν ο Ανδρέας Παπανδρέου ήταν ο Έλληνας Περόν, οι διάδοχοι του όλα τα επόμενα χρόνια, δεν έκαναν τίποτε για να αλλάξουν αυτή την καταστροφική πορεία. Η Αργεντινή, τόσες δεκαετίες μετά την άνοδο του Περόν στην εξουσία, δεν μπόρεσε ακόμη να συνέλθει και να ξαναγίνει η πλούσια , ακμάζουσα χώρα των αρχών του 20ου αιώνα. Άραγε η Ελλάδα θα φανεί πιο τυχερή ή η Αργεντινή είναι η εικόνα του μέλλοντος μας;

Αφήνω πίσω μου την κλειστή Πανεπιστημίου. Στο i-pod , ο Διονύσης Σαββόπουλος και οι «Κωλοέλληνες» διαδέχονται το αργεντίνικο τάνγκο. Και ο στίχος «πέντε αιώνες δύσης εθνικής θα ζήσεις από δω και μπρος » , όσο και αν δεν θέλω να το παραδεχτώ, μου ακούγεται πιο επίκαιρος από ποτέ….

Τηλέμαχος Χορμοβίτης

—————————————————

Σημειώσεις:
Δημοσιεύτηκε στη Metropolis Weekend στις 30/4/2010-2/5/2010