Η Ρωσία σταματά τις τοποθετήσεις σε ελληνικά και ιρλανδικά ομόλογα

Η Ρωσία αποφάσισε να μην διαθέτει πλέον αποθεματικά σε ελληνικά και ιρλανδικά ομόλογα, δήλωσε ο Ρώσος υπουργός Οικονομικών Αλεξέι Κούντριν μιλώντας από την Ουάσινγκτον στο αγγλόφωνο ρωσικό δορυφορικό τηλεοπτικό δίκτυο Russia Today.

Σύμφωνα με τον κ. Κούντριν η Ρωσία διαθέτει αποθεματικά της σε ευρωπαϊκά, αμερικανικά και ιαπωνικά ομόλογα, διότι «τα θεωρούμε πλήρως αξιόπιστα. Εξαιρέσαμε από τη λίστα τα ελληνικά και τα ιρλανδικά, αλλά όλα τα υπόλοιπα θα έχουν εκ μέρους μας ζήτηση».

Όπως σημείωσε ο Ρώσος υπουργός το σχετικά χαμηλό επίπεδο δημόσιου χρέους της Ρωσίας, το οποίο δεν υπερβαίνει το 11% του ΑΕΠ, «ενώ η συνθήκη Μάαστριχτ επιτρέπει έως και 60%», θα εξασφαλίσει τα επόμενα χρόνια την αναβάθμιση των κρατικών και εταιρικών ομολόγων της Ρωσίας στη διεθνή αγορά.

«Οι περισσότερες χώρες τώρα έχουν φθάσει αυτό το επίπεδο ή το ξεπέρασαν και τα επόμενα πέντε έτη θα δούμε ότι κατά μέσο όρο το χρέος των ανεπτυγμένων κρατών θα πλησιάσει το όριο του 100 % του ΑΕΠ, δηλαδή θα βρίσκεται στην επικίνδυνη ζώνη, που είναι άβολη για τις παγκόσμιες αγορές», δήλωσε ο κ. Κούντριν, θυμίζοντας ότι το χρέος της Ιταλίας είναι ήδη πάνω από το 100% του ΑΕΠ και το χρέος της Ιαπωνίας από το 200%.

Σε αυτό το σκηνικό στην παγκόσμια αγορά, η Ρωσία προβάλλει «σημαντικά πιο ελκυστική», είπε ο κ. Κούντριν, σημειώνοντας ότι «αυτό το πλεονέκτημα θα το χρησιμοποιήσουμε τα επόμενα χρόνια».

Ωστόσο υπάρχει μια ουσιαστική συνθήκη, αναφέρει σε τηλεγράφημά του το κρατικό πρακτορείο Ιτάρ-Τας: η Ρωσία πρέπει «να εξασφαλίσει αυστηρές μακροοικονομικές παραμέτρους στην οικονομία της» και μόνον τότε τα ρωσικά ομόλογα θα έχουν αυξημένη διεθνή ζήτηση και «τα αποθεματικά μας θα αυξάνονται».

via skai.gr

1932: Δυστυχώς επτωχεύσαμεν για δεύτερη φορά

Σαν σήμερα στις 18 Απριλίου του 1932 η ελληνική κυβέρνηση υπό τον Ελευθέριο Βενιζέλο αποφασίζει να κηρύξει προσωρινό χρεοστάσιο, δηλαδή αναστολή εξυπηρέτησης των εξωτερικών της δανείων. Η αναστολή αποπληρωμής του ελληνικού εξωτερικού χρέους ξεκινάει από την 1η Μαΐου του ίδιου χρόνου. Με αυτό τον τρόπο επισημοποιήθηκε ουσιαστικά η πτώχευση. Η χώρα αποσυνδέει τη δραχμή από το χρυσό και το εθνικό νόμισμα στρέφεται στις κυμαινόμενες ισοτιμίες.

Η κρίση του 1932 πυροδοτήθηκε από το μεγάλο κραχ του 1929 και την τεράστια πτώση των τιμών στην παγκόσμια οικονομία. Μολονότι η επίδραση του στην Ελλάδα δεν ήταν τόσο δυσμενής όσο σε κάποιες γειτονικές της χώρες, η οικονομία της αποδείχτηκε ευάλωτη, καθώς ήταν εξαρτημένη σε μεγάλο βαθμό από τις εξαγωγές προϊόντων «πολυτελείας», όπως ο καπνός, το ελαιόλαδο και οι σταφίδες αλλά και από το εφοπλιστικό και μεταναστευτικό συνάλλαγμα.

Η προσπάθεια της κυβέρνησης να αποτρέψει την κρίση εξάντλησαν τα αποθέματά της σε χρυσό και συνάλλαγμα. Έτσι, αναγκαστικά αποφασίστηκε η αναστολή της μετατρεψιμότητας του νομίσματος και η αναστολή της εξυπηρέτησης των εξωτερικών δανείων. Συγκεκριμένα:

Η εξυπηρέτηση του εξωτερικού χρέους (δημόσιου και ιδιωτικού) είχε φτάσει το 1932 να απορροφά το 81,08% των ελληνικών συναλλαγματικών εισπράξεων. Για το λόγο αυτό η ελληνική κυβέρνηση προσέφυγε στην Κοινωνία των Εθνών (ΚΤΕ) και ζήτησε από τη Διεθνή Οικονομική Επιτροπή (Δ.O.E.) στην Ελλάδα πενταετή αναστολή των χρεολυσίων σε ξένο νόμισμα δανείων και τη σύναψη νέου δανείου 50.000.000 δολαρίων. Το συμβούλιο της Κ.Τ.Ε. στη συνεδρίαση στις 11 Απριλίου 1932 αποφάσισε την αναστολή της καταβολής των χρεολυσίων για ένα μόνο χρόνο και παρέπεμψε την Ελλάδα σε απευθείας συζήτηση με τους ομολογιούχους.

Στην προσπάθειά της να αναστείλει την πληρωμή των χρεολυσίων η ελληνική κυβέρνηση αποφάσισε με νόμο η καταβολή των τοκομεριδίων να μειωθεί κατά 25% από την 1η Απριλίου 1932. Στις 25 Απριλίου 1932 κατατέθηκε στη Βουλή νομοσχέδιο «περί αναστολής της υποχρεώσεως της Τραπέζης της Ελλάδος προς εξαργύρωσιν των τραπεζικών γραμματίων αυτής και ρυθμίσεως της αγοράς και πωλήσεως συναλλάγματος». Το νομοσχέδιο ψηφίστηκε από τη Βουλή και τη Γερουσία και έγινε ο νόμος 5422 της 26/4/1932, διά του οποίου η δραχμή επανερχόταν σε καθεστώς αναγκαστικής κυκλοφορίας και απαγορευόταν η ελεύθερη αγορά συναλλάγματος.

Στην αγόρευσή του ο υπουργός Οικονομικών Βαρβαρέσος δήλωσε: «Σήμερον ευρίσκομαι ομολογώ εις εξαιρετικά δυσάρεστον θέσιν εισηγούμενος ενώπιον υμών την εγκατάλειψιν...του χρυσού κανόνος, του χρυσού συναλλάγματος. Όπως υπηνίχθη ο πρόεδρος της Κυβερνήσεως, δεν πρόκειται περί μέτρου το οποίον απορρέει εξ ελευθέρας κρίσεως της κυβερνήσεως...είναι μέτρον επιβληθέν εκ καταστάσεως ανάγκης αναποτρέπτου». Στη συνέχεια κηρύχθηκε προσωρινό χρεοστάσιο και για τους τόκους των εξωτερικών δανείων από την 1η Μαΐου 1932.

Στην Ελλάδα μετά την πτώχευση του 1932 ξεκινά μια περίοδος ισχυρού κρατικού παρεμβατισμού στον οικονομικό τομέα και ιδιαίτερα στις εξωτερικές συναλλαγές. Ξεκινά, επίσης, μια πολιτική προστατευτισμού με σκοπό την αυτάρκεια της χώρας επιβάλλοντας δασμούς στα εισαγόμενα προϊόντα και ενισχύοντας την εσωτερική αγορά. Μπαίνει επίσης στο χώρο της κλειστής οικονομίας. Συγκεκριμένα, οι συναλλαγές δεν γίνονται πλέον με βάση το συνάλλαγμα αλλά με βάση διακρατικές συμφωνίες ενώ τα προς ανταλλαγή προϊόντα κοστολογούνται και ισοσκελίζεται η αξία των εισαγωγών με την αξία των εξαγωγών.

Αυτό είχε, εκτός από αρνητικές, και θετικές συνέπειες αφού μέχρι τότε οι συναλλαγές με το εξωτερικό ήταν ελλειμματικές από τη στιγμή που οι εισαγωγές ήταν περισσότερες από τις εξαγωγές. Από το 1933 εξάλλου άρχισε ένα ρεύμα επιστροφής κεφαλαίων από το εξωτερικό λόγω υψηλών ελληνικών επιτοκίων. Αυξήθηκε έτσι και το σε χρυσό αποθεματικό του εκδοτικού πιστωτικού ιδρύματος, της Tράπεζας της Eλλάδος, από 7,6 εκατομμύρια δολάρια το 1932 σε 44,7 εκατομμύρια το 1934. Η αύξηση αυτή είχε ανάλογο αποτέλεσμα στη νομισματική κυκλοφορία.

Όμως η κατανομή του νέου «πλούτου», που προέκυπτε από την πολιτική της αυτάρκειας, δημιουργούσε έντονες κοινωνικές αντιπαλότητες. Η μόνιμη κρίση που έπληττε τα μεγάλα εξαγωγικά λιμάνια σε αντίθεση με την ξαφνική ευημερία αγροτικών περιοχών, η άνοδος των κερδών των βιομηχανιών σε αντίθεση με τα χαμηλά ημερομίσθια ήταν μερικά από τα σημεία τριβής που η κυβέρνηση του Λαϊκού Κόμματος (υπό του Παναγή Τσαλδάρη ανήλθε στην εξουσία το 1933) έπρεπε να αντιμετωπίσει. Όμως και τα δύο μεγάλα κόμματα (Λαϊκό Κόμμα και Κόμμα Φιλελευθέρων) πίστευαν μάλλον στην ενίσχυση της ιδιωτικής πρωτοβουλίας παρά στην άσκηση κοινωνικής πολιτικής και στο σχεδιασμό της οικονομίας. Η αδυναμία της κυβέρνησης Τσαλδάρη να αναλάβει μια περισσότερο δραστήρια διαχείριση της οικονομίας ενίσχυσε την κοινωνική αναταραχή και οδήγησε στην εκπνοή της οικονομικής ανάκαμψης.

Οι επιπτώσεις της παγκόσμιας οικονομικής κρίσης στα ευρωπαϊκά κράτη ήταν δυστυχώς η ανάδειξη ολοκληρωτικών καθεστώτων, φασιστικών και δικτατορικών. Η Ελλάδα δεν ξέφυγε από τον κανόνα, και το 1936 με την ανοχή του παλατιού αρχίζει η δικτατορία του Ι. Μεταξά.

via tvxs.gr

Οι εξοπλισμοί της τελευταίας 30ετίας αντιστοιχούν σε πάνω από το 1/3 του συνολικού μας χρέους: έχουμε ξοδέψει σχεδόν 100 δις!

Παρουσιάστηκε σήμερα στο ευρωκοινοβούλιο, με οικοδεσπότη τον ευρωβουλευτή των Οικολόγων Πράσινων Μιχ. Τρεμόπουλο, η φετινή έκθεση του διεθνούς φήμης Ινστιτούτου SIPRI (Stockholm International Peace Research Institute) για την εξέλιξη των εξοπλιστικών δαπανών τη χρονιά που πέρασε. Η συγκεκριμένη έκθεση παρουσιάζεται κάθε χρόνο στις 12 Απριλίου, Παγκόσμια Ημέρα κατά των Στρατιωτικών Δαπανών. 

Ο Μιχάλης Τρεμόπουλος είπε μεταξύ άλλων: 

Από το άνοιγμα της εκδήλωσης:

"Η Έκθεση του SIPRI έχει ιδιαίτερο ενδιαφέρον για την Ευρώπη αλλά κυρίως για την Ελλάδα, η οποία ήταν μεταξύ των πέντε μεγαλύτερων πελατών όπλων σε απόλυτα μεγέθη για την περίοδο 2005-2009.

Μια χώρα που ενώ βρίσκεται σε δεινή οικονομική θέση, εξακολουθεί και ξοδεύει σε όπλα μεγαλύτερο ποσοστό του ΑΕΠ από κάθε άλλη χώρα της Ευρώπης των 27, έστω κι αν τον τελευταίο χρόνο έχει ελαττώσει τις εξοπλιστικές δαπάνες της.
Μια χώρα που αν και δεν συμμετέχει πια σε στρατιωτικές αποστολές του ΝΑΤΟ έχει ένα από τα μεγαλύτερα ποσοστά δαπανών για προσωπικό και εξοπλισμούς, και που πάντοτε επένδυε στην διπλωματία των στρατιωτικών εξοπλισμών για να επηρεάσει εταίρους για τις εθνικές της θέσεις.
Οι εξοπλισμοί της τελευταίας 30ετίας αντιστοιχούν σε πάνω από το 1/3 του συνολικού μας χρέους: έχουμε ξοδέψει σχεδόν 100 δις για να καταβαραθρώσουμε οικονομικά τη χώρα μας, να γιγαντώσουμε τη διαφθορά και να τρώμε τις σάρκες της χώρας μας συντηρώντας τριβές με τις γειτονικές χώρες, πρόσφορες για εσωτερική πολιτική εξαργύρωση. Επιπλέον, συντηρούμε περισσότερους στρατηγούς (ανώτατους αξιωματικούς κάθε βαθμού) από τη Γερμανία και σχεδόν όσους και οι ΗΠΑ. Με την αποστρατεία τους, στελεχώνουν τις κλαδικές αποστράτων των κομμάτων εξουσίας, και επηρεάζουν και την πολιτική ζωή."

Από την συνέντευξη τύπου:
Τα στοιχεία Κρατικού Προϋπολογισμού 
Σύμφωνα με τον Προϋπολογισμό (Π/Υ) του 2011, οι δαπάνες για το Υπουργείο Άμυνας προβλέπεται να ανέλθουν στο 4,1% του Προϋπολογισμού. Είναι δηλαδή μειωμένες (ως ποσοστό του Π/Υ) μόλις κατά 0,3% από τον αντίστοιχο Π/Υ του 2009 (4,4% του Π/Υ του 2009, πληρωμές). Το πιθανότερο είναι ότι στο τέλος του έτους θα είναι αυξημένες, καθώς μέχρι τον Σεπτέμβριο του 2010 (30/9/10) οι βεβαιωμένες πληρωμές ήταν 6,5% του Π/Υ του 2010.
Αντίστοιχα και οι δαπάνες για το Υπουργείο Προστασίας του Πολίτη εμφανίζονται το ίδιο διάστημα αυξημένες. Μέχρι τον Σεπτέμβριο του 2010 ήταν 2,7% του Π/Υ του 2010 (πληρωμές) όταν το αντίστοιχο ποσοστό για το 2009 ήταν 1,7% (πληρωμές) ενώ η πρόβλεψη για το 2011 είναι 1,7% του Π/Υ του 2011 που μάλλον θα ξεπεραστεί και αυτή.
Για το 2010 (με βάση τον προϋπολογισμό) και την εκτίμηση του ΑΕΠ από την ΕΛΣΤΑΤ το ποσοστό των αμυντικών δαπανών είναι το 2,7% του ΑΕΠ της χώρας.
Την τελευταία 15ετία
Όπως προκύπτει από τη βάση δεδομένων του SIPRI η Ελλάδα, αθροιστικά για τα τελευταία 15 χρόνια, είναι ο έκτος (6) μεγαλύτερος εισαγωγέας όπλων παγκοσμίως.Πάνω από την Ελλάδα βρίσκονται η Τουρκία, η Ταϊβάν, η Νότια Κορέα, η Ινδία και η Κίνα, χώρες με πολλαπλάσιο πληθυσμό και έκταση.

Μάλιστα, όπως προκύπτει από τα στοιχεία (βλ. τάση στο διάγραμμα 1), η Ελλάδα έχει για όλη τη διάρκεια της δεκαπενταετίας ανοδική τάση στις εισαγωγές όπλων.

Επιπλέον, υπάρχει μια «ευρωπαϊκοποίηση» (europanisation) των εξοπλισμών της Ελλάδας. Όπως φαίνεται από την ανάλυση των στοιχείων κατά χώρα εισαγωγής (βλ. διάγραμμα 2), η τάση κατά την τελευταία δεκαπενταετία είναι αφενός η μείωση των εισαγωγών από τις ΗΠΑ και αφετέρου η σημαντική αύξηση των εισαγωγών από την Γερμανία (κατά κύριο λόγο) και τη Γαλλία. Η εξέλιξη αυτή έρχεται σε μια οικονομική συγκυρία που υπογραμμίζει την υποκρισία των επίσημων ευρωπαϊκών πολιτικών, οι οποίες επιβάλλουν πρωτοφανείς πολιτικές λιτότητας στους Έλληνες πολίτες ενώ αδιαφορούν για τις αυξανόμενες αγορές όπλων από τις χώρες που πρωταγωνιστούν πολιτικά στην επιβολή τους.

*Όλα τα σχετικά κείμενα εδώ

*Η σύνοψη της φετινής έκθεσης εδώ

via aristeristrouthokamilos.blogspot.com

Δύο αυτοκτονίες ακόμα λόγω κρίσης

Άλλοι δύο άνθρωποι, ο ένας στα Τρίκαλα κι ο άλλος στην Εύβοια, χάθηκαν βάζοντας οι ίδιοι τέλος στη ζωή τους, μην μπορώντας να αντέξουν την δυσπραγία και τα οικονομικά προβλήματα που τους προκάλεσε η παρατεταμένη κρίση…Ένας 51χρονος απόστρατος...

αστυνομικός που είχε επενδύσει ό,τι είχε και δεν είχε σε μια επιχείρηση στο Κεφαλόβρυσο Τρικάλων, ήταν ο πρώτος από τους αυτόχειρες. Η σύζυγός του τον βρήκε να κρέμεται από το σχοινί που είχε δέσει σε
ένα σιδερένιο δοκάρι στην αποθήκη της επιχείρησής τους και ειδοποίησε το τοπικό τμήμα. Ο άτυχος άνδρας άφησε πίσω του δύο κόρες, από τις οποίες η μια από τον πρώτο του γάμο σπουδάζει στην Θεσσαλονίκη.
 Στο Μύτικα Χαλκίδας, ένας 34χρονος άνδρας αυτοπυροβολήθηκε με το κυνηγετικό όπλο που βρέθηκε δίπλα του, χωρίς τίποτε να προδικάζει ότι θα κατέφευγε στην αυτοκτονία. Η μητέρα του, που άκουσε τον πυροβολισμό και έτρεξε να δει τι είχε συμβεί, υπέστη νευρικό κλονισμό όταν αντίκρισε το παιδί της νεκρό. Σύμφωνα με πληροφορίες, ο αυτόχειρας ήταν άνεργος και αντιμετώπιζε σοβαρά οικονομικά προβλήματα.

via fimotro.blogspot.com

Μετά το Πάσχα τα νέα μέτρα

Μετά το Πάσχα θα εξειδικεύσει τα μέτρα για την οικονομία ο πρωθυπουργός Γιώργος Παπανδρέου, όπως ανακοίνωσε κατά τη διάρκεια του σημερινού Υπουργικού Συμβουλίου. Στόχος είναι η μεσοπρόθεσμη μείωση του ελλείμματος, που θα φτάσει στο 44% του ΑΕΠ . «Πάμε να αλλάξουμε την Ελλάδα οριστικά, χωρίς να υπολογίζουμε οποιοδήποτε κόστος, χωρίς να μας κρατά καμία δύναμη στη στασιμότητα, Έτσι θα ξεφύγουμε από τα ελλείμματα και θα μειωθεί το χρέος», ξεκαθάρισε ο πρωθυπουργός...

Ο πρωθυπουργός ανακοίνωσε την εφαρμογή τους επόμενους μήνες νέας δέσμης μέτρων για ένα νέο σύστημα αξιοπρεπούς διαβίωσης, «για μία κοινωνία αλληλεγγύης που δεν υποθηκεύει το μέλλον των παιδιών μας», όπως είπε.

Σε αυτό το πλαίσιο ανακοίνωσε βελτίωση των υπηρεσιών υγείας, βελτίωση της ποιότητας εργασίας στον ιδιωτικό τομέα και επιθετικές πολιτικές για την καταπολέμηση της ανεργίας.

Παράλληλα, θα επιχειρήσει ενίσχυση των χαμηλών συντάξεων το συντομότερο δυνατό, θέσπιση των ηλεκτρονικών υπηρεσιών σε όλους τους τομείς για άμεση εξυπηρέτηση του πολίτη, αλλά και δομικές αλλαγές στο δημόσιο τομέα, καθώς «ο δημόσιος υπάλληλος θα μπορεί να αξιοποιηθεί οπουδήποτε στην υπηρεσία του», όπως ανέφερε.

Ο πρωθυπουργός ανέφερε και επερχόμενες ριζικές αλλαγές στη Δικαιοσύνη και στον εκλογικό νόμο.

Στόχος της κυβέρνησης είναι η μείωση της δαπάνης ώστε να φτάσει στο μέσο όρο των ευρωπαϊκών χωρών και να επανέλθει στα επίπεδα του 2003, με μείωση που θα φτάσει στο 44% του ΑΕΠ. «Είμαι απόλυτα αποφασισμένος να προχωρήσουμε και απόλυτα βέβαιος ότι θα τα καταφέρουμε. Το πρώτο βήμα έγινε και έχουμε τον οδικό χάρτη για να συνεχίσουμε».

Το στρατηγικό πρόγραμμα για την οικονομία και την ανάπτυξη συζητείται πρώτα στη συνεδρίαση του υπουργικού συμβουλίου και στη συνέχεια της Κ.Ο. του ΠΑΣΟΚ. Αμέσως μετά θα συγκληθεί και το Πολιτικό Συμβούλιο του Κινήματος υπό την προεδρία του πρωθυπουργού, για να εξεταστεί το πως θα στηριχτεί πολιτικά από το κόμμα το εθνικό σχέδιο για την πορεία της χώρας.

Την αισιοδοξία του για ανάκαμψη της οικονομίας μέσω του εθνικού σχεδίου εξόδου της χώρας από την κρίση εξέφρασε ο υπουργός Οικονομικών, Γιώργος Παπακωνσταντίνου, στη χθεσινή συνεδρίαση του Πολιτικού Συμβουλίου του ΠΑΣΟΚ, στη διάρκεια της οποίας συζητήθηκαν όλα τα σοβαρά ζητήματα που απασχολούν την κοινωνία, καθώς και το κλίμα που διαμορφώνεται. Μέλη του κομματικού οργάνου εξέφρασαν τον προβληματισμό τους, ενόψει της ανακοίνωσης του εθνικού σχεδίου εξόδου από την κρίση.

Η Ελλάδα θα τα καταφέρει, εάν εφαρμόσει πλήρως το πρόγραμμα εξυγίανσης της οικονομίας της και από την πλευρά της η ΕΕ προχωρήσει σε μια συνολική προσέγγιση του προβλήματος που παρατηρείται σε χώρες της ευρωζώνης, εκτίμησε ο γενικός διευθυντής του ΔΝΤ, Ντομινίκ Στρος-Καν, στη διάρκεια συνέντευξης Τύπου που δόθηκε στην έδρα του Ταμείου λίγο πριν την έναρξη της εαρινής συνόδου του ΔΝΤ και της Παγκόσμιας Τράπεζας.

via fimotro.blogspot.com

Σήμερα το βράδυ το πρώτο ελληνικό ντοκιμαντέρ

Το βράδυ της Τετάρτης 6 Απριλίου κλείνουμε την τηλεόραση, στα δελτία των 8 και των 9, και ανοίγουμε το Ιντερνετ. Από τη διεύθυνση xreokratia.gr και debtocracy.gr, από τις 20:00 και μετά θα είναι διαθέσιμο το πρώτο ελληνικό ντοκιμαντέρ που στηρίχθηκε αποκλειστικά στην οικονομική ενίσχυση των θεατών και το οποίο θα διατίθεται χωρίς δικαιώματα χρήσης και αναμετάδωσης.

Οι συντελεστές του Debtocracy συνομιλούν με ορισμένους από τους σημαντικότερους οικονομολόγους, πολιτικούς και δημοσιογράφους που παρουσιάζουν εναλλακτικές ερμηνείες αλλά και προτάσεις για την κρίση δημοσίου χρέους της Ελλάδας και της Ευρωζώνης. Οι δημοσιογράφοι Αρης Χατζηστεφάνου και Κατερίνα Κιτίδη, που υπογράφουν το σενάριο και τη σκηνοθεσία, παρακολουθούν την πορεία χωρών όπως ο Ισημερινός, που δημιούργησαν Επιτροπές Λογιστικού Ελέγχου αλλά και την αντίστοιχη προσπάθεια που ξεκίνησε στην Ελλάδα.

Έχοντας πραγματοποιήσει γυρίσματα στην Ελλάδα και το εξωτερικό, αλλά και μέσα από κινούμενα σχέδια και animation το Debtocracy παρακολουθεί την πορεία της παγκόσμιας οικονομίας από τη δεκαετία του ’70 και εξηγεί τις έννοιες του απεχθούς και του παράνομου χρέους που βαραίνουν και την Ελλάδα.

Στο Debtocracy μιλούν, μεταξύ άλλων, οι ακαδημαϊκοί Ντέιβιντ Χάρβεϊ, Σαμίρ Αμίν, Κώστας Λαπαβίτσας και Ζεράρ Ντιμενίλ, ο φιλόσοφος  Αλέν Μπαντιού, ο επικεφαλής της επιτροπής λογιστικού ελέγχου του Ισημερινού Ούγκο Αρίας, ο πρόεδρος του CADTM Ερίκ Τουσέν, δημοσιογράφοι όπως  o Άβι Λιούις (συγγραφέας/σκηνοθέτης του ντοκιμαντέρ The Take – Η κατάληψη) και ο Ζαν Κατρμέρ (Liberation). Ακόμη προσωπικότητες όπως ο Μανώλης Γλέζος και η αντιπρόεδρος του γερμανικού κόμματος Die Linke Ζάρα Βάγκενκνεχτ. 
 
Τη μουσική υπογράφει ο Γιάννης Αγγελάκας και το μοντάζ ο Αρης Τριανταφύλλου ενώ την παραγωγή ανέλαβε η εταιρεία BitsnBytes του Κώστα Εφήμερου.

Η δημιουργία του Debtocracy οφείλεται αποκλειστικά στους εκατοντάδες ανώνυμους και επώνυμους «συμπαραγωγούς» μας που κάλυψαν μέσα σε λίγες ημέρες τα έξοδα παραγωγής και συνέχισαν να συνεισφέρουν για τα έξοδα διανομής.

via debtocracy.gr

Economist : «Έχουν χρεοκοπήσει, ας το παραδεχτούν»

Πορεία μη βιώσιμη ακολουθούν Ελλάδα, Ιρλανδία και Πορτογαλία, γράφει ο Economist σε άρθρο του με τον παραπάνω τίτλο. Δεν το αποδίδει όμως σε ελλιπείς προσπάθειες των κυβερνήσεων των κρατών καθώς, αντίθετα, χαρακτηρίζει ηρωικές τις προσπάθειες Ελλάδας και Ιρλανδίας για τη μείωση του δημοσιονομικού ελλείμματος.

Η Ελλάδα παλεύει σκληρά να ελευθερώσει την άκαμπτη αγορά της. Η Πορτογαλία απέρριψε το νέο σκληρό σχέδιο λιτότητας, αλλά η προσπάθεια δημοσιονομικής εξυγίανσης είναι γενναία, αναφέρει το άρθρο και προσθέτει: Και στις τρεις χώρες, το outloοk επιδεινώνεται, εξαιτίας εν μέρει των λαθών που έγιναν σε Βρυξέλλες, Φρανκφούρτη και Βερολίνο.

«Είναι ενδεικτικό της πολυτέλειας των Ευρωπαίων πολιτικών να τρέφουν αυταπάτες, το γεγονός ότι η Γερμανίδα Καγκελάριος Angela Merkel χαρακτήρισε τη σύνοδο Κορυφής της Ευρωζώνης που έλαβε χώρα στις 24-25 Μαρτίου ΄ένα μεγάλο βήμα’ προς την επίλυση της δημοσιονομικής κρίσης στην περιοχή», επισημαίνεται, και προστίθεται πως ένας χαρακτηρισμός μεταξύ ανοησίας και αποτυχίας θα ήταν πιο ακριβής.

Η Ε.Ε. επιτάσσει ότι προτεραιότητα των περιφερειακών οικονομιών είναι η συρρίκνωση των ελλειμμάτων προϋπολογισμού, ανεξάρτητα από τις συνέπειες για την ανάπτυξη. Όσο όμως τα μέτρα λιτότητας υπονομεύουν την παραγωγή της οικονομίας, η αποπληρωμή του τεράστιου χρέους των χωρών αυτών θα γίνεται ολοένα πιο μακρινό όνειρο.

Ο Economist λέει πως το αποτέλεσμα θα είναι ένα καθοδικό σπιράλ και υπογραμμίζει πως η αναμενόμενη αύξηση των επιτοκίων από την Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα στη Φρανκφούρτη θα δυσκολέψει ακόμα περισσότερο τις προσπάθειες των χωρών της περιφέρειας να γίνουν περισσότερο ανταγωνιστικές.

via newsbeast.gr

Αργεντινή vs Δ.Ν.Τ

Στην Ελλάδα κύριε καθηγητά, δε γνωρίζουμε πολλά για το τι έγινε στην Αργεντινή με το ΔΝΤ.
-Νεαρέ μου, όταν δεις μάνα να εκλιπαρεί να κόψουν κομμάτι από το κρέας της για να φάει το παιδί της, ίσως καταλάβεις αυτό που πάνε να σας κάνουν. Ντρέπομαι για τον εαυτό μου γιατί ήμουν ένα κομμάτι αυτών των αδίστακτων ανθρώπων. Να μην πέσετε στα νύχια τους.
Είναι τα λόγια ενός τεχνοκράτη, που έζησε την καταστροφή μίας περήφανης χώρας. Ενός περήφανου λαού με μία προδοτική κυβέρνηση που προετοίμασε καλά το κλίμα για να εκχωρήσει την Εθνική της κυριαρχία στη μεγαλύτερη μάστιγα του πλανήτη.

-Έφτιαξαν πόλεις, μέσα στις πόλεις. Τις ονόμασαν villas miserias, πόλεις της μιζέριας. Εκεί πότιζαν τον κόσμο κοκαΐνη και άλλα ναρκωτικά, που παρουσιάστηκαν εν αφθονία άξαφνα όταν ο εφιάλτης είχε αρχίσει. Ήταν περήφανος λαός οι Αργεντίνοι. δεν είδα μάνες να πουλάνε τα παιδιά τους όπως γίνεται στο LA. Είδα όμως ανθρώπους να χάνουν τα πάντα και στο τέλος τη ζωή τους όταν δεν υπήρχε τίποτα να δώσουν. Όσα δεν πήραν οι τράπεζες, τα πήραν οι έμποροι. Ο κόσμος έπρεπε να αποχαυνωθεί, να μην αντιστέκεται. Να πεθαίνει με τη μιζέρια του. Γι' αυτό έβγαλαν έτσι αυτές τις ψευτοπόλεις

. Έπνιγαν εκεί την οργή και την δυστυχία τους.
-Αυτό που μου έκανε εντύπωση είναι ότι όλα τα ΜΜ"Ε" διατυμπάνιζαν την ανάγκη της "βοήθειας". Στην αρχή τους έλεγαν ότι το κράτος θα πτώχευε και ο κόσμος έφτασε στο σημείο να πανηγυρίζει για επιτυχία την είσοδο του ΔΝΤ. Δεν φανταζόντουσαν τι θα ακολουθήσει. Τι ειρωνεία και αυτή. Τους έπεισαν με τον φόβο της πτώχευσης και εντέλει η σωτηρία ήρθε μόνο με την πτώχευση!
-Back Home, είχαν όλοι την εντύπωση ότι σώσαμε τη χώρα που ήταν ανίκανη και με διεφθαρμένες κυβερνήσεις. Ήταν απίστευτο τι μετέδιδαν οι ανταποκριτές όταν εμείς βλέπαμε την αλήθεια με τα μάτια μας σε κάθε δρόμο, σε κάθε γειτονιά.
Είχαν την εντύπωση ότι οι Αργεντίνοι μας θεωρούν σωτήρες. Ποτέ δεν προέβαλλαν τίποτα από την πραγματικότητα. Μόνο κάτι ρεπορτάζ γραμμένα στις αρχές με κόσμο να κάνει δηλώσεις κατά των προηγούμενων κυβερνήσεων ότι τους οδήγησαν στην πείνα ευχαριστώντας τις ΗΠΑ που θα τους έσωνε.
Ακόμα και οι διαδηλώσεις και οι διαμαρτυρίες. Τις προέβαλλαν σαν κομμουνιστές ή αριστερά κομμουνιστικά κόμματα που αντιδρούσαν. Εγώ έβλεπα στο Μπουένος Άιρες την λεωφόρο γεμάτη από εξαγριωμένους να ουρλιάζουν "θέλουμε τη χώρα μας πίσω"! Θέλουμε τα δολάρια μας πίσω!
Οι τηλεοράσεις όπως μου έλεγαν, έδειχναν μερικές δεκάδες κομμουνιστές με κόκκινες σημαίες που διαμαρτύρονταν. Στην πραγματικότητα ο κόσμος ήταν εκατοντάδες χιλιάδες. Ίσως εκατομμύρια. Τους έβλεπα, έβγαιναν από τα σπίτια τους και ενώνονταν με τις πορείες. δεν υπήρχε συντονισμός. Ότι Αμερικάνικη επιχείρηση έκλεινε και την φύλαγαν πάνοπλοι αστυνομικοί.
Δεν κυκλοφορούσαμε βέβαια τότε. Μετά από κάποιες συγκεντρώσεις θυμάμαι έβγαινα από το ξενοδοχείο και έβλεπα τόσες πέτρες κάτω που νόμιζα ότι γκρεμίστηκε κάποιο κτίριο. Μεγάλη οργή.
Έβλεπες ανθρώπους αποφασισμένους για όλα. Άνθρωποι που δεν έμοιαζαν ούτε looters (πλιατσικολόγοι). Ακόμα και μεσήλικες σίγουρα πολλοί είχαν οικογένειες. μου έκανε εντύπωση. Έβγαιναν και συγκρούονταν με ότι έβρισκαν. Ξύλα, πέτρες. Από την άλλη η αστυνομία ήταν πάνοπλη, με αντλίες, πλαστικές σφαίρες, δακρυγόνα. Ήταν αδύνατον να τους συγκρατήσουν. Είχες να κάνεις με ανθρώπους που τους πήρες το σπίτι τους και το χαμόγελο τους.
-Όχι, ούτε μια στιγμή δεν τους χαρακτήρισα "τρομοκράτες". Θα ήταν άδικο. Φαντάσου να υπηρετείς το Law and Order και να μη μπορείς να κρύψεις την συμπάθεια σου για αυτούς που ίσως από τις τηλεοράσεις θα τους χαρακτήριζες αλλιώς. Ήθελαν τη χώρα τους πίσω. Έβγαιναν με Αργεντίνικες σημαίες και απαιτούσαν να φύγουμε.
Αυτές οι γυναίκες όμως. Ποτέ δεν θα ξεχάσω. Αυτό θα με στοιχειώνει πάντα. Οι γυναίκες με τα παιδιά στα χέρια.
Ο ρόλος που έπαιξαν όμως αυτές οι γυναίκες. Ποιος να το περίμενε. Προστάτεψαν τα παιδιά τους και τη χώρα τους. Αν μπορούμε να πούμε ότι έγινε επανάσταση στην Αργεντινή, τότε ήταν η μόνη γυναικεία επανάσταση στους αιώνες.
...το ξέσπασμα της κρίσης και η λύση που ήλθε από τον ίδιο τον λαό.Στο πρώτο μέρος είδαμε το ξέσπασμα. Τα μέτρα της κυβέρνησης με τις περιβόητες ενέργειες για μείωση του ελλείματος. Αυτή η μείωση του ελλείματος που πάλι είχε καλλιεργηθεί ως αυτοσκοπός και βασική προϋπόθεση για την βοήθεια του ΔΝΤ. Βλέπετε, το "swap" του ΔΝΤ είναι οι κρυφοί όροι που επιβάλλονται στην εκάστοτε Εθνική κυβέρνηση προκειμένου να ανοίξουν τις κάνουλες. Αυτοί οι όροι είναι σαφέστατοι και με απλά λόγια επικεντρώνονται στο ότι "Δεν θα γίνεται καμμία ενέργεια, καμμία δαπάνη, δεν θα λαμβάνεται καμμία απόφαση από την Εθνική κυβέρνηση που αφορά την Εθνική οικονομία εάν δεν υπάρχει η έγκριση του ΔΝΤ¨.

Δηλαδή, ο βασικός όρος "συνεργασίας" με την εκάστοτε κυβέρνηση είναι η Εκχώρηση μέρους της Εθνικής Κυριαρχίας. Για όσους ακόμη δεν το έχουν καταλάβει. Το άλλο σημείο που καλλιεργείται έντεχνα ως αυτοσκοπός, είναι η εξυπηρέτηση μόνο των υποχρεώσεων προς τρίτες χώρες και όχι των εσωτερικών υποχρεώσεων του κράτους. Προηγούνται δηλαδή οι διεθνείς δανειστές που έχουν δανείσει με επαχθείς όρους έναντι των ντόπιων πιστωτών, ήτοι των πολιτών που καλούνται όχι μόνο να απεμπολήσουν τις απαιτήσεις τους αλλά να σηκώσουν και το βάρος της αποπληρωμής των διεθνών τοκογλύφων.

Στην Ελλάδα για παράδειγμα, ό περιβόητος εξωτερικός δανεισμός (300 δις Ευρώ)που αναμασούν συνεχώς οι διάφοροι "αναλυτές", είναι μόλις ένα μικρό μέρος επί του συνόλου των Τριών Τρις που οφείλει συνολικά το κράτος, με κύριους πιστωτές βέβαια, τους Έλληνες πολίτες. Πολιτες μάλιστα που τροφοδοτούν το σύστημα επί δεκαετίες με ελάχιστο κόστος. Αναλογιστείτε ότι το κράτος (και επαγωγικά οι τράπεζες) δανείστηκαν με επιτόκια που φτάνουν το 7%. Εσείς τι επιτόκιο παίρνετε για τις καταθέσεις σας; (Σε επόμενο άρθρο οι ραγδαίες εξελίξεις στις Ελληνικές τράπεζες).
Ας επιστρέψουμε λοιπόν στην Αργεντινή. Μετά την πρώτη ομοβροντία μέτρων, οι μορφές αντίδρασης εξακολουθούσαν να περνούν από τα κανάλια κομματικών μηχανισμών και ιδεολογικών μονοπωλίων. Οι εκδηλώσεις ήταν απόλυτα ελέγξιμες με περιορισμένη χρήση βίας αφού η πλειοψηφία των πολιτών δεν ήθελε να ταχθεί κάτω από καμια κομματική σημαία ή συνδικάτο (θυμηθείτε την σημερινή απεργία. 2 εκ απεργοί, μόνο 20,000 διαδηλωτές σε διασπασμένες εκδηλώσεις με τους παρακρατικούς μηχανισμούς των προβοκατόρων σε δράση. Τα ΜΜ"Ε" βεβαίως .απεργούσαν!).
Τότε άρχισε ο πραγματικός εφιάλτης. Στις 3 Δεκεμβρίου του 2001 η κυβέρνηση υπό την πίεση των διεθνών συμβούλων παίρνει την απόφαση να παγώσει τις καταθέσεις των πολιτών σε όλες τις τράπεζες. 70 δις Δολάρια αλλά και υπερδιπλάσιας αξίας κρατικά ομόλογα περιέρχονται στα χέρια της "ικανότατης και λαοπρόβλητης" κυβέρνησης. Είχε προηγηθεί βεβαίως κολοσσιαία εξαγωγή καταθέσεων από κάποιους που ως συνήθως γνώριζαν. Τα ΜΜ"Ε" απέκρυπταν ή δικαιολογούσαν αυτή την τεράστια εκροή προβάλλοντας την "πιθανότητα υψηλής φορολόγησης των καταθέσεων".
Συντάξεις χάθηκαν. Τα κρατικά ομόλογα δεν είχαν πλέον κανένα αντίκρυσμα (για τους ντόπιους βέβαια). Ακόμα και ιδιωτικά συνταξιοδοτικά προγράμματα που είχαν μετατραπεί εξαναγκαστικά σε ομόλογα, εξανεμίστηκαν.
Είχαν προηγηθεί κάποιες αποσπασματικές παύσεις λειτουργίας του τραπεζικού συστήματος είτε με "υποχρεωτικές αργίες" είτε με μακροχρόνιες απεργίες.

Οι παρακρατικοί Κόνδορες και η μεγάλη σφαγή.Η εξουσία είχε υποτιμήσει την αγωνιστική διάθεση του λαού της Αργεντινής. Πίστευε ότι με όλες τις πιέσεις, την προπαγάνδα, τις ελεγχόμενες συγκεντρώσεις ότι θα μπορούσε να ελέγξει και αυτό το κύμα διαμαρτυρίας μπροστά στην "ληστεία του αιώνα" όπως χαρακτηρίστηκε από ανεξάρτητους διεθνείς αναλυτές.

Οι εξελίξεις ήταν ραγδαίες. Ο λαός άρχισε να βγαίνει μαζικά στους δρόμους. Σε κάθε γειτονιά, κάθε πόλη ή χωριό ανέμιζαν οι Αργεντίνικες σημαίες ενώ οι κομματικές εξαφανίζονταν. Κάθε μέρα, για πολλές ώρες, ο λαός ήταν στους δρόμους απαιτώντας την πτώση της κυβέρνησης και τον διωγμό των ξένων επιτηρητών του ΔΝΤ.
Η αστυνομία πλέον ήταν αδύνατον να ελέγξει τις αντιδράσεις. Οι ανταποκρίσεις των διεθνών ΜΜΕ διακόπηκαν αφού πλέον δεν υπήρχαν κομματικά σημαιάκια για να δείξουν ενώ κάθε επιχείρηση Αμερικανικών συμφερόντων έμπαινε στο στόχαστρο των διαδηλωτών. Εκεί μπήκαν στο παιχνίδι οι παρακρατικοί "Κόνδορες". Οι Κόνδορες ήταν το δίκτυο της CIA σε όλη την Λατινική Αμερική που είχε στηθεί με το πρόσχημα του "Κομμουνιστικού κινδύνου" στον ψυχρό πόλεμο. Παραγουανοί κυρίως παρακρατικοί συντάχθηκαν με τον μηχανισμό της ΚΥΠ ώστε να αρχίσουν τα χειρουργικά χτυπήματα για να κάμψουν το φρόνημα των διαδηλωτών.
Ακολούθησαν χτυπήματα σε ανοιχτές συγκεντρώσεις (κλασσική ιμπεριαλιστική μέθοδος) ώστε να τρομοκρατήσουν τον λαό για να μην ενισχύει τις κινητοποιήσεις. Δεκάδες οι νεκροί, εκατοντάδες οι τραυματίες, (για να γίνει το παράδειγμα πιο κατανοητό, σκεφθείτε την υποθετική περίπτωση να γινόντουσαν αυτά τα πράγματα στην Ελλάδα και η φιλοαμερικανική κυβέρνηση να επιστράτευε Ουτσεκάδες, που είναι εκπαιδευμένοι από την CIA, για να χτυπούν ανοιχτές συγκεντρώσεις με χειροβομβίδες και Καλάσνικοφ, ενώ την ίδια στιγμή η κρατική αστυνομία να συλλαμβάνει Έλληνες διαδηλωτές)
Τα χτυπήματα αυτά αντί να κάμψουν, ενίσχυσαν το φρόνημα των εξεγερμένων πατριωτών αφού μπορεί ο αγώνας για "θεσμικά και οικονομικά αιτήματα" με ιδεοληπτικούς μανδύες να μην αξίζει ανθρώπινες θυσίες, όμως η κινητοποίηση ήδη είχε λάβει διαστάσεις Εθνεγερσίας. Ο λαός πλέον κατέβαινε στους δρόμους για Εθνικοαπελευθερωτικό πόλεμο.
Το επιμύθιο της εξέγερσης θα το παραθέσουμε σε άλλο άρθρο, για να κλείσουμε το αφιέρωμα με το σημαντικότερο ίσως κομμάτι: Τον ρόλο της Γυναίκας και τις λύσεις που έδωσε. Ναι, η γυναίκα στην Αργεντινή καρπώνεται το μεγαλύτερο μέρος της επιβίωσης και εξόδου της χώρας από αυτόν τον εφιάλτη.
Η Γυναίκα που έσωσε την Αργεντινή - οι λύσεις.Η Γυναίκα της Αργεντινής στάθηκε στην πρώτη γραμμή της μάχης και αντίστασης. Από τις μαχητικές πορείες, την επιβίωση των παιδιών, τη στήριξη των συζύγων. Πραγματικές ηρωΐδες που όμως έμελλε να καταλύσουν τις κυβερνητικές μεθοδεύσεις δημιουργώντας συνθήκες διαβίωσης με αυτοοργανωμένα συστήματα, μακρυά από την τραπεζική - χρηματοπιστωτική υποτέλεια.
ένα από τα χιλιάδες καταστήματα ανταλλαγής προϊόντων που οργάνωσαν οι γυναίκες της Αργεντινής
Η δράση των γυναικών ξεκίνησε από την περιφέρεια. Οι γυναίκες της υπαίθρου ένιωσαν πρώτες την κρίση όταν είδαν την παραγωγή τους να οδηγείται σε απαξίωση και τους άντρες τους να παραχωρούν τα πολύτιμα αγαθά για ευτελές αντίτιμο.
Οι γυναίκες πήραν την κατάσταση στα χέρια τους. Με ένα αρχέγονο ένστικτο, επέβαλλαν παύση πώλησης της παραγωγής στους μεσάζοντες και άρχισαν να ιδρύουν καταστήματα αντιπραγμάτευσης. Μικρά κέντρα δηλαδή ανταλλαγής προϊόντων με μία υποδειγματική δομή αποτίμησης βάσει της προσφοράς και ζήτησης των αγαθών. Οι Γυναίκες της Αργεντινής δηλαδή, ανεξαρτητοποιήθηκαν από το χρήμα, πριν την μεγάλη ληστεία που γονάτισε κάθε δραστηριότητα.
Στην περίοδο της μεγάλης ληστείας λοιπόν, η μορφή αυτή επιβίωσης πήρε ραγδαίες διαστάσεις και αποτέλεσε την αιτία της επιτυχίας των κινητοποιήσεων. Πίσω από τις στάχτες των "μαχών", οι γυναίκες κατάφεραν να ικανοποιήσουν τις βασικές ανάγκες της οικογενειακής διαβίωσης χωρίς την ανάγκη του χρήματος ή της επαιτείας των κουπονιών. Η "τροφοδοσία" των μαχητών είχε εξασφαλιστεί. Το ίδιο και το φρόνημα. Αντί για επαίτες, οι Αργεντίνοι έγιναν ελευθερωτές και οι ντόπιοι και ξένοι εκμεταλλευτές πήραν ένα γερό μάθημα, όταν αναγκαζόντουσαν να εγκαταλείψουν τη χώρα με Αμερικανικά ελικόπτερα (σε επόμενο άρθρο).
Οι γυναίκες της Αργεντινής επέδειξαν οξυδέρκεια, αλληλεγγύη και ικανότητα αποτελεσματικής αυτοοργάνωσης. Έδειξαν τον δρόμο της επιβίωσης, προστάτευσαν τα παιδιά τους και απορρόφησαν μεγάλο μέρος από τους απελπισμένους των "πόλεων της μιζέριας" που είχαν δημιουργηθεί όπως είδαμε στο πρώτο μέρος του αφιερώματος. Αναλυτές υποστηρίζουν ότι η ανάκαμψη της Αργεντινής έγινε με τους όρους που έθεσαν αυτές οι πρωτεργάτριες του αγώνα σε τέτοιο σημείο, ώστε η εξέγερση της Αργεντινής να χαρακτηριστεί η πρώτη γυναικεία εξέγερση στη σύγχρονη ιστορία. Οι ενέργειες της νέας κυβέρνησης συνοπτικά:
ΕπιμύθιοΔεν υπήρχε αμφιβολία ότι οι εξελίξεις ήταν αδύνατον να ανατραπούν ακόμα και με έξωθεν στρατιωτική επέμβαση. Ο λαός είχε εκκαθαρίσει τους επίορκους από όλα τα δημόσια αξιώματα και η νέα κυβέρνηση μπορούσε να θέσει η ίδια τους όρους της. Ας τους διαβάσουμε γιατί αποτελούν ένα σημαντικό μάθημα για κάποιους ντόπιους που φλερτάρουν με .γουδιά.
1. Η χώρα κήρυξε πτώχευση, σταματώντας κάθε πληρωμή σε διεθνή χρηματοπιστωτικά ιδρύματα
2. Η ισοτιμία Πέσο - Δολαρίου "ξεκλειδώθηκε" και ακολούθησε υποτίμηση κατά 75%
3. Η Αργεντινή είχε μάθει πλέον να είναι αυτάρκης. Η κοινωνία βάσισε την επιβίωση της στην ντόπια παραγωγή, το εκτεταμένο μποϋκοτάζ ξένων προϊόντων ήταν πλέον κρατική "εντολή", το εμπορικό ισοζύγιο ανατράπηκε άρδην.
4. Λόγω της υποτίμησης αλλά και της σκληρής δουλειάς του λαού, η παραγωγή της Αργεντινής έγινε ανταγωνιστικότερη φέροντας έναν ρυθμό ανάπτυξης στα πρότυπα της Ρωσίας του 2000.
5। Τον ρόλο του Πούτιν στην Αργεντινή, ανέλαβε ο ίδιος ο λαός που αποκήρυξε μετά βδελυγμίας τις νουθεσίες του state department για συνέχιση της συνεργασίας με το ΔΝΤ έστω και με ειδικά προνόμια। Δοκιμασμένες λύσεις, η νεκρανάσταση μίας χώρας από έναν λαό που δεν υπόκυψε στον τρόμο και τις απειλές। Μπορούμε; Μ Π Ο Ρ Ο Υ Μ Ε!!!!!!!!!!!!!!!!

via konserbokoyti.blogspot.com

Παραμένουν τα 15 ειδικά μισθολόγια

Ρεπορτάζ : Νικολέττα Μουτούση
(από ΤΑ ΝΕΑ)
Παραμένουν σε ισχύ όλα τα ειδικά μισθολόγια, για τα οποία θα μελετηθούν για κάθε ένα ξεχωριστά τα περιθώρια αναμόρφωσής τους, ανεξάρτητα όμως από το προωθούμενο ενιαίο μισθολόγιο. Φρένο στα σενάρια περί κατάργησης των ειδικών μισθολογίων...
έβαλε με κατηγορηματικό τρόπο η κυβέρνηση, διευκρινίζοντας πως στο πλαίσιο της διαμόρφωσης ενιαίου μισθολογίου δεν θα θιγούν οι ειδικοί αυτοί κλάδοι δημοσίων υπαλλήλων, πρόκειται για περισσότερους από 285.000. Τη διαβεβαίωση πως δεν θα καταργηθούν τα 15 ειδικά μισθολόγια που διέπουν, μεταξύ άλλων, γιατρούς του ΕΣΥ, δικαστικούς λειτουργούς και τα μόνιμα στελέχη των Ενόπλων Δυνάμεων, είχε δώσει προ ημερών ο υπουργός Εσωτερικών Γιάννης Ραγκούσης παρουσιάζοντας τις βασικές αρχές για το νέο μισθολόγιο.

Για τους στρατιωτικούς
Σε ανάλογη κίνηση προχώρησε προχθές και ο αναπληρωτής υπουργός Εθνικής Αμυνας Πάνος Μπεγλίτης επιχειρώντας, ύστερα από συνεννόηση με τον κ. Ραγκούση, να κατευνάσει τις αντιδράσεις που είχαν προκληθεί στους κόλπους των στρατιωτικών ενόψει του νέου μισθολογίου.

«Η απόφαση της κυβέρνησης για το ενιαίο μισθολόγιο στον δημόσιο τομέα δεν αφορά και δεν θίγει το ειδικό μισθολογικό καθεστώς που ισχύει και θα συνεχίσει να ισχύει στις Ενοπλες Δυνάμεις», τόνισε ο κ. Μπεγλίτης. Πρόθεση της κυβέρνησης είναι να μην υπάρξει καμία παρέκκλιση από τα ισχύοντα και δεν πρόκειται στο πλαίσιο του νέου μισθολογίου να εξαιρεθεί κανένας υπάλληλος που σήμερα εντάσσεται στα ειδικά καθεστώτα.

«Στο στρατιωτικό μισθολόγιο περιλαμβάνονται όλοι όσοι έχουν τη στρατιωτική ιδιότητα, ανεξάρτητα από την ειδικότητα και την εξειδίκευσή τους, δεδομένου ότι η ιδιότητα του στρατιωτικού καθώς και οι ευθύνες και οι υποχρεώσεις, που απορρέουν από αυτή, είναι ίδιες και μοναδικές για όλους τους αξιωματικούς και υπαξιωματικούς της στρατιωτικής ιεραρχίας των Ενόπλων Δυνάμεων», ήταν η διευκρίνιση του αναπληρωτή υπουργού Εθνικής Αμυνας.

Κύκλοι του υπουργείου Εσωτερικών ανέφεραν πως η λογική αυτή θα ισχύσει για όλα τα ειδικά μισθολόγια. Οπως επεσήμαιναν, βασική αρχή του νέου ενιαίου μισθολογίου παραμένει η κατοχύρωση ίσης αμοιβής για δουλειά ίσης αξίας. Ωστόσο, αναφερόταν πως η αρχή δεν μπορεί να λειτουργήσει ισοπεδωτικά και να μην εξακολουθήσουν να υπάρχουν διαφοροποιήσεις ανάλογα με το αντικείμενο και την ευθύνη κάθε εργασίας.

Σημειώνεται ότι σε κάθε ειδικό μισθολόγιο, πέραν των αμοιβών που καθορίζονται μεμονωμένα, προβλέπεται και μία σειρά ειδικών ρυθμίσεων και επιδομάτων ειδικών συνθηκών εργασίας. Για παράδειγμα, οι γιατροί του ΕΣΥ λαμβάνουν επίδομα νοσοκομειακής απασχόλησης, οι στρατιωτικοί επιδόματα κινδύνου και αυξημένης επιχειρησιακής ετοιμότητας και τα μέλη ΔΕΠ σε ΑΕΙ ή ΤΕΙ παίρνουν επίδομα διδακτικής προετοιμασίας και ερευνητικό επίδομα.

Θα επανεξεταστούν
Τα ειδικά μισθολόγια θα μπουν στο μικροσκόπιο των συναρμόδιων υπουργείων μετά την ολοκλήρωση της καθιέρωσης του ενιαίου μισθολογίου για τους υπόλοιπους δημοσίους υπαλλήλους και θα εξεταστεί το ενδεχόμενο αναμόρφωσής τους. Στο πλαίσιο αυτό θα μελετηθεί και η πρακτική που ακολουθείται σε άλλες χώρες με τις ειδικές κατηγορίες εργαζομένων.

Στόχος είναι να μην εξομοιωθούν με τους δημοσίους υπαλλήλους, αλλά θα επιχειρηθεί να επικρατήσει κοινή λογική αμοιβών για αντίστοιχες ειδικότητες. Ετσι, για παράδειγμα, ένας στρατιωτικός με ειδικότητα οικονομολόγου θα διέπεται από το ειδικό μισθολογικό καθεστώς των Ενόπλων Δυνάμεων, αλλά οι αμοιβές του δεν θα πρέπει να υπολείπονται κατά πολύ εκείνων που θα λαμβάνουν οι οικονομολόγοι του Δημοσίου βάσει του νέου ενιαίου μισθολογίου.

Σε κάθε περίπτωση, έχει επισημανθεί από το υπουργείο Εσωτερικών πως οι όποιες παρεμβάσεις, τόσο για το νέο, ενιαίο μισθολόγιο όσο και για τα ειδικά μισθολόγια, δεν αποσκοπούν στην περικοπή του συνολικού μισθολογικού κόστους.

Η μείωση των δαπανών θα προκύψει, όπως αποτυπώνεται και σε σχετική μελέτη, από πολιτικές που ήδη ακολουθούνται όπως είναι η απαρέγκλιτη τήρηση του κανόνα μία πρόσληψη για κάθε πέντε αποχωρήσεις στο Δημόσιο.

via fimotro.blogspot.com

 

Αθάνατοι Έλληνες: Πρωταθλητές στο λάδωμα παρά τη κρίση

Αν και για πρώτη φορά μειώθηκαν τα περιστατικά διαφθοράς τον τελευταίο χρόνο, τα νοσοκομεία και οι εφορίες παραμένουν στην κορυφή της λίστας σε ό,τι αφορά τη διαφθορά στο δημόσιο τομέα, σύμφωνα με την Εθνική Έρευνα για τη Διαφθορά στην Ελλάδα για το 2010. Γιατροί και δικηγόροι «πρωτοστατούν» στον ιδιωτικό τομέα. Δείτε τον τιμοκατάλογο της διαφθοράς

Η οικονομική κρίση φαίνεται πως επηρεάζει και τη διαφθορά, σύμφωνα με τη Διεθνή Διαφάνεια Ελλάς αφού σύμφωνα με εθνική έρευνα παρουσιάζεται μείωση της συνολικής διαφθοράς κατά 155 εκατ ευρώ πέφτοντας στα 632 εκατ. ευρώ για το 2010 έναντι 787 εκατ. ευρώ το 2009.
Ειδικότερα, από 150 – 15.000 ευρώ «κοστίζει» μια επέμβαση/εγχείρηση σε δημόσιο νοσοκομείο στον «τιμοκατάλογο της διαφθοράς» και το φακελάκι ενός γιατρού ξεκινά από 50 ευρώ και φθάνει τα 1.500 ευρώ.

Από 300 – 15.000 «τιμώνται» το κλείσιμο και ο έλεγχος βιβλίων στην εφορία και από 100 – 3.500 ευρώ η ρύθμιση χρεών. Μια οικοδομική άδεια ανέρχεται στον «τιμοκατάλογο διαφθοράς» των πολεοδομιών από 200 – 9.000 ευρώ και η επίσπευση των διαδικασιών από 250 – 15.000 ευρώ. Τέλος, στις ιδιωτικές επιχειρήσεις υπηρεσιών υγείας το φακελάκι για επέμβαση/εγχείρηση κοστολογείται από 250 – 15.000 ευρώ και για επίσκεψη/εξέταση από 500 – 6.000 ευρώ.

Η φετινή έρευνα της Διεθνούς Διαφάνειας Ελλάς δείχνει για πρώτη φορά αξιοσημείωτη μεταβολή στην έκταση της διαφθοράς, με τα ποσοστά των αναφερόμενων περιστατικών διαφθοράς να έχουν μειωθεί σε 10,4% (σε δημόσιο και ιδιωτικό τομέα ) το 2010, έναντι 13,4% το 2009 και το εκτιμώμενο μέγεθος της συνολικής διαφθοράς να εκτιμάται σε 632 εκατ. ευρώ το 2010, έναντι 787 εκατ. ευρώ το 2009. Όπως είπε ο πρόεδρος της Διεθνούς Διαφάνειας, Κώστας Μπακούρης, «η ευρύτερη οικονομική κρίση αναπόφευκτα κτυπά και το μέτωπο της μικρο-διαφθοράς. Τα μέτρα λιτότητας φαίνεται ότι επηρεάζουν και το φακελάκι!».

Μηδενική ανοχή από τον κόσμο

Η έρευνα που γίνεται ανελλιπώς από το 2007 και αναδεικνύει το μέγεθος της μικρο-διαφθοράς στη χώρα για πρώτη φορά φέτος δείχνει μειωμένη την ανοχή του κόσμου στη διαφθορά. Το 83% διαφωνεί με την άποψη ότι «αν είναι να κάνουμε τη δουλειά μας, τότε δεν πειράζουμε να δώσουμε και κανένα φακελάκι», έναντι 77% πέρσι που θεωρούσε ότι ο σκοπός δεν αγιάζει πάντα τα μέσα. Αντιστοίχως, αυξήθηκε κατά 2% το ποσοστό των ανθρώπων που διαφωνούν με την άποψη ότι «δεν χρειάζεται να υπακούμε στους νόμους όταν δεν μας βλέπει κανένας» (88% φέτος έναντι 86% το 2008).
Επίσης, για πρώτη φορά το 96% διαφωνεί με την άποψη «εάν δεν βλάπτονται τα προσωπικά μου συμφέροντα, δεν θα με ενοχλούσαν οι μίζες ή τα φακελάκια, ακόμα κι αν γίνονταν μπροστά στα μάτια μου» έναντι 86% πριν από δύο χρόνια. Την ίδια στιγμή, το 49% πιστεύει ότι η Ελλάδα μπορεί/πρέπει να γίνει μια χώρα χωρίς διαφθορά και το 92% υποστηρίζει ότι υπάρχει πολλή διαφθορά στην ελληνική κοινωνία.

Ακριβή η ταρίφα σε νοσοκομεία, εφορίες

Ο δημόσιος τομέας αναδεικνύεται και πάλι σε πρωταθλητή της διαφθοράς με 7,2% των νοικοκυριών να καταγράφει περιστατικό στο δημόσιο τομέα και το 4% στον ιδιωτικό τομέα. Τα αντίστοιχα ποσοστά πέρσι ήταν 9,3% για το δημόσιο τομέα και 5,3% για τον ιδιωτικό τομέα. Ως προς την κατάταξη των πλέον διεφθαρμένων υπηρεσιών, τα πρωτεία συνεχίζουν να κρατούν τα νοσοκομεία και ακολουθούν οι εφορίες και οι πολεοδομίες.
Το 2010 οι Εφορίες ξεπέρασαν τις Πολεοδομίες σε διαφθορά, αφού αυξήθηκαν οι περαιώσεις, οι ρυθμίσεις οφειλών και προστίμων και ταυτόχρονα μειώθηκαν οι οικοδομικές άδεις και σε κυρίαρχη υπόθεση διαπραγμάτευσης αναδείχθηκαν οι νομιμοποιήσεις αυθαιρέτων και ημιυπαίθριων χώρων.

Στον ιδιωτικό τομέα, πρωτοστατούν και πάλι οι υπηρεσίες υγείας και οι δικηγόροι, ενώ σημαντική μείωση περιστατικών διαφθοράς εντοπίζεται στον τραπεζικό τομέα και πάλι λόγω των οικονομικών εξελίξεων. Όπως σημείωσε ο κ. Γιάννης Μαυρής, πρόεδρος και διευθύνων σύμβουλος της εταιρείας Public Issue, με την οποία συνεργάζεται η Διεθνής Διαφάνεια Ελλάς, το 2010 τα θύματα της διαφθοράς στο δημόσιο τομέα ανέρχονται σε 264.000 νοικοκυριά (έναντι 3.665.000 νοικοκυριών στην Ελλάδα) και στον ιδιωτικό τομέα σε 261.000 νοικοκυριά.

Στο δημόσιο τομέα, τα νοσοκομεία, τις εφορίες και τις πολεοδομίες που πρωτοστατούν στη διαφθορά, ακολουθούν οι Νομαρχίες, το ΙΚΑ, το υπουργείο Μεταφορών (με τα διπλώματα οδήγησης), η ΔΕΗ, οι δήμοι, οι τράπεζες το υπουργείο Οικονομικών. Στον ιδιωτικό τομέα, τα νοσοκομεία, τους γιατρούς και τις κλινικές ακολουθούν οι δικηγόροι και οι νομικοί, οι σχολές οδήγησης, τα ιδιωτικά ΚΤΕΟ, οι αντιπροσωπείες αυτοκινήτων και τα συνεργεία, οι εργολάβοι, οι πολιτικοί μηχανικοί και αρχιτέκτονες, οι κατασκευαστικές εταιρείες, οι μεσίτες.

via theinsider.gr

Εντοπίστηκε ο αποστολέας των emails που προεξοφλούσαν χρεοκοπία την χώρας

Ένας 43χρονος τορναδόρος από την Κρήτη φαίνεται ότι είναι ο αποστολέας των emails που υποστήριζαν ότι η χώρα θα χρεοκοπήσει την Παρασκευή 25 Μαρτίου.
Τα emails αποτέλεσαν αφορμή για σκληρή αντιπαράθεση μεταξύ ΠΑΣΟΚ-ΝΔ...

Οι αξιωματικοί της Υποδιεύθυνσης Δίωξης Ηλεκτρονικού Εγκλήματος της Ασφάλειας Αττικής κατάφεραν να εντοπίσουν τα ίχνη του τορναδόρου, ενώ ακόμη δεν έχει ασκηθεί δίωξη εναντίον του.

via fimotro.blogspot.com

42 δις ευρώ αυξήθηκε το δημόσιο χρέος

Η απογείωση του δημόσιου χρέους εξελίσσεται σε εφιάλτη για την ελληνική οικονομία.

Μέσα σε 3 μόλις μήνες το χρέος έφτασε από τα 336,80 δις ευρώ που ήταν το Σεπτέμβριο στα 340,27 τον Δεκέμβριο. Η αύξηση τον τελευταίο χρόνο αγγίζει τα 42 δις ευρώ ενώ ως ποσοστό του ΑΕΠ το δημόσιο χρέος φτάνει στο 147%!

Τα ποσά αυτά απεικονίζουν τις οφειλές χωρίς την προσμέτρηση οφειλών φορέων του Δημοσίου (νοσοκομεία, ΔΕΚΟ, ασφαλιστικά ταμεία, ΟΤΑ)

via zoomnews.gr

Η απάτη του οικονομικού δόγματος

Ενα εκπληκτικό άρθρο που αναλύει με κάθε λεπτομέρεια τη λειτουργία του χρήματος των παγκόσμιων τραπεζικών κολοσσών το ρολο της παγκόσμιας τράπεζας, του Δ.Ν.Τ τις ευθύνες των Μ.Μ.Ε, αλλά και τις δικές μας μεγάλες ευθύνες που προκύπτουν μέσα από τον τρόπο που βλέπουμε και αντιμετωπίζουμε τα πράγματα.

 

Κεφάλαιο 1: Το ψέμα του χρήματος

 

Το τελευταίο χρονικό διάστημα ακούμε ολοένα και περισσότερο για όρους όπως οικονομική κρίση, Διεθνές Νομισματικό Ταμείο (Δ.Ν.Τ.), σκληρά αλλά αναγκαία μέτρα και όλες αυτές τις παρόμοιες εκφράσεις που στην πραγματικότητα δεν γνωρίζουμε το αληθινό τους νόημα και όμως είναι τόσο οικείες σε εμάς. Και μας είναι τόσο γνωστές γιατί καταρχάς τις βιώνουμε στην καθημερινότητά μας, με όλα αυτά τα οικονομικά μέτρα που λαμβάνονται συνεχώς εις βάρος μας και κατά δεύτερον γιατί δεχόμαστε έναν βομβαρδισμό από αυτούς τους όρους από τα Μ.Μ.Ε. τα οποία φυσικά συμμετέχουν ενεργά στην υποστήριξη αυτής της οικειοποίησης και στην μη κατανόηση της αλήθειας της κατάστασης.

 

Τι είναι λοιπόν στη πραγματικότητα το Δ.Ν.Τ. , ποιοι δημιουργούνε τις κατά καιρούς οικονομικές κρίσεις και ποιοι κερδίζουν από αυτές; Θα προσπαθήσουμε όσο πιο απλά γίνεται να εξηγήσουμε τι στην πραγματικότητα συμβαίνει και πως και γιατί αποκρύπτεται τόσες δεκαετίες από τα Μ.Μ.Ε.

 

Όπως έχουμε ήδη εξηγήσει σε προηγούμενα άρθρα μας, τα χρήματα που κυκλοφορούν στην κοινωνία, είναι μόνο ένα κομμάτι χαρτί γιατί δεν αντιπροσωπεύουν τίποτε απολύτως και αυτά που είναι καταγεγραμμένα στους υπολογιστές ως περιουσιακά στοιχεία τραπεζικών λογαριασμών, είναι πολύ περισσότερα από τα χαρτονομίσματα και κέρματα που αποτελούν ολόκληρο το νόμιμο χρήμα της ανθρωπότητας. Και αυτά συμβαίνουν για δύο λόγους :

 

Πρώτον διότι όπως αναφέρεται στην μοντέρνα μηχανική του χρήματος (που είναι η «νομοθεσία» των τραπεζιτών και που στηρίζεται στη θεωρία του κλασματικού αποθεματικού) όταν ένας άνθρωπος Α πάει σε μια τράπεζα να κάνει μια κατάθεση π.χ. 10 ευρώ, το 90% αυτής της κατάθεσης, δηλαδή τα 9 από τα αρχικά 10 ευρώ, η τράπεζα μπορεί να τα χρησιμοποιήσει για να δώσει δάνεια σε άλλους. Δηλαδή αν αμέσως μετά την κατάθεση από τον Α πάει ένας άνθρωπος Β και ζητήσει δάνειο 9 ευρώ η τράπεζα χρησιμοποιώντας την κατάθεση του Α και τα περιουσιακά στοιχεία αυτουνού που ζητάει το δάνειο ως εγγύηση, θα δικαιούται να του δώσει αυτά τα 9 ευρώ τα οποία ο Β αυτόματα θα τα καταθέσει σε άλλον λογαριασμό άρα πάλι γίνεται κατάθεση ενός ποσού με καταθέτη τον Β τώρα και με 9 ευρώ αυτή τη φορά ως κατάθεση, άρα το 90% ή 8,1 ευρώ από αυτά χρησιμοποιούνται για να γίνουν δάνεια σε κάποιον τρίτο άνθρωπο ο οποίος με τη σειρά του θα τα καταθέσει κάπου αλλού και από αυτήν την κατάθεση του τρίτου πάλι τα 7,2 από αυτά θα δοθούν σε έναν τέταρτο σε δάνειο κ.ο.κ. Βλέπουμε λοιπόν πως, (αν συνεχίσουμε αυτή τη διαδικασία), μόνο με δέκα πραγματικά ευρώ σε χαρτονόμισμα εμείς δώσαμε δάνεια αξίας 90 ευρώ σε αριθμούς υπολογιστών!

 

Ο δεύτερος λόγος της μη αξίας του χρήματος είναι ο εξής : Όλα τα νόμιμα χρήματα που κόβονται για να κυκλοφορήσουν, «παράγονται» από κάποια ιδιωτική τράπεζα η οποία ανήκει σε κάποιους ιδιώτες τραπεζίτες που έχουν ως τελικό σκοπό το κέρδος. Όταν λοιπόν ένας πολίτης ή μια κυβέρνηση ζητήσει να δανειστεί λεφτά π.χ. 1.000.000 ευρώ από οποιαδήποτε τράπεζα αυτή μέσου του νομισματοκοπείου λένε : “Ωραία πάμε να κόψουμε αυτό το 1.000.000 ευρώ για να το δώσουμε σε αυτόν που μας το ζήτησε.” Το κόβει λοιπόν και το δίνει και λέει στον δανειολήπτη : “Ωραία, τώρα που το πήρες, μου χρωστάς 1.000.000 ευρώ συν τους τόκους που συμφωνήσαμε.” Σε μια υποθετική κοινωνία που μόλις ξεκινάει αυτή η διαδικασία και δεν υπάρχουν καθόλου χρήματα μόλις η πρώτη κυβέρνηση ζητήσει τα πρώτα 1.000.000 από την πρώτη τράπεζα (που όμως πάλι σκοπός της θα είναι το κέρδος, άρα δανείζει με τόκο και σύμφωνα με την μοντέρνα μηχανική που αναφέραμε προηγουμένως) τότε θα έχει πάρει 1.000.000 και θα χρωστάει παραπάνω, δηλαδή τους συμφωνηθέντες τόκους. Ε πως στο καλό θα βρεθούν αυτά τα παραπάνω χρήματα αφού έχει κοπεί μόνο 1.000.000 άρα τόσο είναι το νομισματικό αποθεματικό που υπάρχει σε χαρτονομίσματα και κέρματα σε αυτήν την υποθετική κοινωνία οπότε στη ουσία οι τόκοι δεν τυπώθηκαν και δεν υπάρχουν εξαρχής με τη μορφή χρήματος για να πληρωθούν;

 

Με αυτό το παράδειγμα κατανοούμε πως ακόμη και αν όλοι οι άνθρωποι και όλες οι κυβερνήσεις του κόσμου, ξεχρέωναν όλες τις τράπεζες του κόσμου, τα λεφτά που υπάρχουν δεν θα έφταναν για να καλυφθεί το χρέος, αφού δεν υπάρχουν και δεν τυπώθηκαν ποτέ, άρα πάλι θα χρωστούσαμε.

 

Αποτέλεσμα όλων αυτών είναι να δουλεύουμε ακόμη περισσότερο για να γίνει η αποπληρωμή αυτού του χρέους στους ιδιώτες τραπεζίτες, οπότε όλοι οι άνθρωποι στον κόσμο στο τέλος της ημέρας δουλεύουν για την κάλυψη αυτών των χρεών που δημιουργούνται από το τίποτα και που συσσωρευτικά συγκεντρώνονται στα χέρια λίγων ανθρώπων που πλουτίζουν και ισχυροποιούνται εις βάρος των πολλών.

Στις μέρες μας τα πράγματα λειτουργούν αρκετά πιο περίπλοκα. Οι πανίσχυροι παγκόσμιοι τραπεζικοί οίκοι σε συνεργασία με τις κυβερνήσεις και τις πολυεθνικές επιχειρήσεις δημιούργησαν οργανισμούς όπως το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο, Η Παγκόσμια Τράπεζα, ο Παγκόσμιος Οργανισμός Εμπορίου και αρκετούς άλλους, για να προστατεύσουν ότι αυτή η διαδικασία παραγωγής χρήματος από το πουθενά θα συνεχιστεί επ’άπειρον.

 

Τι κάνουν λοιπόν; Καταρχάς στηρίζουν οικονομικά με πακτωλούς χρημάτων υποψήφιες κυβερνήσεις με αποτέλεσμα αυτές να έρχονται στην εξουσία και κατά δεύτερον όλες οι μεγάλες πετρελαϊκές και κατασκευαστικές εταιρίες, όλα τα μεγάλα ειδησιογραφικά πρακτορεία και Μ.Μ.Ε, όλες οι βιομηχανίες παρασκευής όπλων και φαρμάκων, όλες οι τηλεπικοινωνίες, όλες οι πολυεθνικές εταιρίες και κάθε είδους επιχείρηση-οικονομικός και παγκόσμιος κολοσσός είτε τους ανήκουν, είτε είναι οι ίδιοι ή δικοί τους άνθρωποι στα μετοχικά συμβούλια αυτών, είτε κλείνουν τεράστιες συμφωνίες και συνεργασίας με αυτές. Έτσι ελέγχουν και τη παγκόσμια οικονομία και τις εκάστοτε κυβερνήσεις όλων των χωρών που και τις στηρίζουν οικονομικά αλλά και ευνοούνται από αυτές με φοροαπαλλαγές, με κλείσιμο συμφωνιών, με ιδιωτικοποιήσεις κρατικών πόρων και γενικά με διευκολύνσεις στην ανάπτυξη της οικονομικής τους δραστηριότητας.

 

 

 

 

 

Κεφάλαιο 2: Η δημιουργία της αέναης ανάγκης για χρήμα

 

Πριν εξηγήσουμε τι σημαίνει ότι οι παγκόσμιοι τραπεζικοί και εταιρικοί κολοσσοί δημιουργούν την ανάγκη για χρήμα και στηρίζουν οικονομικά τις κυβερνήσεις των κρατών ανά τον κόσμο, θα πρέπει να έχουμε υπόψιν μας 2 πράγματα :

 

Το πρώτο είναι ότι η επιτυχία ενός κράτους σε σημερινούς όρους έγκειται στην οικονομική του ευημερία. Άρα και το αν μια κυβέρνηση θεωρείται επιτυχημένη ισοδυναμεί με το κατά πόσον κατάφερε να αυξήσει το οικονομικό μέγεθος της χώρας της. Οπότε οι ίδιες οι κυβερνήσεις οποιαδήποτε πολιτική ιδεολογία και προσανατολισμό και αν έχουν, συμμετέχουν σε αυτήν την διαδικασία παραγωγής αέρινου χρήματος από το τίποτε οπότε και χρέους (όπως εξηγήσαμε στο προηγούμενο κεφάλαιο) άρα και υποδούλωσης αφού όλες οι χώρες είναι μέλη τέτοιων παγκόσμιων οργανισμών που όμως στην ουσία είναι ιδιωτικοί και ανήκουν σε κάποιους που κερδίζουν αμύθητα πλούτη για τους λόγους που περιγράψαμε στο Κεφάλαιο 1.

 

Το δεύτερο πράγμα που πρέπει να έχουμε υπόψιν μας είναι ότι όλοι μας ατομικά και συλλογικά συμμετέχουμε και εμείς με τη σειρά μας σε αυτή τη διαδικασία. Και συμμετέχουμε γιατί ο καθένας από εμάς είτε λέγεται εργαζόμενος είτε εργοδότης είναι καταναλωτής. Δηλαδή τα χρήματα που κερδίζει τα καταναλώνει με το να αγοράζει τα προϊόντα τους ή να χρησιμοποιεί τις υπηρεσίες τους, τα πετρέλαιά τους, με το να χρησιμοποιεί τα φάρμακα και τα όπλα που παράγουν, ακόμη και με το να τα χρησιμοποιεί για να καλύψει τις πιο βασικές του ανάγκες καθώς κάθε προϊόν που παράγεται είτε είναι ντομάτα, είτε είναι αυτοκίνητο έχει κάποια υπεραξία που δημιουργήθηκε κατά την παραγωγή χρησιμοποιώντας έξοδα και πόρους όπως πετρέλαια, φορολογεία, μηχανήματα, κτίρια, δάνεια τα οποία όλα ανήκουν στους οργανισμούς και στις εταιρίες που έχουμε αναφέρει ή κερδίζουν έμμεσα από αυτά.

 

Κυρίως όμως συμμετέχουμε σε αυτή την διαδικασία με το να χρησιμοποιούμε τα χρήματά τους. Λεφτά δηλαδή που δε μας ανήκουν αλλά τα χρωστάμε σε αυτούς και όπως εξηγήσαμε, δουλεύουμε τη μισή μας μέρα για να τα ξεπληρώσουμε σε αυτούς που μας τα δάνεισαν. Που όμως ούτε οι ίδιοι τα είχαν εξαρχής αφού δημιουργούνται από αέρα, είτε λόγω τις μοντέρνας μηχανικής, δηλαδή με το ότι το 90% μιας κατάθεσης γίνεται δάνειο, είτε λόγω του ότι κάθε δολάριο που κόβεται έχει αξία κάτι παραπάνω από αυτό που κόπηκε λόγω τόκων και το οποίο κάτι παραπάνω δεν έχει κοπεί ποτέ.

 

Έχοντας αυτά κατά νου ας δούμε λοιπόν πως οργανισμοί όπως η Παγκόσμια Τράπεζα και το Δ.Ν.Τ. δημιουργούν την κρίση και ύστερα στηρίζουν τις κυβερνήσεις για να τις βγάλουν από αυτήν. Η κρίση λοιπόν δημιουργείται ως εξής:

 

Αφού αυτοί ελέγχουν την παραγωγή χρήματος μπορούν να το υποτιμήσουν πολύ εύκολα. Μερικά παραδείγματα: Εφόσον ελέγχουν τα πετρέλαια και τα προϊόντα μπορούν να μειώσουν την παραγωγή τους άρα να αυξηθεί η ζήτηση για αυτά οπότε λόγω σπανιότητας θα αυξηθεί η τιμή τους άρα θα υποτιμηθεί η αξία του χρήματος. Ή μειώνουν την ίδια την παραγωγή χρήματος, δηλαδή τα χρήματα που κόβουν, με αποτέλεσμα τα ίδια τα λεφτά να σπανίζουν στην αγορά αφού όπως έχουμε πει αυτά που οφείλονται είναι κατά πολύ περισσότερα από αυτά που τυπώθηκαν.

 

Επίσης αφού διαθέτουν και τα όπλα, δημιουργούν προφάσεις όπως π.χ. την ύπαρξη πυρηνικών ή την υπόθαλψη τρομοκρατών (που οι ίδιοι στρατολόγησαν για να εξυπηρετήσουν αυτούς τους σκοπούς) από κάποια μη υπάκουα κράτη για να κάνουν πολέμους πουλώντας τα όπλα που παράγουν και ανοικοδομώντας μετά τις βομβαρδισμένες χώρες με τις δικές τους κατασκευαστικές, βιομηχανίες, πολυεθνικές, και κάθε είδους παγκόσμια εταιρία ή επιχείρηση παραγωγής ή πώλησης προϊόντων ή υπηρεσιών χρησιμοποιώντας όμως τους πόρους της χώρας που ήδη βομβάρδισε σε εξευτελιστικές τιμές και όρους. Ή εσκεμμένα βάζουν σε διαμάχη κάποια κράτη με εδαφικές ή άλλες απαιτήσεις ή λόγο τρομοκρατίας ακριβώς για να υπάρχει ο φόβος σύρραξης οπότε οι χώρες να είναι αναγκασμένες να είναι εξοπλισμένες με οπλικά συστήματα αγορασμένα από αυτούς που δημιουργούνε τις προϋποθέσεις της σύρραξης.

Ακόμη εσκεμμένα κρατούν ένα πολύ μεγάλο μέρος του παγκόσμιου πληθυσμού άρρωστο και υποσιτισμένο ώστε να το εκμεταλλεύονται χωρίς έξοδα ως εργατικό δυναμικό, ως πειραματόζωο, ως μέσο συνέχισης κοινωνικών και πολιτικών κρίσεων που δημιουργούνται στις υποανάπτυκτες χώρες και να μπορούν να χρησιμοποιούν –μέσω των διορισμένων κυβερνήσεων που οι ίδιοι εγκαθιδρύουν σε αυτές τις χώρες και που ελέγχουν λόγω χρηματοδότησής τους- τον παραγωγικό πλούτο αυτών των χωρών.

 

Δυστυχώς ο χώρος δεν επαρκεί για να καταγράψουμε αναλυτικά και να επεκταθούμε στις μεθοδολογίες, τους μηχανισμούς και τις τακτικές που ακολουθούνται για να επιτευχθούν όλα τα παραπάνω και μάλιστα χωρίς ποσοστό λάθους. Με μοναδικό αποτέλεσμα όλων αυτών την αποτελειωτική αποχαύνωση της κοινωνίας και την ακατάπαυστη κερδοφορία της ίδιας μικρής ομάδας ατόμων που κινούν όλα τα νήματα και κρύβονται καλά στο παρασκήνιο.

 

Επίσης, τα περιορισμένα όρια που θέτει το γραπτό κείμενο, μας αποτρέπουν από το να συνεχίσουμε την παράθεση παραδειγμάτων σχετικά με τους τρόπους με τους οποίους χειραγωγούν τις ανθρώπινες κοινωνίες.

 

Ενδεικτικά θα αναφέρουμε την μη προώθηση εναλλακτικών μορφών ενέργειας γιατί θέλουν να είναι οι αποκλειστικοί διαχειριστές του παγκόσμιου ενεργειακού πλούτου βγάζοντας αμύθητα κέρδη από αυτόν αλλά και υποδουλώνοντας όλους όσους τον έχουν ανάγκη δημιουργώντας εξαρτημένες σχέσεις, και την καταπόντιση κάθε τέτοιας προσπάθειας για καθαρή και αστείρευτη ενέργεια μέσω των πιέσεων που ασκούν στους παγκόσμιους οργανισμούς σε θέματα ενέργειας.

 

Την εφεύρεση νέων ιών με σκοπό την παρασκευή καινούριων φαρμακευτικών σκευασμάτων από τις δικές τους φαρμακοβιομηχανίες τα οποία διοχετεύουν στην αγορά διαμέσου των οργανισμών υγείας που οι ίδιοι ελέγχουν,

Την διοχέτευση φημών για την υποτιθέμενη καταστρεπτική πορεία της οικονομίας μιας χώρας-στόχου ή/και την άσκηση πιέσεων στις παγκόσμιες αγορές ώστε η συγκεκριμένη χώρα καταρχάς να μην έχει την δυνατότητα να δανειστεί από κανέναν και κατά δεύτερον να μην επενδύει κανείς σε αυτη απαξιώνοντας με αυτό τον τρόπο την οικονομία της με συνέπεια την προσφυγή της στο ΔΝΤ για δανεισμό που θα δημιουργήσει καινούργιο χρέος και κοινωνικές αναταραχές γεγονότα που στοχοποιούν μια χώρα ως μελλοντικό πρόσφορο έδαφος για οικονομική λεηλασία από τις δικές τους εταιρίες με τρόπους που θα περιγράψουμε αργότερα.

 

Σκεφτείτε ότι ακριβώς πριν ξεσπάσει η κρίση η Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα για να στηρίξει την κερδοφορία των τραπεζών, έφτασε την προσφορά χρήματος στο 12,3%, καθ΄ υπέρβαση του νομίμου ορίου 4,5%, βάζοντας έτσι φωτιά στις οικονομίες τους. Με άλλα λόγια κυκλοφόρησαν στην αγορά 7,8% περισσότερο χρήμα από ότι απαιτούσαν οι παγκόσμιες οικονομικές συνθήκες και έθεταν οι νομοθεσίες με αποτέλεσμα νέα δάνεια στην αγορά και πλημμυρισμός αυτής με πλαστικό ανύπαρκτο και οφειλόμενο χρήμα και μόλις ξεκίνησαν την παγκόσμια οικονομική ύφεση με την προπαρασκευασμένη χρεωκοπία του δήθεν τραπεζικού οικονομικού κολοσσού, Leaman Brothers, υπήρχε φυσική αδυναμία πληρωμών με αποτέλεσμα και άλλο χρέος. Έτσι οι μεγάλες διεθνείς τράπεζες φόρτωσαν τα ελλείμματά τους στα έθνη και τους λαούς, προκαλώντας μια παγκόσμια κρίση του δημόσιου χρέους.

 

Ως παράδειγμα θα αναφέρουμε μερικά στοιχεία για το ΔΝΤ : Η τελευταία οικονομική κρίση βοήθησε το ΔΝΤ να αναβαθμίσει και τα κέρδη του.Σύμφωνα με αναλυτές, φέτος το ταμείο θα έχει κέρδη που μπορεί να προσεγγίσουν τα 650 εκατ. δολάρια. Αυτά θα προέλθουν από τους τόκους τους οποίους εισπράττει από τις δανειοδοτούμενες χώρες.

Μάλιστα, η φετινή κερδοφορία αποκτά μεγαλύτερη αξία από τη στιγμή που, με βάση τις προ της κρίσεως προβλέψεις, το ΔΝΤ θα εμφάνιζε φέτος ζημία ύψους 360 εκατ. δολαρίων. Οι αρνητικές προβλέψεις ήταν αποτέλεσμα της… αναδουλειάς, καθώς εξαιτίας της διεθνούς οικονομικής άνθησης (προ του 2008) οι πιστωτικές εργασίες του είχαν μειωθεί όσο ποτέ άλλοτε τις τελευταίες δύο δεκαετίες.

 

Επίσης, στο πλαίσιο αυτό το ΔΝΤ το 2008 είχε σχεδιάσει πρόγραμμα εθελουσίας εξόδου, το οποίο προέβλεπε την αποχώρηση 380 εργαζομένων. Τώρα ο οργανισμός έχει 2.478 υπαλλήλους. και άμεση ρευστότητα που ξεπερνά τα 200 δισ. δολάρια.

 

Από το 2008 στον οργανισμό έχουν προσφύγει η Αρμενία, η Γεωργία, το Ελ Σαλβαδόρ, η Ζάμπια, η Ισλανδία, η Κένυα, η Λετονία, η Λευκορωσία, το Μαλάουι, το Μεξικό, η Ουγγαρία, η Ουκρανία, το Πακιστάν, η Πολωνία, η Ρουμανία, η Ρωσία, η Σερβία, οι Σεϋχέλλες και η Σρι Λάνκα. Πάντως, οι λόγοι για την προσφυγή όλων αυτών των χωρών δεν συνδέονται άμεσα με την κρίση. Η Κένυα λ.χ. ζήτησε δάνειο για να αντιμετωπίσει την επισιτιστική κρίση.

 

Σύμφωνα με το άρθρο IV του συμφωνητικού του ΔΝΤ με τις χώρες μέλη, τουλάχιστον μία φορά το χρόνο συντάσσεται από διοικητικό συμβούλιο του ΔΝΤ μία έκθεση συμπερασμάτων για την πορεία έκαστης χώρας η οποία και της κοινοποιείται, αφού πρώτα έχει πραγματοποιηθεί επίσκεψη σε αυτήν από μία ομάδα του ΔΝΤ, η οποία συλλέγει οικονομικά, λογιστικά και στατιστικά στοιχεία και συζητά με τους ιθύνοντες για τις οικονομικές εξελίξεις και την οικονομική τους πολιτική. Δηλαδή το ίδιο το ΔΝΤ με τις εκθέσεις του υποδυκνύει στις χώρες να προσφύγουν σε αυτό!!

 

Συνεχίζοντας την ενδεικτική αναφορά των μεθόδων χειραγώγησης που χρησιμοποιούν θα παραθέσουμε την χειραγώγη όλων των παγκόσμιων ειδησιογραφικών πρακτορείων και Μ.Μ.Ε. που εσκεμμένα τόσες δεκαετίες αποκρύπτουν την πραγματική αλήθεια, τους υπέυθυνους της κατάστασης και τους ρόλους τους κατασκευάζοντας συνεχώς τις κατάλληλες ειδήσεις με τις οποίες θα κρατούν κοιμισμένο τον κόσμο.

Επίσης η αποχαύνωση του ανθρώπινου νου επιτυγχάνεται ευκολότερα με την ασταμάτητη κατασκευή καταναλωτικών προτύπων και την συνεχή δημιουργία μη αναγκαίων αναγκών διαμέσου όλων των μέσων μαζικής ενημέρωσης που ελέγχουν, τα προβάλλουν διαρκώς και που μέσω της ευτελούς και πρόσκαιρης διασκέδασης και της στρεβλωμένης ενημέρωσης που προσφέρουν έχουν καταντήσει την κοινωνία και τους ανθρώπους της μια απέραντη στρατιά καταναλωτών. Και που τα μέλη αυτής της στρατιάς σύμφωνα με τα σημερινά υπερκαταναλωτικά πρότυπα δεν υποκύπτουν απλώς σε μια πειστική διαφημιστική καμπάνια αλλά είναι οι ίδιοι δημιούργημά της. Με απλά λόγια οι διαφημίσεις δεν εκθειάζουν απλώς προϊόντα αλλά δημιουργούν μη αναγκαίες επιθυμίες με αποτέλεσμα να φτιάχνουν οι ίδιες τους καταναλωτές που θα τους πουλάνε τα προϊόντα τους! 

 

Αυτή είναι η έννοια του μάρκετινγκ σήμερα...Προϊόντα όμως που εσκεμμένα δημιουργούνται με ημερομηνία λήξεως ώστε να είναι αναγκασμένος ο καταναλωτής υποκύπτοντας στην ανικανοποίητη επιθυμία του για απόκτηση, να αγοράσει καινούρια και περισσότερο εξελιγμένα μοντέλα.Και δε μιλάμε για είδη που από τη φύση τους είναι αναγκαίο να καταναλωθούν άμεσα αλλά αναφερόμαστε σε τεχνολογία και ενέργεια που υπάρχει εδώ και χρόνια αλλά την προωθούν στο ευρύ κοινό με εξαιρετικά αργούς ρυθμούς ώστε να εκμεταλλευτούν μέχρι και την τελευταία “ρανίδα” του υπάρχοντος αποθέματος κερδίζοντας και το όποιο εναπομείναν ποσοστό κέρδους που μπορούν λόγω αυτής ακριβώς της προμελετημένης φθοράς που υπόκεινται όλα τα προϊόντα και λόγω της σπανιότητας που αυτά αποκτούν από την εσκεμμένη εξάντληση των αποθεμάτων τους.

 

“Είμαστε ευγνώμονες στην Washington Post, τους New York Times, το περιοδικό ΤΙΜΕ και τους άλλους εκδοτικούς οργανισμούς των οποίων οι συντάκτες παρακολούθησαν τις συναντήσεις μας και σεβάστηκαν τις υποσχέσεις τους για διακριτικότητα για σχεδόν 40 χρόνια.Θα μας ήταν αδύνατο να αναπτύξουμε το σχέδιο μας για τον κόσμο εαν είχαμε εκτεθεί στα φώτα της δημοσιότητας όλα αυτά τα χρόνια.Αλλά, ο κόσμος είναι πιο έμπειρος και προετοιμασμένος να πορευθεί προς μια παγκόσμια κυβέρνηση.Η υπερεθνική κυριαρχία μιας διανοούμενης ελίτ και των διεθνών τραπεζιτών είναι σίγουρα προτιμότερη από τον εθνικό αυτο-προσδιορισμό των προηγούμενων αιώνων.”

Ντέϊβιντ Ροκφέλερ , μέλος της οικογένειας που ίδρυσε την παγκόσμια τράπεζα, Συμβούλιο για τις εξωτερικές σχέσεις.

 

 

Παρακολουθήστε προσεκτικά αυτόν τον διάλογο από την ταινία revolver και προσπαθήστε να συνδυάσετε τα λεγόμενα με το σχέδιο (τη φόρμουλα) για την παγκόσμια προσπάθεια της αποχαύνωσης και του ελέγχου του χρήματος.

 

Κεφάλαιο 3: H ασύδοτη φύση του οικονομικού συστήματος

 

"Η αιτία για την επικράτηση της καταναλωτικής υστερίας που βιώνουμε στις μέρες μας ήταν το γεγονός ότι η δύναμη της εξουσίας είχε, προοδευτικά, περιέλθει στα χέρια της Οικονομίας, εκτοπίζοντας από τη φυσική της θέση την Πολιτική. Παλαιότερα λέγαμε ότι ο καπιταλισμός δεν κατάφερε ποτέ να χειραφετηθεί εντελώς από την πολιτική. Τώρα ισχύει το αντίθετο. Η κατίσχυση της οικονομίας έχει περιθωριοποιήσει την πολιτική και τους πολιτικούς σε ρόλους υπηρετικούς των αδηφάγων αναγκών των Αγορών."

 

Ωστόσο, το είσαι ό,τι αγοράζεις έχει μετατραπεί στο αγοράζεις ότι είσαι που είναι στις μέρες μια ωμή πραγματικότητα γιατί μας έχουν μετατρέψει σε πλάσματα που πρέπει να καταναλώνουν συνεχώς και αφού εξηγήσαμε στα 2 προηγούμενα κεφάλαια για ποιον δουλεύεται σε όλη σας τη ζωή, σκεφτείτε ότι αν σας πάρουν όλα τα υλικά αγαθά που έχετε αγοράσει δεν θα είστε απολύτως τίποτα εφόσον είμαι ότι έχω αλλά που στην πραγματικότητα δεν μου ανήκει αφού το αγόρασα με χρήματα που τα χρωστάω(αφού χρήμα=χρέος) σε κάποιον που εξ’αρχής τα δημιούργησε από το τίποτα όπως επανειλημμένα έχουμε πει ότι συμβαίνει! Και που μπορεί εγώ να νομίζω ότι είναι δικό μου γιατί δούλεψα νόμιμα και το απέκτησα αλλά που ακόμη και αυτό ως μέρος του νομισματικού συστήματος έχει συμβάλλει στο να δημιουργηθεί αυτό το υπερχρέος που έχουμε εκτενώς αναλύσει στα προηγούμενα κεφάλαια και απλώς το έχει διοχετεύσει στις λιγότερο ικανές εξουσιαστικά και οικονομικά μάζες που έχουν και την άμεση δυνατότητα να το απορροφήσουν όντας υποχείρια εκμετάλευσης.

 

Βλέπουμε λοιπόν πως ζούμε σε ένα σύστημα που είναι τόσο μαϊμού που αν του πετάξεις μπανάνα την πιάνει στον αέρα και είναι τόσο άδικο και ασύδοτο που θέλει να κρυφτεί αλλά η χαρά δεν το αφήνει. Ένα σύστημα που δεν θέλει παιδεία. Θέλει μόνο εκπαίδευση. Και εκπαίδευση στα πλαίσια της μαϊμουδοποίησης. Θέλει στελέχη επιχειρήσεων, πειθήνια όργανα της άσκησης μιας συγκεκριμένης πολιτικής και πρακτικής. Θέλει μικρά ανθρωπάκια που να φοράν τα ίδια, να τρώνε τα ίδια, να σκέφτονται το ίδιο και να ανεβάζουν τους δείκτες των αριθμών. Ενώ όπως γίνεται πάντα σε αυτές τις περιπτώσεις «όταν οι αριθμοί ευημερούν, οι άνθρωποι υποφέρουν».

 

Κι όμως αυτό το σύστημα συνεχίζει να υπάρχει γιατί ο δογματισμός (δηλαδή η τυφλή πίστη σε ένα συγκεκριμένο μοντέλο ζωής και τρόπου σκέψης) είναι ο αδιαφιλονίκητος άρχοντας του πλανήτη. Κανένας δεν έχει το δικαίωμα να αμφισβητήσει τα δόγματα και τον τρόπο ζωής που επιβαλλόνται κατα καιρούς από τις θρησκευτικές και πολιτικές «αρχές».

 

Συνεχίζει να υπάρχει διότι οι περισσότεροι άνθρωποι που κατέχουν υψηλές και ισχυρές θέσεις στον δημόσιο, κοινωνικό και πολιτικό βίο αλλά και οι παρατρεχάμενοί τους είναι τόσο βολεμένοι από αυτήν την κατάσταση καταντώντας το εξαιρετικά δυσκίνητο με την έννοια ότι αν κάτι αλλάξει σε αυτό ένας αρκετά μεγάλος αριθμός ανθρώπων-μαριονετών θα χρειαστεί ίσως να χάσει κάποια ή όλα από τα προνόμια εξουσίας ή πλούτου και ιδιοκτησίας που διαθέτει. Φυσικά όμως δεν ενδιαφέρονται για το ότι το συγκεκριμένο σύστημα κλέβει και τους ίδιους και τους καταστά εξαναγκασμένα βολεμένους για να τους χρησιμοποιεί ως στήριγμα αυτής της κατάστασης. 

 

Αλλά κυρίως δεν ενδιαφέρονται για το ότι αυτό εκμεταλλεύεται τους ανθρώπους, τους χρησιμοποιεί, τους σκλαβώνει και τους αφήνει να πεθαίνουν και ενώ μπορεί να βρει χρήματα για τις τράπεζες, για τα καρτέλ, για τις κινητές τηλεφωνίες, για τα καρτέλ της ακτοπλοΐας, των επικοινωνιών, μπορεί να βρει ό,τι θέλει για ό,τι θέλει, μπορεί να βρει να αγοράσει και να ξαναγοράσει, δεν μπορεί να βρει ούτε μια δεκάρα για τους συνανθρώπους μας που είναι άνεργοι,άστεγοι που πεινάνε,που αρρωσταίνουν και πεθαίνουν ανά τον κόσμο και για αυτά τα καημένα παιδάκια που συνεχώς ακούμε αλλά που ποτέ δεν κάνουμε τίποτα για αυτά, δεν μπορεί να βρει λεφτά για την παιδεία, τον πολιτισμό και την περίθαλψη.

 

Φυσικά αυτά συμβαίνουν γιατί το σύστημα από τη φύση του είναι απάνθρωπο και δεν προωθεί την πνευματική ευημερία των ανθρώπων αλλά και γιατί ακόμη και να το δει κάποιος κάτω από ένα πιο ηθικό και αντικειμενικό πρίσμα η ιστορία έχει ως εξής : Aν εγώ π.χ. πουλάω ένα προϊόν όχι καλής ποιότητας ή που δεν τηρεί περιβαλλοντολογικές προδιαγραφές δεν θα προτείνω σε κάποιο υποψήφιο πελάτη να πάει να το αγοράσει από αλλού αλλά θα προσπαθήσω να τον τον πείσω για το ότι το δικό μου εμπόρευμα είναι πιο καλό (εφόσον θέλω να βγάλω χρήματα ) παρόλο που γνωρίζω ότι αντικειμενικά αυτό δεν συμβαίνει. 

 

Άρα η ηθική έννοια του όλου πράγματος, αυτομάτως πάει για βρούβες! Το παράδειγμα φυσικά είναι παιδικό. Σκεφτείτε την διάσταση που λαμβάνει στις αδηφάγες επιχειρήσεις. Καμία διαφορά με τους νόμους της ζούγκλας αφού ο ισχυρός στην κυριολεξία τρώει τον αδύναμο και το μεγάλο ψάρι το μικρό και παρόλο που έχουμε αυτό το αναθεματισμένο ανώτερο «κάτι» που το αποκαλούμε νου δεν έχουμε καμία διαφορά με τα ζώα.

 

Βέβαια στις μέρες μας συμβαίνουν με χειρότερη μορφή τα πράγματα καθώς στο βωμό του κέρδους δεν ενδιαφερόμαστε για τον διπλανό μας και έμμεσα ή άμεσα τον εκμεταλλευόμαστε με κάθε τρόπο ώστε να κερδίσουμε κάτι από αυτόν, δεν νοιαζόμαστε για την φύση και σπαταλάμε άσκοπα τους πόρους του πλανήτη μας χωρίς να σκεφτόμαστε τις μελλοντικές επιπτώσεις που θα έχουν άμεσα-στα παιδιά μας-και χωρίς να δίνουμε σημασία σε τίποτα από ότι συμβαίνει γύρω μας παρά μόνο στον εαυτό μας και στο πως θα κερδίσουμε περισσότερα χρήματα ούτως ώστε να καταναλώσουμε ακόμη πιο πολλά προϊόντα που στην πραγματικότητα δεν χρειαζόμαστε, φθείρονται γρηγορότερα από ότι μπορεί κατασκευαστικά να αποφευχθεί και που προέρχονται από μια διαδικασία επιλογής οπού η ίδια η φύση της επιβάλλει το να μην προωθούνται αυτά που στα αλήθεια θα βοηθήσουν στη πρόοδο του ανθρώπου αλλά αυτά που είναι ελεγχόμενα και μπορούν να τα εκμεταλλευτούν ευκολότερα εμπορικά και έχει την λογική πως το κέρδος μπαίνει πάνω από τη φύση και το περιβάλλον και φυσικά πάνω από κάθε ανθρώπινη αξία.

 

"Άλλωστε αυτό το σύστημα βλέπει όλον τον κόσμο και όλα τα περιεχόμενά του και όλη την ανθρωπότητα και όλες τις δράσεις και αντιδράσεις της, μέσα από το Οικονομικό πρίσμα, το όποίο αυτό έχει δημιουργήσει, εστιαζόμενο σε μια δική του ερμηνεία της Ιστορίας και της Κοινωνίας, ακόμη και της φύσης του Ανθρώπου και των προσωπικών έργων του. Θεωρεί ότι όλα τα ζητήματα είναι κατά βάθος οικονομικά ζητήματα. (Αυτό, κατ’ επέκταση, στη Δύση, στον 20ό αιώνα τελικά εξελίχθηκε στο ότι όλα τα ζητήματα είναι κατά βάθος πολιτικά ζητήματα ή έχουν πολιτική διάσταση. Κυρίως θεωρώντας ότι η πολιτική είναι η διαχείριση της Οικονομίας και της Κοινωνίας που η Οικονομία δημιουργεί).

 

Έτσι οι «οικονομικές σχέσεις» δημιουργούν ένα δυναμικό (εργατικό δυναμικό, εμπορικό δυναμικό, χρηματιστηριακό δυναμικό, παραγωγικό δυναμικό, κλπ) και αυτό με τη σειρά του διανέμει τις δυνατότητες που παρέχονται στους ανθρώπους, μέσα από τα κρατικά σχήματα και τις πολιτικές τους, που δεν διαμορφώνονται από τους πολίτες, αλλά από το παντοδύναμο εγκαθιδρυμένο Δόγμα της Οικονομίας, το οποίο καλούνται οι πολίτες να διαχειριστούν θέλουν δεν θέλουν, και, μην έχοντας τη δυνατότητα να το κάνουν, αναθέτουν αυτή την διαχείριση σε «πολιτικούς», που δεν είναι σύμπτωση που οι περισσότεροι είναι δικηγόροι ή οικονομολόγοι. Ακόμη επέτρεψαν την εισροή δημοσιογράφων στην πολιτική (που επίσης δεν είναι σύμπτωση που είναι το τρίτο είδος πολιτικών μετά τους δικηγόρους και τους οικονομολόγους) για να προστατευτούν οι σχέσεις που έχει δημιουργήσει το Δόγμα της Οικονομίας με το οποίο έχουν πλέον αφομοιωθεί τελείως τα πολιτικά δόγματα.

 

Το Δόγμα της Οικονομίας έχει πλέον ανεξαρτοποιηθεί από το συσχετισμό του με την ανθρωπότητα, και είναι πια αυθύπαρκτο, είναι δηλαδή πλέον μια ισχυρότατη ανεξαρτοποιημένη σκεπτομορφή, ένα πανίσχυρο δαιμονικό βαμπιρικό φάντασμα. Ξεκίνησε με το να τεθεί στην υπηρεσία της ανθρωπότητας. Εξελίχθηκε με το να θέσει στην υπηρεσία του την ανθρωπότητα (άρα και ακόμη και τότε με κάποιο τρόπο να εξαρτάται από αυτήν). Και πλέον είναι το ίδιο στην υπηρεσία του εαυτού του !

 

Κάτω λοιπόν από αυτή τη νέα τάξη πραγμάτων, η νέα πολιτική, βολικότατα, βάπτισε την αδιαφορία της για τον μέσο άνθρωπο ως ελευθερία των ατόμων ή των ομάδων και τους εγκατέλειψε, έρμαιο στις δόλιες προτάσεις και διαθέσεις της σαγηνευτικής αγοράς, στα νύχια των μισθοφόρων-διαμορφωτών της κοινής γνώμης, οι οποίοι ανήγαγαν την ατομική, μέσω της κατανάλωσης, διάκριση, ως κύριο στοιχείο ταυτότητας του καταναλωτή. Ταυτίζοντας, εν προκειμένω, την ευπρέπεια με την καλοπέραση και την εξύψωση των ιδιοτροπιών κάποιων σε ανάγκες για όλους.

 

Αποτέλεσμα; Στοιχεία όπως η συγκρότηση του ανθρώπου, η καλλιέργειά του, ο τρόπος ζωής του, η μοίρα του να αντιμετωπίζονται, από τους προαγωγούς του Μάρκετιγκ ως επενδυτικά στοιχεία, ως εμπορικές ευκαιρίες, περίπου σαν συντελεστές παραγωγής. Η αγορά έχει εμπορευματοποιήσει και προσπαθεί να εξηγήσει με οικονομικούς όρους κοινωνικά φαινόμενα και αγαθά, όπως η υγεία, η εκπαίδευση ακόμα και η φιλανθρωπία και η αγάπη. Το cost-benefit analysis και η συνεκτίμησή του εφαρμόζεται παντού. Η συνωμοσία μέσα σε λίγες λέξεις: “Το κλειδί της οικονομικής ευημερίας είναι η δημιουργία μιας οργανωμένης μη – ικανοποίησης”.

 

 

 

Κεφάλαιο 4: Μα γιατί στο καλό συμβαίνουν όλα αυτά;

 

Παρ' όλα όσα περιγράψαμε στα προηγούμενα 3 κεφάλαια το σύστημα αυτό του αδυφάγου καπιταλισμού συνεχίζει να υπάρχει γιατί χρησιμοποιεί όλες αυτές τις μεθόδους και τεχνικές που αναφέραμε (είτε επιγραμματικά είτε περισσότερο αναλυτικά) σε αυτά και ακόμη περισσότερες που δεν είναι της παρούσης να επεκταθούμε καθώς υπάρχει αμέτρητη σχετική βιβλιογραφία σε αυτήν την θάλασσα γνώσης που λέγεται διαδίκτυο για όποιον επιθυμεί περαιτέρω εκβάθυνση. Και χρησιμοποιώντας τις συγκεκριμένες πρακτικές αναγκάζονται όλες οι κοινωνίες και όλοι οι άνθρωποι να εξαρτώνται άμεσα από το χρήμα καθιστώντας τους έτσι υπόχρεους και υπόδουλους αφού όπως είπαμε όλα τα χρήματα δημιουργούνται από τα χρέη.

 

Οπότε επειδή ακριβώς όλα τα κράτη έχουν αυτήν την αέναη ανάγκη για χρήμα, οι κυβερνήσεις τους αναγκάζονται να προσφύγουν στο δανεισμό από το ΔΝΤ, από την παγκόσμια τράπεζα κτλ, δημιουργώντας έτσι έναν νέο κύκλο εξάρτησης. Και αυτοί λοιπόν που δημιουργούν όλες αυτές τις καταστάσεις είναι οι ίδιοι που δανείζουν στις χώρες όταν αυτές το έχουν ανάγκη.

 

Δανείζοντας τους όμως, αναγκάζει τις κυβερνήσεις τους να λάβουν σκληρά οικονομικά και κοινωνικά μέτρα για τον κάθε λαό. Αυτά είναι η μείωση των μισθών, η αύξηση των ορίων συνταξιοδότησης, ο περιορισμός των κρατικών δαπανών,το πάγωμα των προσλήψεων στον δημόσιο τομέα, το πάγωμα μισθών, η ευελιξία στις εργασιακές σχέσεις, η απελευθέρωση αγορών και οι αλλαγές στο σύστημα κοινωνικής προστασίας. οι περικοπές των δαπανών για την παιδεία και την περίθαλψη, οι μαζικές απολύσεις, οι περισσότερες ώρες εργασίας κάτω από σκληρότερες συνθήκες, με αυστηρότερους ελέγχους, και αξιολογήσεις με απαξιωτικούς όρους και συμφωνίες εξαρτητοποίησης.

 

Αυτά είναι λοιπόν, τα «προγράμματα σταθερότητας», που δεν είναι παρά ένας ευφηµισµός για τα προγράμματα λιτότητας του ΔΝΤ και της Ευρωπαϊκής Ένωσης. «Στην πραγµατικότητα», λέει ο Μάικλ Χάντσον, καθηγητής των Οικονοµικών στα Πανεπιστήμια του Μιζούρι και του Κάνσας, «δεν είναι παρά µια τεχνική ορολογία για τις απάνθρωπες περικοπές των εισοδημάτων, των κοινωνικών υπηρεσιών, των δαπανών για την υγεία, την παιδεία και άλλες βασικές ανάγκες και για το ξεπούλημα των δηµόσιων υποδοµών σε αγοραστές που µετατρέπουν τις χώρες σε οικονοµίες διοδίων”. Ο λαός αυτών των χωρών υποχρεώνεται να πληρώνει για να έχει πρόσβαση σε δρόµους, σε σχολεία, σε περίθαλψη και σε πολλές άλλες υπηρεσίες που εδώ και πολλά χρόνια επιδοτούνταν από την προοδευτική φορολογία».

 

Όλα αυτά έχουν ως άμεση συνέπεια την έλλειψη ρευστού από την αγορά και άρα την κατάρρευση αυτής με κλείσιμο επιχειρήσεων, με απολύσεις και την δημιουργία ενός συνεχούς φόβου και ενός καθημερινού άγχους στις κοινωνίες για τα αν θα τα βγάλουν πέρα. Δεν είναι τυχαία άλλωστε και η παγκόσμια στροφή στις δεξιές και συντηρητικές κυβερνήσεις καθώς ο απαίδευτος λαός φοβάται και ζώντας στη άγνοια έχει την εντύπωση πως ο συντηρητισμός και η λιτότητα θα τον βγάλουν από το αδιέξοδο ενώ αυτό που συμβαίνει είναι ότι αυτού του είδους τα πολιτικά σχήματα στηρίζουν απρόσκοπτα ή και αποτελούνται ακόμα από τα ίδια άτομα που δημιουργούν τα χρέη.

 

Δεν πρέπει φυσικά να ξεχνάμε πως πολλοί υπουργοί οικονομίας από διάφορες «σύγχρονες» χώρες μετά το τέλος της «θητείας» τους γίνονται οικονομικοί σύμβουλοι σε παγκόσμιες τράπεζες ή εταιρίες, πολλοί υπουργοί εξωτερικών γίνονται διαπραγματευτικοί συνεργάτες πολυεθνικών, άλλοι υπουργοί άμυνας μπαίνουν στα μετοχικά σχήματα βιομηχανιών κατασκευής όπλων κ.ο.κ.. Βέβαια πάντα υπάρχει η πιθανότητα να ακολουθηθεί η αντίθετη διαδρομή. 

 

Θα ξεχάσουμε όλους αυτούς τους δημοσιογράφους, δικηγόρους και πάσης φύσεως δημόσια πρόσωπα που πάσχιζαν χρόνια μέσα από τα κανάλια να στηρίξουν αυτό το απάνθρωπο σύστημα και μετά επιβραβεύτηκαν για αυτή τους την καπιταλιστική στήριξη με την τοποθέτησή τους σε υπουργικά συμβούλια, βουλευτικά αξιώματα, καίριες και στρατηγικές δημόσιες θέσεις και πάει λέγοντας.

 

Βλέπουμε λοιπόν πως όλοι αυτοί που ψηφίζουμε ως σοσιαλιστές, ως φιλελεύθερους , συντηρητικούς κτλ το μόνο που κάνουν είναι να στηρίζουν αυτό το σύστημα και να ενδιαφέρονται για την επαγγελματική τους αποκατάσταση όταν θα αποσυρθούν από την πολιτική και καρφί δεν τους καίγεται για το κοινό συμφέρον αλλά μόνο για το συμφέρον της τσέπης τους και την προσωπική τους φήμη.

 

Επίσης προχωρώντας σε παραχωρήσεις κρατικών και δημοσίων επιχειρήσεων και οργανισμών, αποκρατικοποιώντας δηλαδή τον εγχώριο πλούτο και δίνοντάς τον σε ιδιώτες με πρόσχημα την προσέλκυση κεφαλαίων, δημιουργείται έτσι το κατάλληλο έδαφος ώστε αυτοί που κατασκεύασαν την κρίση να έρθουν και να μας βγάλουν από αυτήν φέρνοντας εδώ τις εταιρίες τους, αγοράζοντας σε εξευτελιστικές τιμές και όρους ότι τελευταίο μας έχει απομείνει και χρησιμοποιώντας τους απολυμένους με εξαναγκαστικές συμφωνίες χτίζοντας έτσι κολοσσούς στα συντρίμμια της υποτιθέμενης κρίσης που οι ίδιοι δημιούργησαν και κατασκευάζοντας επιχειρήσεις στη θέση που ήταν πρώτα τα εγχώρια και τοπικά καταστήματα τα οποία έβαλαν λουκέτα λόγω αυτής της πλαστής κρίσης και στη θέση των πρώην δημόσιων επιχειρήσεων που πουλήθηκαν στους μεγαλοκαρχαρίες για ένα κομμάτι ψωμί αφού αυτές ήταν οι προϋποθέσεις για να μας δανείσουν και να βγούμε από την ψεύτικη κρίση.

 

Να μας δανείσουν όμως κάτι που όπως έχουμε επαναλάβει πολλές φορές δεν υπάρχει, δεν υπήρξε ποτέ και όσο και να προσπαθούμε δεν πρόκειται να το δημιουργήσουμε από το τίποτα και άρα να το ξεπληρώσουμε? Και να μας βγάλουν από μια κρίση που οι ίδιοι δημιούργησαν? Γιατί λοιπόν όλα αυτά?

 

Μα ακριβώς γιατί με αυτόν τον τρόπο κατακτιέται μια χώρα την σήμερον ημέρα και όχι με πολέμους. Γιατί δημιουργώντας συνεχώς ένα χρέος που δεν υπάρχει μπορεί κάποιος να υποδουλώσει ένα κράτος, να σκεπάσει με φόβο και αμφιβολία το λαό του και να έχει ως υποχείριο την κυβέρνησή του έτσι ώστε να μπορεί με την άνεση του να λεηλατήσει τον φυσικό και όχι μόνο, πλούτο της εκάστοτε χώρας που καλείται να βγάλει από την κρίση που ο ίδιος της δημιούργησε. Και τέλος να εκμεταλλευθεί και να χειραγωγήσει ευκολότερα το λαό της εφόσον όλα θα του ανήκουν διάμεσο των εταιριών που κατέχει και που θα έχουν εξαπλωθεί σε όλη τη χώρα, οπότε όλα θα είναι ευκόλως εκμεταλλευόμενα και καταλλήλως κατευθυνόμενα.

 

• Όμως όπως θα λέω πάντα, φταίω εγώ για όλα αυτά. Φταίω εγώ που ποτέ δεν έκανα κάτι για τίποτα από όλα αυτά και για κανέναν πέρα από την ατομική μου ικανοποίηση.

 

• Φταίω εγώ που ακόμα και όταν σπουδαίες φωνές προσπαθούσαν να μου ανοίξουν το μυαλό εγώ προτιμούσα να διασκεδάζω καταναλώνοντας ή να καταναλώνω διασκεδάζοντας.

 

• Φταίω εγώ που πάντα αγαπούσα και αγαπάω το χρήμα ενώ γνωρίζω για όλα τα δεινά που μου προκαλεί.

 

• Φταίω εγώ που πάντα στήριζα και στηρίζω τις ίδιες οικογενειακές κυβερνήσεις και τις ίδιες οικουμενικές επιχειρήσεις που ανήκουν στους ίδιους ανθρώπους, αιώνες τώρα την στιγμή που ξέρω για ποια αδίστακτα πρόσωπα μιλάμε.

 

• Φταίω εγώ που δεν κάνω τίποτα για τον διπλανό μου, για το περιβάλλον, για την παιδεία, για την επιστήμη, για την μετάδοση της αλήθειας και όλα αυτά τα αφήνω στα νύχια των αρπαχτικών.

 

• Φταίω εγώ που έχω βασίσει και εμπιστεύομαι πλήρως την ζωή μου, όλες τις εκφάνσεις της και όλους τους τομείς της, σε άτομα που με κατευθύνουν εντέχνως και νομίζω πως έχω μια γεμάτη ζωή με το να δουλεύω, να καταναλώνω, να διασκεδάζω και να αναπαράγομαι.

 

• Φταίω εγώ που τους έχω αφήσει να δημιουργούνε την πραγματικότητα μου.

 

• Φταίω εγώ που πάντα ρίχνω σε άλλους τις ευθύνες για όλα αυτά, κατηγορώντας τους πολιτικούς, τους Εβραίους, τα συμφέροντα, το σύστημα, τις μασονικές λέσχες τύπου bildeberg, τους εξωγήινους, τα φαντάσματα, τους προηγούμενους, τους επόμενους, τους άλλους, τους διπλανούς μου αλλά ποτέ δεν ευθύνεται ο εαυτούλης μου.

 

Όχι, λοιπόν, δεν φταίει μόνο το “σύστημα”….

    Πηγή:

ramnousia.com

via lovefortechnology.com