Πώς επωάστηκε το αυγό του φιδιού

Πώς φτάσαμε στον θάνατο τριών ανθρώπων; Σιγά σιγά και με την ανοχή όλων μας. Για την ακρίβεια το ερώτημα είναι πώς δεν φτάσαμε νωρίτερα ώς εδώ. Πώς και δεν θρηνήσαμε κι άλλους νεκρούς. Οταν σε κάθε πορεία δίκην τελετουργικού οι μολότοφ πέφτουν σαν βροχή ήταν στατιστικά βέβαιο ότι κάποια στιγμή θα γινόταν το κακό. Κι έγινε…

Η έννομη τάξη καταλυόταν με την ανοχή όλων μας. Ετσι κι αλλιώς για ένα μεγάλο κομμάτι της Αριστεράς «νόμος είναι το δίκιο κάποιας συγκεκριμένης κοινωνικής ομάδας» και όχι το Σύνταγμα της χώρας

Δεν ήταν η κακιά στιγμή, δεν ήταν ατύχημα. Ηταν η συνισταμένη πολλών παραγόντων, που καλλιεργούσαν και ενθάρρυναν αυτήν την επικίνδυνη ανομία. Οπως έγινε και με το τρομοκρατικό φαινόμενο που επιβίωσε επί μακρόν στη χώρα έτσι και αυτή η χαμηλής έντασης τρομοκρατία βρήκε πρόσφορο κοινωνικό έδαφος να αναπτυχθεί. Ηταν πολλοί εκείνοι που χαίρονταν κάθε φορά που φλέγονταν τράπεζες. Δεν περίμεναν φυσικά ότι κάποια στιγμή μαζί με τα οικήματα θα καίγονταν και άνθρωποι. Ολοι μιλούσαμε για γνωστούς-αγνώστους και ελεεινολογούσαμε την αστυνομία που δεν τους συλλαμβάνει. Μα, σαν πιανόταν κάποιος, πάντα και πριν δικαστεί βαφτιζόταν «αθώος». Ετσι τουλάχιστον ισχυρίζονταν όλοι εκείνοι που διοργάνωναν τα κινήματα συμπαράστασης.

Σ’ αυτά τα κινήματα πάντα πρωταγωνιστούσαν οι εμβληματικές μορφές της προόδου. Πόσες φορές απέτρεψαν συλλήψεις, διότι «τα παιδιά ήταν αθώα»; Μην παρεξηγηθούμε: δεν ξέρουμε αν εκείνοι που είχαν συλληφθεί ήταν αθώοι ή ένοχοι. Αυτά τα αποφασίζουν τα δικαστήρια. Δυστυχώς τις περισσότερες φορές την ετυμηγορία έβγαζαν στο πεζοδρόμιο και χωρίς δίκη κάποιοι βουλευτές του ΣΥΡΙΖΑ. Η έννομη τάξη καταλυόταν με την ανοχή όλων μας. Ετσι κι αλλιώς για ένα μεγάλο κομμάτι της Αριστεράς «νόμος είναι το δίκιο κάποιας συγκεκριμένης κοινωνικής ομάδας» και όχι το Σύνταγμα της χώρας.

σιγά σιγά επωάστηκε το αυγό του φιδιού. Υπό την ανοχή μας και με τα χειροκροτήματα κάποιων. Η αλητεία βαφτίστηκε «δικαιολογημένη οργή» και κάθε φορά που γινόταν το κακό (μικρότερο από το χθεσινό) πάντα ήταν «προβοκάτσια» ή ευθύνη εκείνων που το υπέστησαν

Ανεχόμασταν τους προπηλακισμούς καθηγητών («κάτι στραβό θα είχαν πει»), τον προπηλακισμό του προέδρου της ΓΣΕΕ («κάτι στραβό θα είχε κάνει»), τις κατεβασμένες τζαμαρίες των μαγαζιών («μνημεία του καπιταλισμού»), μέχρι και να υπάρχει χωριό ανυπότακτων στο κέντρο της Αθήνας. Ετσι σιγά σιγά επωάστηκε το αυγό του φιδιού. Υπό την ανοχή μας και με τα χειροκροτήματα κάποιων. Η αλητεία βαφτίστηκε «δικαιολογημένη οργή» και κάθε φορά που γινόταν το κακό (μικρότερο από το χθεσινό) πάντα ήταν «προβοκάτσια» ή ευθύνη εκείνων που το υπέστησαν.

Η μεταπολίτευση τελείωσε με τον χειρότερο τρόπο. Με την οικονομία χρεοκοπημένη, με το κράτος διαλυμένο και την κοινωνία αποχαυνωμένη από τα απλοϊκά συνθήματα περί του «εγκληματικού καπιταλισμού» και του «τέρατος IMF», που μας δανείζει για να μην κάνουμε στάση πληρωμών. Το χειρότερο όμως είναι η αυταπάτη που συστηματικά καλλιεργείται στον λαό, ότι πάντα κάποιοι άλλοι φταίνε, κάποιες σκοτεινές δυνάμεις απεργάστηκαν τη χρεοκοπία μας ή και τον θάνατο των τριών. Κρυφογελούσαμε όταν τα παιδιά φωνασκούσαν «να καεί, να καεί, το μπ… η Βουλή», δεν σταθήκαμε απέναντι στα φαινόμενα φασισμού που διάφορες ομαδούλες με κόκκινο μανδύα καλλιεργούσαν στην ελληνική κοινωνία. Οταν συνδικαλιστές του ΣΥΝ βγάζουν πανό μέσα στη Βουλή, επόμενο είναι κάποιοι διαδηλωτές να θεωρήσουν ότι είναι και δικό τους δικαίωμα να μπουκάρουν για να διαμαρτυρηθούν. Κλείσαμε τα μάτια στη μικρή ανομία, για να φτάσουμε στον άδικο και φρικτό θάνατο τριών ανθρώπων. Ο λογαριασμός της απερίσκεπτης μεταπολίτευσης έγινε πολύ μεγάλος και θα διογκώνεται όσο κρατάμε τα μάτια μας κλειστά.

Πάσχος Μανδραβέλης

Δημοσιεύτηκε στην Καθημερινή στις 6/5/2010

Η πατρίδα στα χέρια μας

Παγκόσμιο υπερθέαμα, σαν τις σφαγές των πρώτων χριστιανών στην αρένα, το ελληνικό δράμα συνεπαίρνει πλήθος διεθνών και εγχώριων παρατηρητών. Ορισμένοι έχουν μεταφέρει τα περιουσιακά τους στοιχεία στο εξωτερικό και απολαμβάνουν το ματς από την κερκίδα των επισήμων. Για ορισμένες «ελίτ» της χώρας, η κρίση συνιστά ένα ιδιότυπο χρηματιστήριο. Μεγάλα στοιχήματα εξουσίας παίζονται, η τράπουλα ξαναμοιράζεται, προσωπικές στρατηγικές οικοδομούνται. Ορισμένα από τα πρόσωπα που συνέβαλαν στην εθνική κατάντια ποντάρουν ξανά τα περισσεύματά τους στη ρουλέτα που γυρίζει.

Ατρωτοι μέσα στον χρόνιο κυνισμό τους, οι γνωμηγήτορες παρακολουθούν με τους φακούς της μικροπολιτικής. Πέφτει η δημοτικότητα Παπανδρέου; Θα ισχυροποιηθεί ο Σαμαράς; Θα επανακάμψουν οι Καραμανλικοί; Θα φαγωθεί ο τάδε για να έρθει ο δείνα; Διευθέτηση των θέσεων στο κατάστρωμα του Τιτανικού, από εκείνους που συνήθισαν να τα δίνουν όλα για ένα πρώτο τραπέζι πίστα.

Στο βάθος, η μεγάλη πλειονότητα των καθημερινών ανθρώπων, βουβοί, οργισμένοι, αγωνιούντες, υποψιάζονται ότι η πατρίδα τους δίνει ύστατη μάχη σωτηρίας. Αγρυπνοι στριφογυρίζουν στα κρεβάτια τους, ανίσχυροι παραδίδονται σε εξωφρενικές φήμες, απελπισμένοι συναισθάνονται το μέλλον να βουλιάζει κάτω από τα πόδια τους. Ψάχνουν κάτι να πιστέψουν, από κάπου να πιαστούν.

Κι οι πολιτικές δυνάμεις της χώρας για μια ακόμα φορά τους προδίδουν. Βουλευτές που σφυρίζουν αδιάφορα στην κατανομή των θυσιών, συνεχίζουν σαν τίποτα να μην έχει αλλάξει. Βολεμένοι συνδικαλιστές απεργούν εβδομαδιαίως, παραλύοντας την οικονομία της χώρας. Εναντίον τίνος; Δανείζομαι τα λόγια του καλού συναδέλφου Μάνου Ματσαγγάνη:

«Δεν πιστεύω ότι θα βγούμε από την κρίση απεργώντας αλλά δουλεύοντας. Αλλωστε στη χώρα μας, εκείνοι που έχουν σοβαρούς λόγους να απεργήσουν συνήθως δεν μπορούν, οπότε απεργούν κυρίως όσοι το κάνουν εκ του ασφαλούς. Το θέαμα των συντεχνιών που διέλυσαν το Δημόσιο και μπλόκαραν κάθε μεταρρύθμιση τότε που είχαμε ακόμη καιρό, ενώ τώρα (ξανα)κατεβαίνουν στους δρόμους γιατί ”δεν φταίνε σε τίποτε για την κρίση”, μου είναι ειλικρινά απεχθές. Δεν θα ήθελα να είμαστε και εμείς ανάμεσά τους».

Μεγάλη φασαρία, ωραία κατάσταση. Τραμπούκοι του ΚΚΕ κρατούν ομήρους ξένους επιβάτες, μπλοκάρουν ξενοδοχεία διώχνοντας όσους τουρίστες έχουν απομείνει, στραγγαλίζουν επιχειρήσεις που αγωνιούν για την τουριστική περίοδο, αφήνοντας εργαζόμενους σε απόγνωση.

Το σοβαρό τμήμα της Αριστεράς απαντά στην κρίση με αγωνιστικές επικλήσεις στις δυνάμεις της κοινωνικής και ριζοσπαστικής Ευρώπης. Ανέξοδη φυγή στην ανεύθυνη παραμυθία της ουτοπίας. Δεν εξηγεί πού θα βρεθούν τα λεφτά για να πληρωθούν μισθοί και συντάξεις όταν τα ξένα κεφάλαια εγκαταλείψουν τη χώρα

Από την άλλη μεριά, η Ν.Δ. κάνει την προσχηματική της αυτοκριτική.«Πράγματι, σε ορισμένες περιπτώσεις διαχειριστήκαμε απλώς το σύστημα αντί να το αλλάξουμε», είπε ο κ. Σαμαράς. Ετσι απλά συνόψισε τον απολογισμό μιας κυβέρνησης που μέσα σε 5 χρόνια φόρτωσε 80.000 ακόμα δημόσιους υπαλλήλους, 120 δισεκατομμύρια στο δημόσιο χρέος, και μερικά από τα χειρότερα σκάνδαλα, πριν τελικά εγκαταλείψει κακήν κακώς μισοβυθισμένο το πλοίο. Από τότε που ο αυτοκράτορας Χιροχίτο ανακοίνωσε τη συντριβή της Ιαπωνίας με τη φράση «η εξέλιξη του Πολέμου δεν απέβη κατ’ ανάγκην επωφελής», ποτέ η αλήθεια δεν διατυπώθηκε με οικονομικότερο τρόπο. Υποσχέθηκε να βάλει πλάτες ο αρχηγός της αξιωματικής αντιπολίτευσης. Το μόνο που έχουμε δει είναι οι πλάτες ενός ικανού νέου ηγέτη που απομακρύνεται από τις εθνικές του ευθύνες.

Το σοβαρό τμήμα της Αριστεράς απαντά στην κρίση με αγωνιστικές επικλήσεις στις δυνάμεις της κοινωνικής και ριζοσπαστικής Ευρώπης. Ανέξοδη φυγή στην ανεύθυνη παραμυθία της ουτοπίας. Δεν εξηγεί πού θα βρεθούν τα λεφτά για να πληρωθούν μισθοί και συντάξεις όταν τα ξένα κεφάλαια εγκαταλείψουν τη χώρα, σε μια οικονομία με αρνητική εθνική αποταμίευση και ισχνές παραγωγικές δυνατότητες. Αλλοι πάλι επιμένουν ότι το πρόβλημά μας είναι μια οφθαλμαπάτη. Και ΗΠΑ και Βρετανία έχουν δημόσιο έλλειμμα σχεδόν σαν της Ελλάδας, λένε, κι η Ιταλία και το Βέλγιο έχουν παρόμοιο δημόσιο χρέος, κι η Ισπανία μεγάλο εξωτερικό έλλειμμα. Ξεχνούν βέβαια να αναφέρουν ότι μόνο η Ελλάδα τα έχει όλα αυτά μαζί, παρέα με το πιο χρεοκοπημένο ασφαλιστικό σύστημα και τη χειρότερη δυναμική δημόσιου χρέους σε όλη την Ευρώπη. Γι’ αυτό μας γρονθοκοπούν οι αγορές.

Και ΗΠΑ και Βρετανία έχουν δημόσιο έλλειμμα σχεδόν σαν της Ελλάδας, λένε, κι η Ιταλία και το Βέλγιο έχουν παρόμοιο δημόσιο χρέος, κι η Ισπανία μεγάλο εξωτερικό έλλειμμα. Ξεχνούν βέβαια να αναφέρουν ότι μόνο η Ελλάδα τα έχει όλα αυτά μαζί, παρέα με το πιο χρεοκοπημένο ασφαλιστικό σύστημα και τη χειρότερη δυναμική δημόσιου χρέους σε όλη την Ευρώπη

Πολιτικές δυνάμεις εγωπαθείς και αυτιστικές, που περιφρονούν την αλήθεια, απεχθάνονται τις ευθύνες, υπηρετούν την ευκολία, αναπαράγουν τις αυταπάτες. Είναι ίσως τραγική ειρωνεία ότι η σημαντικότερη πολιτική ομιλία των τελευταίων ετών, δόθηκε από τον πρωθυπουργό στην κοινοβουλευτική ομάδα του κόμματός του τη μαύρη Τρίτη 27 Απριλίου, μέρα υποβάθμισης του ελληνικού ομολόγου σε junk bond. Το ΠΑΣΟΚ βαρύνεται με προπατορικό αμάρτημα: εκτόξευσε το δημόσιο χρέος στη δεκαετία του ’80, κι έπειτα απέτυχε να το τιθασεύσει. Εισήγαγε κομματισμό και φαυλοκρατία στο Δημόσιο. Δημιούργησε πολλά από τα «κεκτημένα» που έστειλαν τα ασφαλιστικά Ταμεία στο κόκκινο και τις υγιείς επιχειρηματικές δυνάμεις της χώρας σε απελπισία. Συνδέθηκε με τη διαφθορά και κατασπατάληση του δημόσιου χρήματος.

Ομως η πατρίδα τώρα διεξάγει τη μάχη της επιβίωσης με την πολιτική ηγεσία που της έλαχε. Μια ηγεσία που, με όλα τα λάθη της, είναι έντιμη και αξιοπρεπής. Από κείνη εξαρτάται αν η μακρά πορεία οικονομικής σωτηρίας, που ξεκινά με θυσίες, ταπείνωση και πόνο, θα οδηγήσει σε μια νέα Ιθάκη ή σε μια νέα εθνική καταστροφή. Από κείνη, και από όλους εμάς.

Γιώργος Παγουλάτος

——————————————————————

Σημειώσεις:
Δημοσιεύτηκε στην Καθημερινή στις 1/5/2010

4 Νεκροί και μια Άθλια Μεταπολίτευση

Κάποια μέρα αν βλέποντας ξανά όλα αυτά που συμβαίνουν τώρα έχεις την εντύπωση ότι παρατηρείς τα γεγονότα μιας ξένης και παράξενης χώρας θα ξέρεις ότι ζεις σε μια καλύτερη Ελλάδα. Αυτή η νέα Ελλάδα θα έχει αποκτήσει αυτό που η Μεταπολίτευση έχει σκοτώσει, και που για δεκαετίες, ανεξαρτήτως καταστάσεων στην νεότερη ιστορία μας ποτέ δεν είχαμε χάσει, την ελπίδα.
Μπορεί να είσαι υπερήφανος για Θερμοπύλες, για την προσφάτως καταληφθείσα Ακρόπολη, για το Όχι του 40, αλλά για την Ελλάδα του σήμερα, ντροπή, οργή, αγανάκτηση. Ήρθε ο καιρός να πούμε την μεγάλη αλήθεια που χρόνια τώρα αποφεύγουμε γιατί δεν έχουμε το θάρρος που θα απαιτούσε μια εθνική αυτογνωσία, η Μεταπολίτευση απέτυχε. Μια περίοδος της ελληνικής ιστορίας που χαρακτηρίζεται από την έλλειψη πάτου – κάθε χρόνο που περνάει νομίζουμε ότι είδαμε τα χειρότερα και κάθε χρόνος που έρχεται μας διαψεύδει. Της Μεταπολίτευσης οι αξίες, τα οράματα, τα συνθήματα, τα οικονομικά, οι πολιτικοί και οι πολίτες απέτυχαν.

Άνηκαν σε αυτή την Ελλάδα που δεν είχε το μέσο η τη διάθεση να βολευτούν κάπου στο δημόσιο. Κέρδιζαν το ψωμί τους δουλεύοντας σκληρά και με το μόχθο τους πλήρωναν για την δικιά τους ζωή και για τη ζωή αυτών του δημοσίου

Χθες με έναν καθόλα βάρβαρο τρόπο 3 συνάνθρωποι μας και ένα αγέννητο μωρό εκτελέσθηκαν στο βωμό της μεταπολιτευτικής παράνοιας. Μισθωτοί του ιδιωτικού τομέα δούλευαν για να συντηρήσουν τους εαυτούς τους και τις οικογένειες τους προσφέροντας υπηρεσίες στους συμπολίτες τους. Άνηκαν σε αυτή την Ελλάδα που δεν είχε το μέσο η τη διάθεση να βολευτούν κάπου στο δημόσιο. Κέρδιζαν το ψωμί τους δουλεύοντας σκληρά και με το μόχθο τους πλήρωναν για την δικιά τους ζωή και για τη ζωή αυτών του δημοσίου.
Είναι η άλλη Ελλάδα που ποτέ δεν βλέπουμε στις τηλεοράσεις να κλείνει δρόμους και να πυρπολεί. Είναι η Ελλάδα που πολύ συχνά κάτω από άθλιες συνθήκες εργασίας καλείτε χωρίς ουσιαστικό αντάλλαγμα να πληρώνει το κόστος του άπληστου ελληνικού κρατισμού. Είναι η Ελλάδα που πληρώνει τους φόρους της και βλέπει τους απανταχού κρατικοδίαιτους προνομιούχους και επιχειρηματίες να φιγουράρουν το νεοπλουτισμό τους. Είναι η Ελλάδα που με ελαφρώς καμουφλαρισμένη περιφρόνηση σχολιάζεται από τον εθνικό μας πλακατζή κάθε Τρίτη στης 9 ως ανεπαρκώς ταξικά συνειδητοποιημένη και του καναπέ. Η πιο αδικημένη τάξη της Μεταπολίτευσης, οι μισθωτοί του ιδιωτικού τομέα.
Για αυτό και το χθεσινό αιματοκύλισμα εμπεριέχει απίθανα μεγέθη ύβρεως. Θλίβομαι για όλα αυτά που πρόκειται να συμβούν αλλά καταλαβαίνω ότι θα κληθούμε να πληρώσουμε ακριβά για όλα αυτά που κάναμε και δεν κάναμε τα τελευταία 36 χρόνια. Και ας αρχίσει ο κατάλογος από τα χθεσινά όταν κάποιοι από εμάς πέταξαν μολότοφ σε μια τράπεζα, όταν κάποιοι άλλοι από εμάς χλεύαζαν τους υπαλλήλους όταν φώναζαν για βοήθεια, όταν επίσης κάποιοι από εμάς εμπόδιζαν τα πυροσβεστικά να φτάσουν.
Μετά ίσως ο κατάλογος θα πρέπει να επεκταθεί σε όλους αυτούς που απροκάλυπτα και καθημερινά υπερασπίζονται την βία ως πρέπων μέσο επιβολής των δικών τους πολιτικών προτιμήσεων. Όλους αυτούς που τόσο αβίαστα και ανεύθυνα εκστομούν μια από τις πιο χιλιοειπωμένες μπαρούφες της μεταπολίτευσης, «νόμος είναι το δίκιο του εργάτη.» Όχι κύριοι, νόμος είναι αυτό που ψηφίζει το ελληνικό κοινοβούλιο και περνά συνταγματικό έλεγχο. Υπάρχουν νόμοι που μου είναι απεχθείς αλλά δεν έχω το δικαίωμα να τους καταργώ. Το ίδιο ισχύει και για την αριστερά. Σε μια δημοκρατία δεν κυβερνά ο όχλος ούτε και μια κρατικοδίαιτη και αυτόκλητη κάστα «εκφραστών» του εργάτη. Στη δημοκρατία κυβερνά ο νόμος.

Υπάρχουν νόμοι που μου είναι απεχθείς αλλά δεν έχω το δικαίωμα να τους καταργώ. Το ίδιο ισχύει και για την αριστερά. Σε μια δημοκρατία δεν κυβερνά ο όχλος ούτε και μια κρατικοδίαιτη και αυτόκλητη κάστα «εκφραστών» του εργάτη. Στη δημοκρατία κυβερνά ο νόμος

Το ότι τα παραπάνω δεν είναι κοινώς αποδεκτά αποδεικνύει πόση λίγη πρόοδο έχουμε κάνει από το 74. Το χειμώνα του 2009 είχα γράψει ότι η ημέρα αποκατάστασης της δημοκρατίας, η 24η Ιουλίου, είναι πράγματι μια ιστορική επέτειος. Το θέμα όμως είναι ότι κάποτε θα πρέπει να έλθει και η 25η Ιουλίου. Είναι καιρός να ξεκολλήσουμε από το 1974. Και τα προβλήματα θέλουν τον εκσυχρονισμό τους. Πριν από 34 χρόνια κάναμε ένα άλμα μπροστά και αφήσαμε δεκαετίες πολιτειακών προβλημάτων στον παρελθόν. Η 24η Ιουλίου ήταν πρόοδος, αλλά της μιας ημέρας πρόοδος.
Πρόσφατα μιλώντας με ένα φίλο που ανήκει στην αριστερά συμφωνήσαμε σε ένα πράγμα, το μεγάλο αριθμό ευκαιριών που η Ελλάδα έχασε από την Μεταπολίτευση και μετά. Αποδείξαμε σαν λαός, αυτό που συχνά λέγεται για τον αραβικό κόσμο, ότι είχαμε ένα απίστευτο ταλέντο στο να μην χάνουμε ευκαιρία να χάνουμε ευκαιρία.
Μήπως με την δημοκρατία αποκτήσαμε ένα σοβαρό πολιτικό προσωπικό; Όχι, απλά αναγάγαμε τον λαϊκισμό σε κυρίαρχο πολιτικό λόγο. Δημιουργήσαμε μήπως μια υπεύθυνη αστική τάξη; Ούτε και αυτό, έχουμε μια ομάδα κρατικοδίαιτων νεόπλουτων χωρίς καμία αίσθηση ευθύνης και αστικής πολιτικής συνείδησής. Τα προγράμματα της ΕΟΚ/ΕΕ τα χρησιμοποιήσαμε για να καταστρέψουμε την ελληνική γεωργία και τον αλόγιστο δανεισμό για την δημιουργία εκατοντάδων χιλιάδων εξαρτημένων από το κράτος νταντά.
Όλα αυτά με στενοχωρούν μα όλα αυτά μπορούμε να τα φτιάξουμε. Αλλά τώρα, βράδυ Τετάρτης, γράφοντας αυτό το άρθρο, αυτό που πραγματικά με θλίβει και οργίζει αφάνταστα είναι κάτι που δεν μπορούμε να αλλάξουμε. Αυτούς τους τέσσερις που δεν μπορούμε να τους έχουμε εδώ και που σε λίγο στην καθημερινότητα μας θα ξεχάσουμε. Αυτούς που θυσιάστηκαν στο τέλος μιας άθλιας και χρεοκοπημένης μεταπολίτευσης.

Ναπολέων Λιναρδάτος

Εχω πάει και ελέγξει σχεδόν 30 χώρες. Αυτά που βλέπω εδώ δεν τα είδα πουθενά!

Έχω πάει και ελέγξει σχεδόν 30 χώρες. Αυτά που βλέπω εδώ δεν τα είδα πουθενά!"
Πολ Τόμσον, Δανός Επικεφαλής Επιθεωρητής ΔΝΤ

Αυτά τα λόγια βγήκαν από το στόμα του δανού Πώλ Τόμσεν ο οποίος είναι και επικεφαλής του κλιμακίου των ελεγκτών ΕΕ, ΕΚΤ και ΔΝΤ που βρίσκονται αυτές τις μέρες στην χώρα μας.

Σύμφωνα με το ΠΡΩΤΟ ΘΕΜΑ, οι απαντήσεις των ελλήνων αξιωματούχων στις ερωτήσεις των ελεγκτών άφηναν τους τελευταίους άφωνους!

Για παράδειγμα:

Πριμ παραγωγικότητας

"Εδώ βλέπουμε ένα κονδύλι για πριμ παραγωγικότητας σε δημοσίους υπαλλήλους. Γιατί το πληρώσατε αφού οι στόχοι της αύξησης της παραγωγικότητας, δεν επετεύχθησαν;", ρώτησαν.

Η απάντηση:

"Ξέρετε, δεν είναι ακριβώς έτσι, διότι η προσπάθεια που κατεβλήθη για την επιτυχία του στόχου ήταν πραγματικά αξιοσημείωτη..."

Πόσοι απασχολούνται στο δημόσιο;

Η απάντηση:

"Τι ακριβώς εννοείτε; Γιατί έχουμε διάφορες κατηγορίες, και διαφορετικές συμβάσεις εργασίας".

Ελεγκτές: "Εμείς απλώς θέλουμε τον αριθμό."

Έλληνες αξιωματούχοι: "Για τον συνολικό αριθμό δεν είμαστε έτοιμοι. Θα μαζέψουμε τα στοιχεία και σε επόμενη συνάντηση θα σας ενημερώσουμε!"

Πόσους διεφθαρμένους υπαλλήλους έχετε πιάσει;

"Ξέρετε αυτά τα πράγματα άπτονται της ανεξάρτητης δικαιοσύνης, οι δε διαδικασίες είναι χρονοβόρες και δεν είμαστε σε θέση να γνωρίζουμε επακριβώς την εξέλιξη της κάθε υπόθεσης..."

Σ.Σ : Ο Πωλ Τόμσον έχει ελέγξει χώρες όπως η Κολομβία, η Ουκρανία καθώς και αφρικανικές χώρες!

Την πρώτη μέρα τους έβγαλαν για μεσημεριανό (lunch) ο κ.Υπουργός και ο κ.Υφυπουργός, σε παρακείμενο εστιατόριο και παρήγγειλαν και πλήρωσαν φαγητά αξίας 750ευρώ (!) δηλαδή 150ευρώ το άτομο.
Ζήτησαν (ο Υπουργός) να προστεθούν και 50ευρώ μπουρμπουάρ για τον σερβιτόρο και να σταλεί ο λογαριασμός στο Υπουργείο.

Από την επόμενη μέρα οι 3 ελεγκτές του ΔΝΤ αρνήθηκαν να πάνε για φαί με τον υπουργό και πήγαν μόνοι τους.
40ευρώ και οι τρεις!

Απίστευτο... Μόνο αυτό μπορώ να πω!!!

blogareis.blogspot.com

Τα αμπεμπαμπλόμ και τα μπλιμπλίκια

Τι θα κάναμε χωρίς  τρομοκρατία; Πόσο καλοί θα ήμασταν  χωρίς τους «κακούς»; Αν δεν υπήρχαν  όλα αυτά τα μπλιμπλίκια και τα καλαμπαλίκια για να μπορούμε να μεταφράζουμε  τους φόβους μας αλλά ταυτόχρονα να κωδικοποιούμε με ξένους κανόνες τη ζωή μας. Δεν σκοπεύω να κάνω μια ανάλυση για την σύγχρονη τρομοκρατία που είναι και αυτή μολυσμένη με τις αυταπάτες, τις μεγάλες προσμονές και τις μικρές επαληθεύσεις της εποχής. Έχουμε τους τρομοκράτες που μας ταιριάζουν ίσως. Αλλά δεν μπαίνω στη λογική να υπογράψω τις λογικές της ασφάλειας που θέλουν τη «σύγχρονη τρομοκρατία» ως την απειλή για την ασφάλεια και τη Δημοκρατία. Δεν μπαίνω δηλαδή στη λογική πως οι λιγότερο ή περισσότερο ιδεολόγοι των ομάδων βίας, είναι πιο απειλητικοί για τη χώρα απ ό,τι οι επενδυτές του Χρηματιστηρίου ή οι τζογαδόροι των  σπρεντς.

Έχω να αναφέρω πολλά  ακόμη παραδείγματα που καθιστούν  άλλα φαινόμενα πιο επικίνδυνα απ την τρομοκρατία. Τα τροχαία σε ένα χρόνο ας πούμε, έχουν περισσότερους νεκρούς απ όσους η τρομοκρατία απ την μέρα εμφάνισής της. Δεν θυμάμαι όμως επιχείρηση για την αποτελεσματική αντιμετώπιση των τροχαίων. Φαντάζομαι επίσης, πως στην Ελληνική Αστυνομία ή την Εθνική Υπηρεσία Πληροφοριών, δεν υπάρχει επιχείρηση παρακολουθήσεων και συστράτευση για να βρεθούν οι κομπιναδόροι που παίζουν το παιχνίδι της κερδοσκοπίας την ώρα που η χώρα αιωρείται πάνω από τον γκρεμό της οικονομικής κρίσης. Αν συλληφθεί κάποιος από τους χαρτογιακάδες που εκπαίδευσαν την χώρα στις μίζες της SIEMENS ή όποιας άλλης πολυεθνικής δεν θα μεταφερθούν με αλεξίσφαιρα και θωρακισμένα τζιπ.

Απεχθάνομαι τη βία  της τρομοκρατίας αλλά δεν καταλαβαίνω  γιατί το κράτος, της έχει τέτοια εκτίμηση. Υποψιάζομαι, ό,τι υποψιάζεται ο κάθε ενεργός πολίτης και ανησυχώ για την τρομολαγνία και την τρομοφοβία στην καθημερινή ζωή

Την ημέρα που  συνελήφθη ο Νίκος Μαζιώτης και  η ομάδα του, σε ένα γνωστό εστιατόριο της Αθήνας δειπνούσε κάποιος γνωστός επιχειρηματίας με την παρέα του. Η φρουρά του αποτελούμενη από 10 άτομα και 4 αυτοκίνητα είχε σταθμεύσει προκλητικά (αποτρεπτικά λέγεται στην επιχειρησιακή γλώσσα) έξω από το εστιατόριο. Στην πόρτα του μαγαζιού ένας μεγαλόσωμος κοντοκουρεμένος κύριος στεκόταν κοιτάζοντας όποιον έμπαινε. Στο χέρι του κρατούσε επί ώρες ένα παλτό. Αν το ακουστικό στο αυτί δεν παρέπεμπε σε μπόντιγκαρντ, κάλλιστα θα μπορούσες να τον περάσεις για τον υπεύθυνο του βεστιαρίου και να του παραδώσεις το παλτό σου. Η εικόνα ήταν τρομακτική όσο και γελοία. Αλλά έδινε ένα μονοσήμαντο μήνυμα. Κάποιοι (έστω και γελοίοι) από κάποιους (επικίνδυνους ακόμη και αν είναι γελοίοι) κινδυνεύουν.

 Στο ίδιο μαγαζί  έχω συναντήσει πολλούς ακόμη  ανθρώπους με φρουρά. Ακόμη και τον πρωθυπουργό. Σχεδόν πάντα η συμπεριφορά και η διακριτικότητα των σωματοφυλάκων, δείχνει τον χαρακτήρα του φρουρούμενου. Η κουλτούρα του επώνυμου καθορίζει τη συμπεριφορά της φρουράς. Μερικές δεκάδες από αυτούς του τύπους δεν κινδυνεύουν από κανέναν. Ίσως από κάποιον που εξαπάτησαν από τις άνομες οικονομικές συναλλαγές τους ή κάποια ερωμένη έστω. Η αστυνομία όμως τους δίνει φρουρούς, όπλα, προστασία. Η Ελλάδα έχει γεμίσει από τέτοιους τύπους.

Από επιχειρηματίες που θα έπρεπε να είναι φυλακή αλλά απολαμβάνουν την προστασία της  ίδιας της αστυνομίας. Από δημοσιογράφους που δεν κινδυνεύουν από κανένα γιατί κανέναν ποτέ δεν αποκάλυψαν αλλά κυκλοφορούν με όπλα και μπράβους. Από πολιτικούς που έχουν φρουρούς για να κουβαλάνε τα ψώνια τους. Η χώρα με το πρόσχημα της τρομοκρατίας μιμείται τις αμερικάνικες ταινίες περιπέτειας. Και βρίσκονται πολλοί για να δουν τον εαυτό τους ως πρωταγωνιστή.

Το βασικό βεβαίως  είναι πώς χρησιμοποιούνται τα φαινόμενα  τρομοκρατίας για να απειληθούν δημοκρατικά  δικαιώματα. Αλλά αυτό είναι η πολιτική πλευρά του θέματος.  Εγώ αναφέρομαι απλώς στην χρήση των καραγκιόζηδων για να φαντάζει ένα κράτος σπουδαίο και οι ίδιοι σπουδαιότεροι. Και επειδή αυτοί είναι που καθορίζουν την κοινή γνώμη, είναι βέβαιο πως θα συμφωνήσουν πως η Ελλάδα κινδυνεύει, πρέπει να κινδυνεύει, περισσότερο από τους τρομοκράτες απ ό,τι απ τον εαυτό τους. Γι αυτό όταν τα κανάλια προσπαθούν να ερμηνεύσουν την λέξη «μπλιμπλίκια» στις συνομιλίες των τρομοκρατών, επιμένω να σκέφτομαι πως τελικά η λειτουργία αυτής της χώρας είναι ένα παιχνίδι,αμπεμπαμπλόμ ίσως με μερικούς καραγκιόζηδες...   

Κώστας Βαξεβάνης

koutipandoras.gr 

Θα γίνουμε... Λουτράκι

Οι χουντικοί μας βασάνιζαν και μας εξορίζανε. Οι σημερινοί δημοκρατικοί, ανεργία μας ταΐζουνε. Κλητήρες τα καλύτερα μυαλά αυτού του οικοπέδου που λέγεται Ελλάς. Άντε, στην καλύτερη περίπτωση σε κάποιο υποκατάστημα της Εθνικής να προσληφθείς ως γραφιάς. Ένα νέο μεταναστευτικό ρεύμα κυλάει από τα ταμεία ανεργίας προς τα αμερικανικά και ευρωπαϊκά κέντρα.

Επαγγελματικά και ερευνητικά. Αυτή η Ελλάδα μετά την πρώτη εισβολή των απριλιανών τανκς.

Μετανάστευση που καταγράφεται σε κάθε γωνιά. Γιατί στον ευρωπαϊκό καταμερισμό εργασίας είμαστε Ηotel Ηellas. Γι΄ αυτό συρρικνώνεται η βιομηχανία. Γι΄ αυτό μόνο βιτρίνες και καφενεία. Γι΄ αυτό τέτοια και τόση υποβάθμιση στα σχολεία. Γι΄ αυτό αόρατη η έρευνα στα πανεπιστήμια. Γι΄ αυτό τόσο χαμηλό το ποσοστό για την Παιδεία. Γι΄ αυτό τα εφτακόσια euros στα παιδιά με master και διδακτορικά. Γι΄ αυτό η οργή και η επερχόμενη η εξέγερση στα τυφλά. Για εμάς δεν υπάρχει αξιοπρεπής δουλειά. Λένε τα ανήσυχα μυαλά. Διαρκής η αιμορραγία. Από τον Εμφύλιο ως τα σημερινά. Οι καλύτεροι στην ξενιτιά. Το ελληνικό μέλλον να υπηρετεί ξένα κέντρα. Μακριά από εμάς. Και ταυτόχρονα σκηνοθετείται η ίδια φαρσοκωμωδία. Γιατί ογδόντα χιλιάδες θα είναι οι εισακτέοι στα ανώτατα ιδρύματα. Και γιατί ογδόντα χιλιάδες οικογένειες θα βαυκαλίζονται για μια δεκαετία. Με ένα όνειρο τόσο κάλπικο όσο με την Ψωροκώσταινα που έγινε Δανία. Πως ο κανακάρης τους θα προκόψει στη βιολογία, στην τεχνολογία και στα μαθηματικά. Και όταν έρθει η μέρα να κάνουν ταμείο θα προσγειωθούν τόσο ανώμαλα που η ψυχή τους θα γίνει κομμάτια για αδέσποτα σκυλιά. Το ξενοδοχείο, η παραλία, το εστιατόριο, η ταβέρνα και το καφενείο δεν έχουν ανάγκη από βιολόγους, μαθηματικούς και χημικούς. Μόνο καθαρίστριες, γκαρσόνια, βαρκάρηδες και τουριστικούς οδηγούς. Από τέτοιους έχετε, κυρία Διαμαντοπούλου; Αλλά και εσείς μην ανησυχείτε. Εδώ είστε, εδώ είμαι. Όπως πάει, δήμαρχος Λουτρακίου ο πρωθυπουργός αυτού του τουριστικού ξενοδοχείου!

Δημήτρης Δανίκας, tovima.gr

Το τίμημα της παραοικονομίας και το τέλος της «πλασματικότητας»

Από την ίδρυση του ΕΣΥ το 1986 , λόγω της αδυναμίας τήρησης των υπεσχημένων αποδοχών , εφευρέθηκε το σύστημα να δίνονται «πλασματικές» εφημερίες σχεδόν επισήμως και οι κυβερνήσεις άφησαν το γνωστό «φακελάκι» και το παράνομο ιατρείο στους γιατρούς του ΕΣΥ। Παράλληλα άρχισαν και «εξαιρέσεις» από το ΕΣΥ και έμειναν «έξω» Πανεπιστημιακοί , στρατιωτικοί γιατροί , γιατροί ΙΚΑ και άλλων ταμείων . Οι γιατροί του ΙΚΑ αντάλλαξαν τις μεσαιωνικού τύπου συμβάσεις με το δικαίωμα για ιατρείο και την αποκλειστική χρήση του συνταγολογίου του ΙΚΑ. Η πρωτοβάθμια περίθαλψη εγκαταλείφθηκε.

Το αποτέλεσμα όλων αυτών ήταν ένα τριτοκοσμικού τύπου σύστημα υγείας που παρά τη μικρή του χρηματοδότηση δούλευε σε βάρος των ασφαλισμένων που κατέβαλαν από ίδια μέσα στη παραοικονομία για να νοσηλευτούν και κατέστησε όλους τους γιατρούς «συνενόχους» αφού με κάποιο τρόπο συμμετείχαν στη παραοικονομία της υγείας , δηλαδή κάτι σαν το Μεξικό που έχουμε παρόμοιες ιδιωτικές δαπάνες για την υγεία.
 

Η οικονομική κρίση τώρα σαρώνει τα πάντα και μειώνει ακόμα πιο πολύ τους εξευτελιστικούς μισθούς των γιατρών και παράλληλα τίθεται θέμα περιορισμού της παραοικονομίας που αρχίζει από τις εφημερίες των γιατρών με το απίστευτα χαμηλό ημερομίσθιο , τις μίζες από τα υλικά , τον περιορισμό της ανεξέλεγκτης συνταγογραφίας στα ταμεία (ΙΚΑ κυρίως) που οι «αμοιβές» για τα φάρμακα «μαϊμούδες» ήταν μέσα στο κύριο «εισόδημα» τους.
 

Οι γιατροί που με δεν συμμετείχαν σε κανένα κύκλωμα παραοικονομίας τέθηκαν στο περιθώριο και έγιναν οι …γραφικοί του συστήματος.
 

Τώρα οι δαπάνες για την υγεία θα μειωθούν δραματικά , η πίτα μικραίνει , οι μισθοί γίνονται πιο εξευτελιστικοί και ενδεχομένως να περιοριστούν και τα έσοδα από τη παραοικονομία. Φυσικά τα μέσα ενημέρωσης περνώντας στα ψιλά την ουσία του προβλήματος προβάλλουν τα σκάνδαλα στα νοσοκομεία , που δεν είναι ψέματα , αλλά είναι η μισή αλήθεια γιατί οι συνολικές δαπάνες για την υγεία είναι χαμηλές και θα γίνουν χαμηλότερες προς όφελος ενός ανεξέλεγκτου και σε μεγάλο βαθμό κρατικοδίαιτου ιδιωτικού τομέα υγείας.
 

Τώρα η λαίλαπα της οικονομικής κρίσης και το ΔΝΤ μας χτυπάει απειλητικά τη πόρτα και αυτό θα σημάνει δραματική πτώση του βιοτικού επιπέδου όλου του ελληνικού λαού και φυσικά οι γιατροί δεν θα μείνουν απ’ έξω καθώς είναι και ευάλωτοι και με χαμηλή αξιοπιστία στη κοινωνία।
Το ερώτημα είναι τι κάνουμε τώρα;
 

Ίσως είναι καιρός το συνδικαλιστικό κίνημα να πάρει ενεργητικά μέτρα για την εξυγίανση του τριτοκοσμικού μοντέλου του υγειονομικού συστήματος ή αλλιώς θα βρεθεί αντιμέτωπο με τη σύγχυση , το πανικό και την ουσιαστική του αποσύνθεση «εις τα εξ’ ων συνετέθη».
Η ελπίδα είναι ότι με τη κρίση όλο και περισσότερες συνειδήσεις θα αφυπνιστούν και να βγουν από το περιθώριο και τη σιωπή.
 

Ίσως χρειάζεται ακόμα λίγος καιρός για να γίνει συνειδητό ότι «ατομικές» λύσεις δεν υπάρχουν και η «σκούπα» θα πέσει επί δικαίων και αδίκων.
 

Μέχρι τότε όνειρα γλυκά!
 

Απόστολος Πέτρου

Γιατρός Αττικού Νοσοκομείου

 

navarhida 

Τα ταξί της Αθήνας

Τελικά η Αθήνα είναι πιο ωραία χωρίς ταξί. Οι δρόμοι της είναι λιγότερο γεμάτοι, έχουμε λιγότερες κόρνες και φυσικά λιγότερες στάσεις εκεί που δεν τις περιμένεις. Διαμαρτύρονται για το φορολογικό νομοσχέδιο το οποίο νομίζω πως είναι πολύ δίκαιο όσον αφορά τους ιδιοκτήτες ταξί και θεωρώ πως είναι μία από τις λίγες ομάδες ελευθέρων επαγγελματιών που έχουν ωφεληθεί κατά καιρούς πολύ περισσότερο από άλλους. 

Είναι άλλη μία περίπτωση της Ελληνικής πραγματικότητας όπου ο καθένας κοιτάζει την πάρτι του.... 

Να μην ξεχάσω ν' αναφέρω πως αύριο Πέμπτη έχουν στάση εργασίας από τις 11 το πρωί μέχρι τις 5 το απόγευμα όλα τα μέσα εκτός από το μετρό.

Η πρώτη μου ανάρτηση

Καλημέρα σ' όλους. Μία μέρα σκεφτόμουν αφού έχουν γίνει της μόδας τα blogs δεν φτιάχνω κ' εγώ ένα; Βέβαια ως παλιός χρήστης του internet έχω ασχοληθεί ξανά μ' αυτό το σπορ, όμως λόγω υποχρεώσεων δεν κατάφερα να συντηρώ ένα blog. Όχι βέβαια πως τώρα δεν έχω υποχρεώσεις αλλά είπα να κάνω άλλη μία προσπάθεια. Για να δούμε τι θα δούμε!!!