Οι χειρισμοί και η ουσία

Η αλήθεια είναι ότι στη δίνη μιας κρίσης πολλές αποφάσεις μπορούν να ληφθούν. Για την ακρίβεια, είναι δισεκατομμύρια τα δυνητικά βήματα που μπορούν να γίνουν. Ενας άλλος κόσμος πάντα είναι εφικτός: Θα μπορούσε να γίνει το α, αλλά θα μπορούσαμε επίσης να κάνουμε το β, ή το β+α, ή το γ, ή το υ+ω+ε κ. ο. κ. Στον κόσμο του δυνητικού υπάρχουν άπειρες επιλογές. Κάποιοι, για παράδειγμα, ισχυρίζονται ότι η Ελλάδα έπρεπε να κρύψει έστω μερικούς μήνες ακόμη τα στοιχεία να δανειστεί με χαμηλά επιτόκια τα 20 – 30 δισ. που χρειαζόταν και μετά να πει: «Ουπς! Ξέρετε, το έλλειμμά μας δεν είναι 6%, αλλά 14%. Συγγνώμη λάθος…»

Σ’ αυτό το επιχείρημα δεν μπορεί να υπάρξει λογικός αντίλογος. Από τη μια μεριά έχουμε μια αρνητική αλλά πολύ πραγματική εξέλιξη, που είναι η άνοδος των επιτοκίων. Από την άλλη μεριά υπάρχει μια ροζ αλλά πολύ φανταστική εξέλιξη που θεωρεί όλες τις άλλες παραμέτρους της πραγματικότητας σταθερές (ceteris paribus). Δηλαδή, το νέο κόλπο θα έπιανε αν οι Ευρωπαίοι δεν είχαν μυριστεί τίποτε (μιλούσαν από τον Ιούνιο για διψήφιο έλλειμμα), οι δανειστές δεν αναρωτιούνταν γιατί ζητούν αυτοί επιπλέον 20 δισ. αφού το δανειακό πρόγραμμα έχει τελειώσει, οι Financial Times θα κοιτούσαν αλλού κ. λπ. Ενας από αυτούς τους παράγοντες να πήγαινε στραβά, το φανταστικό ροζ σενάριο θα γινόταν πιο μαύρο και από την σημερινή μας κατάσταση.

Αυτό το επιχείρημα είναι ανάλογο της λύσης που πρότεινε ο ΣΥΡΙΖΑ για την κρίση: 100.000 προσλήψεις στο Δημόσιο. Σε ένα ceteris paribus κόσμο αυτό πραγματικά μειώνει την ανεργία. Τελεία. Στον πραγματικό όμως κόσμο πρέπει να έχεις και τα λεφτά να τους πληρώνεις, οπότε αυξάνει τα ελλείμματα και τα χρέη για να βρεθούμε σε χειρότερο σημείο.

Πολλοί πιστεύουν ότι είναι διαπραγματεύσιμο ή έστω πρόβλημα διαπραγματεύσεων. Νομίζουν ότι θα μπορούσαμε να την γλιτώσουμε με κολπάκια και χωρίς να πειράξουμε τον σκληρό πυρήνα του στρεβλού αναπτυξιακού μας μοντέλου. Φαντάζονται, δηλαδή, ότι εμείς θα μπορούμε να διορίζουμε 100.000 δημοσίους υπαλλήλους στην πενταετία και να στέλνουμε κάπου αλλού -πιθανώς εκτός γαλαξία- τον λογαριασμό. Αυτή η αντίληψη δεν είναι απλώς λάθος. Είναι αυτή που μας έφερε ως εδώ

Το δεύτερο επιχείρημα για τους χειρισμούς, που λέει ότι η κυβέρνηση άργησε να πάρει τα μέτρα, είναι σοβαρό και λογικό. Οχι όμως για τους λόγους που κυκλοφορούν στον δημόσιο διάλογο. Η κυβέρνηση δεν άργησε να πάρει τα μέτρα επειδή θα αντιδρούσαν οι αγορές, (αυτές αντέδρασαν ένα μήνα μετά την ανακοίνωση του μεγάλου ελλείμματος 12,7% και μετά τη στάση πληρωμών του Ντουμπάι) αλλά γιατί τα χρειάζεται η ελληνική οικονομία. Ασχετα, δηλαδή, από το τι κάνουν οι αγορές, εμείς έπρεπε ήδη να είχαμε μαζέψει την κατάσταση διότι το μοντέλο ανάπτυξής μας δεν είναι βιώσιμο. Ακόμη κι αν με κάποιον μαγικό τρόπο έπαυαν τον Ιανουάριο να υπάρχουν αγορές και, συνεπώς, έσβηνε ολόκληρο το χρέος μας, εμείς τον Ιούνιο πάλι θα χρεοκοπούσαμε. Απλώς ξοδεύουμε περισσότερα απ’ όσα παράγουμε και ο λογαριασμός δεν βγαίνει. Η ύπαρξη των αγορών απλώς καθυστέρησε χρονικά την χρεοκοπία.

Το γεγονός, όμως, ότι ολόκληρη η δημόσια συζήτηση περιστρέφεται στους χειρισμούς -αν κάναμε το α ή αν γινόταν το β- είναι ανησυχητικό σημάδι. Σημαίνει ότι το μιντιακό σύστημα συνεχίζει την παλιά του τέχνη, να εξάγει συνολικά συμπεράσματα από ελλιπή δεδομένα (ποιος ξέρει για παράδειγμα τι συζήτησε κεκλεισμένων των θυρών ο κ. Παπανδρέου με την κ. Μέρκελ;).

Χειρότερο όμως κι από αυτό είναι η κυρίαρχη αντίληψη για το πρόβλημα της ελληνικής οικονομίας. Πολλοί πιστεύουν ότι είναι διαπραγματεύσιμο ή έστω πρόβλημα διαπραγματεύσεων. Νομίζουν ότι θα μπορούσαμε να την γλιτώσουμε με κολπάκια και χωρίς να πειράξουμε τον σκληρό πυρήνα του στρεβλού αναπτυξιακού μας μοντέλου. Φαντάζονται, δηλαδή, ότι εμείς θα μπορούμε να διορίζουμε 100.000 δημοσίους υπαλλήλους στην πενταετία και να στέλνουμε κάπου αλλού -πιθανώς εκτός γαλαξία- τον λογαριασμό. Αυτή η αντίληψη δεν είναι απλώς λάθος. Είναι αυτή που μας έφερε ώς εδώ.

Πάσχος Μανδραβέλης
Δημοσιεύτηκε στην Καθημερινή στις 1/5/2010

Η Οδύσσεια μιας ζωής

Η Μέρκελ «λύγισε» , τα spreads έπεσαν και η Ευρώπη πληρώνει ακριβά το τίμημα της ολιγωρίας της: Ανοίγει τα ταμεία της και, μαζί με το ΔΝΤ, αναγκάζεται να δώσει στην Ελλάδα τουλάχιστον 120 δισεκατομμύρια ευρώ για τα επόμενα τρία χρόνια.

Αυτά είναι τα «καλά» νέα: Η χώρα διεσώθη, δεν θα χρεοκοπήσει και δεν θα βγει από την ευρωζώνη.

Τα κακά νέα είναι ότι στο εξής η εθνικής μας Οδύσσεια μεταφέρεται αποκλειστικώς, και αυστηρά, εντός συνόρων. Διότι ο λογαριασμός για τη διάσωση είναι βαρύς – πολύ βαρύς. Κι εάν κάποτε μιλούσαμε για «μέτρα», «προγράμματα σταθεροποίησης» και «σχέδια λιτότητας», τώρα μιλάμε απλώς για ολοκληρωτική κοινωνική ανατροπή.

Το συμβόλαιο αυτής της ανατροπής «κλειδώνει» μέσα στο Σαββατοκύριακο, ψηφίζεται στην Βουλή την επόμενη εβδομάδα και στο εξής – και άγνωστο για πόσο – αυτή η χώρα δεν θα είναι η χώρα που γνωρίζαμε.

Περικοπές – έως και κατάργηση – 13^ου και 14^ου μισθού, νέα μείωση στους μισθούς του Δημοσίου, απολύσεις συμβασιούχων, κατάργηση συλλογικών διαπραγματεύσεων, ευέλικτες μορφές εργασίας, αύξηση ορίου απολύσεωνστον ιδιωτικό τομέα, αύξηση ορίων ηλικίας στις συντάξεις, νέες αυξήσεις ΦΠΑ και φόρων στα καύσιμα: Αυτή θα είναι η Ελλάδα του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου και της Ανγκελα Μέρκελ.

Και μέσα απ’ αυτή την Ελλάδα θα κληθούμε να βρούμε το δρόμο για την Ιθάκη που έταξε, σε εαυτόν και σε όλους μας, ο πρωθυπουργός.

Και ουδείς διαφωνεί ότι είμαστε καταδικασμένοι να τη βρούμε την Ιθάκη – κι αν ακόμη δεν υπάρχει, είμαστε καταδικασμένοι να την εφεύρουμε. Αρκεί να εξηγήσει κάποιος στον συνταξιούχο των 600 ευρώ γιατί πρέπει να είναι εκείνος ο πρώτος που θα τραβήξει το κουπί στη γαλέρα.

Αρκεί να δείξει κάποιος στον εργαζόμενο των 700 ευρώ ποιο μερίδιο ακριβώς του αναλογεί στο μεγάλο πάρτι της καταλήστευσης του δημοσίου χρήματος.

Αρκεί να πείσει κάποιος τον αυριανό άνεργο πως κι εκείνος ευθύνεται για τις δεκαετίες της «χαμένης ανταγωνιστικότητας».

Κι επειδή, δυστυχώς, ο κ. Ντομινίκ Στρος-Καν έχει κι άλλες δουλειές, κι άλλες χώρες να διασώσει, τις εν λόγω εξηγήσεις θα κληθεί να τις δώσει αποκλειστικώς και μόνον το εγχώριο πολιτικό προσωπικό: Κυβέρνηση και αντιπολίτευση – μείζων και ελάσσων, χωρίς καμία μα καμία εξαίρεση…

Έλλη Στάη

ellispoint.gr

Στα.... ύψη ο τζίρος των καταστημάτων

 Πάει τελείωσε ! Αυτά που μπορούν να κάνουν οι Έλληνες, κανείς άλλος δεν μπορεί, ούτε να τα σκεφθεί, ούτε να τα καταφέρει !... Δεν βγήκε χωρίς λόγο το σλόγκαν, «αθάνατη Ελλάδα, αθάνατοι Έλληνες !...».

Εν μέσω σκληρής λιτότητας, με άγριες περικοπές σε μισθούς και συντάξεις, με αυξημένο ΦΠΑ, (άρα ακρίβεια…), με αυξημένη ανεργία, (άρα αφραγκία…) κι όμως, ο τζίρος των καταστημάτων πώλησης, αρκετών, καταναλωτικών προϊόντων, (ταβέρνες, σουβλατζίδικα, μίνι μάρκετ, καταστήματα ψιλικών, συνεργεία αυτοκινήτων, πωλητές ανταλλακτικών αυτοκινήτων και μοτοσικλετών, επιχειρήσεις προϊόντων εξοπλισμού σπιτιών, καταστήματα ηλεκτρικών και ηλεκτρονικών ειδών, επίπλων, άλλων τροφίμων π.χ. φούρνοι και ζαχαροπλαστεία, κ.α.), εμφανίζει κατακόρυφη άνοδο !!!
Που είναι εκείνοι, που προφήτευαν περιορισμό της κατανάλωσης, μειωμένους τζίρους και συνεπώς, μειωμένα φορολογικά έσοδα για το κράτος ;

Όπως αποκαλύπτει στην Ημερησία η Μαρία Βουργάνα «…τα ποσά του ΦΠΑ που βεβαιώνουν οι υπάλληλοι των ΔΟΥ και πληρώνουν οι επιτηδευματίες, είτε εφάπαξ είτε σε 3 μηνιαίες δόσεις, για τις συναλλαγές που είχαν στο πρώτο τρίμηνο του 2010, είναι αυξημένα περίπου κατά 30%, ενώ σε ορισμένες περιπτώσεις το ποσοστό της αύξησης φθάνει μέχρι και το 70% !...».

Τι γίνεται λοιπόν ; Ο «ταχυδακτυλουργός» πέτυχε το απόλυτο κόλπο ;
Όχι, βέβαια ! Όπως παντού έτσι κι εδώ, το τρυκ έχει την εξήγησή του, (πρόκειται, σαφώς, για οφθαλμαπάτη…), κι όπως όλα, σχεδόν, τα γεγονότα και οι …θρύλοι, που συνετέλεσαν στην παραγωγή του παραπάνω σλόγκαν, «περί αθανασίας της χώρας και των κατοίκων της», παρουσιάστηκαν με υπερβολικό έως φανταστικό τρόπο, έτσι και στην περίπτωσή μας υπάρχει μυστικό : με το κόψιμο των αποδείξεων, (υπό την πίεση των πελατών), οι καταστηματάρχες δηλώνουν τζίρους πιο κοντά, (όχι βέβαια πολύ…), στην πραγματικότητα, ενώ μέχρι πέρσι δήλωναν, ένα μικρό ποσοστό του διενεργηθέντος.
Οι, φυσικά, μειωμένες φετινές (πραγματικές) συναλλαγές και εισπράξεις, αποτυπώνονται στα στοιχεία του τριμήνου αυξημένες, επειδή, ακριβώς, ποτέ δεν αποτυπώθηκαν με ειλικρίνεια και πάντα παρουσιάζονταν με ταχυδακτυλουργικές – ζογκλερικές μεθόδους…

Είπαμε, δεν παιζόμαστε ! ΄Αλλωστε εμείς οι Έλληνες δεν …εφεύραμε και δεν προσδώσαμε και στην αθανασία, την αχίλλειο πτέρνα της ?...

logoplokies

Η Μέρκελ και η αγωνία της για τις εκλογές

Με μια καθαρά φαρισαϊκή συμπεριφορά απέναντι στην Ελλάδα, αφού στο μυαλό της ήταν, συνέχεια, οι εκλογές στο μεγαλύτερο κρατίδιο της Γερμανίας, (τη Ρηνανία-Βεστφαλία), που θα κρίνουν το μέλλον της, (αν θα συνεχίσει τη συνεργασία με τους βολικούς φιλελεύθερους ή θ΄ αναγκαστεί σε νέα συγκυβέρνηση με τους σοσιαλδημοκράτες…), η κυρά - Μέρκελ, έβαλε το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο στο μηχανισμό στήριξης της Ε.Ε., ανοίγοντας δρόμους περιπέτειας, όχι μόνο για την Ελλάδα, αλλά για όλη την Ευρώπη !
Με το σακουλιασμένο μάτι της καρφωμένο στις δημοσκοπήσεις, έκανε και κάνει το παν για να φανεί αρεστή στους ψηφοφόρους, προβαίνοντας σε ενέργειες και δηλώσεις, συχνά αντικρουόμενες και φανερά σκόπιμες και παραπλανητικές.

Αφού σύρθηκε στη συμφωνία για τη δημιουργία του μηχανισμού στήριξης, μη διακινδυνεύοντας να μείνει μόνη και απομονωμένη απ΄ όλους, παρουσίασε τις πρώτες ημέρες την απόφαση ν΄ αφορά μόνο μια απόπειρα αποθάρρυνσης των κερδοσκοπικών επιχειρήσεων κατά της Ελλάδας, με εντελώς αφηρημένο και απροσδιόριστο, χρονικά, το ενδεχόμενο, ο μηχανισμός να λειτουργήσει κάποτε…
Κι αυτή και τα τσιράκια της έπαιζαν, τότε το μοτίβο, «…η Ελλάδα πρέπει να τα καταφέρει μόνη της…». Είναι η γραμμή, που εδώ και καιρό παπαγάλιζε κι ο «κατήγορος» Σαμαράς, εκφραστής της νέας και εξαγνισθείσης, μ΄ ένα, μονότονα επαναλαμβανόμενο, αυτοκριτικό λογίδριο, από τα εγκλήματα που την βαρύνουν, νεοδημοκρατίας.
Όταν η Ελλάδα πήρε τα σκληρά μέτρα, η Μέρκελ, επειδή τη βόλευαν, τα χαρακτήρισε «σωστά και αναγκαία...»

Το ξεσάλωμα των διεθνών τοκογλύφων, ανάγκασαν το Γ. Παπανδρέου να ζητήσει την ενεργοποίηση του μηχανισμού πριν από τους δανεισμούς του Μαϊου κι έτσι η Angela, βρέθηκε στην ανάγκη να πάρει θέση, πριν από τις εκλογές της 9ης του μηνός.
«Γιατί μου τόκανες αυτό ?...», φέρεται να είπε στον Έλληνα πρωθυπουργό, την Παρασκευή το μεσημέρι στο τηλέφωνο, λίγα λεπτά αφότου έγινε γνωστό το αίτημα της Ελλάδας. «Λόγοι εθνικού συμφέροντος, δεν επέτρεπαν άλλη καθυστέρηση…», τόνισε ο Παπανδρέου και η επικοινωνία έκλεισε με ψυχρότητα…

Το κακέκτυπο της Θάτσερ, έβγαλε τη χολή της, αμέσως μετά, δηλώνοντας πως «…ο μηχανισμός στήριξης της Ελλάδας θα ενεργοποιηθεί μόνο αν απειληθεί η σταθερότητα του ευρώ στο σύνολό του και εάν η Αθήνα παρουσιάσει ένα αξιόπιστο οικονομικό πρόγραμμα». ΄Αλλαξε τροπάριο, δηλαδή, για τα μέτρα και πρόσθεσε ακόμα πως «…όταν παρουσιαστεί ένα οικονομικό σχέδιο η Ευρωπαϊκή Επιτροπή, η Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα και το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο θα πρέπει να καθορίσουν αν βρισκόμαστε σε μία κατάσταση όπου η σταθερότητα του ευρώ στο σύνολό του επιβάλλει να προσφέρουμε βοήθεια στην Ελλάδα ».
Προσπαθώντας ν΄ αγοράσει χρόνο και να καβατζάρει την 9η Μαϊου, η κυράτσα, το μόνο, που έχει καταφέρει είναι να γίνει περίγελο όχι μόνο στη Γερμανία, αλλά σ΄ όλη την Ε.Ε. αφού όλοι ξέρουν το γιατί φέρεται έτσι κι ό,τι μετά τις εκλογές στη Ρηνανία-Βεστφαλία, θ΄ αναγκαστεί να πει και να πράξει άλλα !...
Είναι χαρακτηριστικό το άδειασμα που της έκανε ο ΄Ολι Ρεν, δηλώνοντας – απαντώντας της, πως «…κρίνονται όχι μόνο η οικονομική σταθερότητα της Ελλάδας, αλλά και αυτή της ευρωζώνης και, τελικά, όλου του κόσμου…» !!!
Μ΄ αυτά και μ΄ αυτά, η κυρα – Μέρκελ, οδεύει προς την, κρίσιμη, αναμέτρηση της 9ης Μαϊου, όχι απλά απομονωμένη στο εξωτερικό, αλλά και ρεζιλεμένη στο εσωτερικό, (πλακώθηκε ακόμα και με τους δικούς της, σαν τον Σόϊμπλε...) κι όλα δείχνουν, πως η κατινίστικη συμπεριφορά της, θα «πληρωθεί» ανάλογα και κατάλληλα, με το αποτέλεσμα !...

logoplokies.blogspot.com

Διεθνές Νομισματικό Ταμείο: Δημοσιονομική διέξοδος ή κοινωνικό αδιέξοδο;

Με αφορμή τις τρέχουσες οικονομικές εξελίξεις και ιδιαίτερα τα χρηματοπιστωτικά προβλήματα του ελληνικού κράτους, θα θέλαμε να επιχειρήσουμε την ανάλυση ενός διεθνούς οικονομικού οργανισμού ο οποίος εμφανίζεται να είναι μία πολύ πιθανή κατάληξη στην ελληνική κρίση, το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο. Θα προσπαθήσουμε λοιπόν αφενός να αποκωδικοποιήσουμε την λογική της λειτουργίας και των παρεμβάσεων του ΔΝΤ και αφετέρου να εξετάσουμε κάποιες από τις παρεμβάσεις αυτές, ώστε να αξιολογήσουμε τα αποτελέσματα της δράσης του.

Το ΔΝΤ ιδρύθηκε το 1944 στο πλαίσιο του τερματισμού του Β’ Παγκοσμίου πολέμου και της εγκαθίδρυσης την αμερικανικής οικονομικής παντοδυναμίας. Η ιδρυτική του λογική βασίστηκε στην αρχή της διασφάλισης της παγκόσμιας νομισματικής ομαλότητας όπως αυτή αποτυπώθηκε από την συμφωνία του Bretton Woods. Με απλά λόγια, το ΔΝΤ θα αποτελούσε μία τράπεζα αποθεμάτων χρυσού και δολαρίων τα οποία θα αντιστοιχούσαν σε ένα συγκεκριμένο ποσοστό από την αξία των χρημάτων που θα εκδίδονταν από τα εθνικά νομισματοκοπία. Στο πλαίσιο αυτό το ΔΝΤ θα διαδραμάτιζε τον ρόλο της «τράπεζας των εθνικών τραπεζών» και θα εγγυόταν την ομαλότητα των διεθνών οικονομικών συναλλαγών.

Μετά από τις πετρελαϊκές κρίσεις της δεκαετίας του 1970, όπου το δολάριο θα αρχίσει να δέχεται ισχυρές πληθωριστικές πιέσεις, το σύστημα της νομισματικής σταθερότητας μέσω των αποθεμάτων χρυσού και αμερικανικών νομισμάτων θα κλονιστεί. Από το 1976 το ΔΝΤ θα θέσει τέρμα στην λειτουργία του ως εγγυητής αποθεματικών και θα μεταβληθεί σε φορέα «εξαγωγής» του σκληρού νεοφιλελευθερισμού. Στην πράξη, όσες χώρες αντιμετωπίζουν στο εξής προβλήματα ρευστότητας, θα έχουν την δυνατότητα προσφυγής στο ΔΝΤ για την εκταμίευση δανείων με αντάλλαγμα την εφαρμογή συγκεκριμένων οικονομικών πολιτικών. Ποιες είναι αυτές; Η απορρύθμιση των εργασιακών σχέσεων, η συρρίκνωση του κοινωνικού κράτους και το άνοιγμα των προστατευομένων αγορών στον διεθνή ανταγωνισμό.

Θα μπορούσαμε να ομαδοποιήσουμε τα κράτη που αναγκάστηκαν να προσφύγουν στο ΔΝΤ σε τέσσερις κατηγορίες. Στις χώρες του μη ανεπτυγμένου καπιταλιστικά κόσμου και ιδιαίτερα της Αφρικής, όπως η Ζιμπάμπουε, στις αναδυόμενες καπιταλιστικές οικονομίες της Κεντρικής και Νότιας Αμερικής, όπως η Τζαμάικα, η Βραζιλία και η Αργεντινή, στις έκπτωτες «ασιατικές τίγρεις» όπως η Μαλαισία ή η Ινδονησία και τελευταία στις ευρωπαϊκές οικονομίες που παρουσιάζουν αδυναμία εκπλήρωσης των πιστωτικών τους υποχρεώσεων όπως η Ουγγαρία, η Λετονία, η Ρουμανία (και η Ελλάδα;).

Σε κάθε μια από τις προαναφερθείσες χώρες, τα τραύματα από τις παρεμβάσεις του ΔΝΤ παραμένουν ανίατα. Στις μη ανεπτυγμένες καπιταλιστικά χώρες του τρίτου κόσμου, το αντίτιμο ήταν η ολοκληρωτική εκχώρηση των φυσικών τους πόρων σε μεγάλες πολυεθνικές έναντι «πινακίου φακής». Στις χώρες της Λατινικής Αμερικής, το αποτέλεσμα ήταν η καθολική χειραγώγηση των οικονομιών τους από τα ισχυρά αμερικάνικα οικονομικά λόμπυ. Το ίδιο συνέβη σε μεγάλο βαθμό και στην Ασία.

Στην Ευρώπη, το θύμα του ΔΝΤ δεν ήταν άλλο από το κοινωνικό κράτος και τα ώριμα κοινωνικά και εργασιακά δικαιώματα. Μειώσεις μισθών και συντάξεων, περικοπές κρατικών κοινωνικών δαπανών και υποβάθμιση του επιπέδου ζωής των χαμηλών και μεσαίων κοινωνικών στρωμάτων ήταν οι παράπλευρες απώλειες της «δημοσιονομικής δίαιτας» του ΔΝΤ.

Θα πρέπει να γίνει από όλους μας κατανοητό ότι το ΔΝΤ αποτελεί έναν από τους βασικούς φορείς εξαγωγής του σκληρού νεοφιλελευθερισμού που εξυπηρετεί πρώτα απ’ όλα τους ίδιους τους οικονομικούς παίχτες που ωθούν τα πιο αδύναμα κράτη στα δημοσιονομικά αδιέξοδα. Για να είμαστε εντούτοις δίκαιοι, στην δική μας περίπτωση, οι μακροχρόνιες πολιτικές επιλογές και οι πρακτικές που έγιναν ανεκτές από τους περισσοτέρους από εμάς είναι εξίσου υπεύθυνες για την προδιαγεγραμμένη όπως όλα δείχνουν κατάληξη.

Κουντούρης Νικόλας
Δρ. Πολιτειολόγος
n_kountouris@yahoo.gr
www.immigration-phenomenon.blogspot.com

ΗΠΑ: Κέρδη 335% λόγω... κρίσης!

Αποπληξία κινδυνεύει να πάθει όποιος διαβάζει την περιβόητη λίστα των 500 μεγαλύτερων επιχειρήσεων των ΗΠΑ που δημοσιεύει κάθε χρόνο το αμερικανικό οικονομικό περιοδικό "Φόρτσιουν". 

Διαπιστώνει εμβρόντητος ότι την ώρα που μαίνεται η κρίση και που δεκάδες εκατομμύρια εργαζόμενοι απολύονται στα ανεπτυγμένα βιομηχανικά κράτη, ενώ χώρες ολόκληρες βυθίζονται βαθύτερα στο τέλμα του δημόσιου χρέους και λαοί απειλούνται με κατάρρευση του βιοτικού επιπέδου τους, οι επιχειρηματικοί κολοσσοί των ΗΠΑ κυριολεκτικά... θησαυρίζουν με πρωτοφανείς ρυθμούς εκμεταλλευόμενοι ακριβώς την κρίση!

Οι αριθμοί είναι συντριπτικοί, αλλά και ανατριχιαστικοί ταυτόχρονα. Οι συνολικές πωλήσεις αυτών των 500 γιγάντων παρουσίασαν κατά το 2009 συνολική πτώση πωλήσεων έναντι του 2008 κατά 8,7%.

Πρόκειται για τη μεγαλύτερη πτώση εδώ και τριάντα ολόκληρα χρόνια - από το 1983, ακριβέστερα.

Πτώση πωλήσεων, άρα πτώση και των κερδών, σκέπτεται ο κοινός νους. Λάθος. Λάθος μεγάλο: το 2009 οι 500 αυτοί επιχειρηματικοί όμιλοι σημείωσαν απίστευτη... έκρηξη κερδών!

Όσο και αν ακούγεται απίστευτο, μέσα στο έτος της κρίσης, το 2009, τα κέρδη αυτών των 500 αμερικανικών κολοσσών αυξήθηκαν έναντι του 2008 κατά... 335%! Όχι, δεν πρόκειται περί τυπογραφικού λάθους. Αύξηση κερδών 335% με πτώση του τζίρου κατά 8,7%! Η δεύτερη μεγαλύτερη αύξηση εδώ και εξήντα χρόνια!

Εδώ αρχίζει το ανατριχιαστικό μέρος αυτής της ιστορίας. Αφού ο τζίρος μειώθηκε και τα κέρδη απογειώθηκαν, είναι προφανές ότι μειώθηκαν τα έξοδα των επιχειρήσεων. Με ποιο τρόπο; Με τον απλούστερο: τη μαζική σφαγή των εργαζομένων. Αυτές οι 500 επιχειρήσεις που μέσα στο 2009 συσσώρευσαν αστρονομικά κέρδη... απέλυσαν 821.000 εργαζόμενους!

Πρόκειται για φρικιαστικό δείγμα της κοινωνικής αναλγησίας του συστήματος, αλλά και της θεαματικής αναδιανομής του κοινωνικού πλούτου υπέρ των πλουσίων και εις βάρος των εργαζομένων που συντελείται στο πλαίσιο της κρίσης.

Εκεί δε που γίνεται κανείς κυριολεκτικά έξαλλος είναι όταν βλέπει στην πρώτη δεκάδα των 500 να επανέρχονται η Μπανκ οβ Αμέρικα και η Τζ. Π. Μόργκαν Τσέις (στις θέσεις 5 και 9 αντιστοίχως).

Πρόκειται για δύο τράπεζες που έναν χρόνο νωρίτερα βρίσκονταν στα όρια της χρεοκοπίας και διασώθηκαν απορροφώντας δεκάδες δισεκατομμύρια δολάρια κρατικής στήριξης - παίρνοντας δηλαδή μέσω της αμερικανικής κυβέρνησης όλους τους φόρους που κατέβαλαν στο κράτος δεκάδες εκατομμύρια Αμερικανοί πολίτες για σχολεία, νοσοκομεία, δρόμους κ.λπ.

Δεν συζητάμε για τις φαρμακοβιομηχανίες. Κάποιες από αυτές σημείωσαν αύξηση κερδών μέσα στο 2009 έως και... 1.000% (!!!) χάρη στην καλοστημένη και έξοχα διαφημισμένη ιστορία της "πανδημίας" της γρίπης της πλάκας, η οποία γέμισε με δισεκατομμύρια δολάρια κέρδη τους τραπεζικούς λογαριασμούς των φαρμακοβιομηχανιών.

Τα "λαμόγια" του αμερικανικού χρηματοπιστωτικού συστήματος μπορεί να προκάλεσαν την παγκόσμια κρίση μαζί με τους Ευρωπαίους ομοίους τους, αλλά πάντως σήμερα κάνουν πάρτι.

Η Γκόλντμαν Ζαξ για παράδειγμα, η διαβόητη αμερικανική επενδυτική τράπεζα, σημείωσε αύξηση κερδών το πρώτο τρίμηνο του 2010 σε σχέση με το αντίστοιχο τρίμηνο του 2009 κατά 91%! Και αυτό παρόλο που την περασμένη Παρασκευή η Επιτροπή Κεφαλαιαγοράς των ΗΠΑ κατέθεσε αγωγή για απάτη εναντίον της Γκόλντμαν Ζαξ και ο πρωθυπουργός της Βρετανίας Γκόρντον Μπράουν χαρακτήρισε την τράπεζα αυτή "ηθικά χρεοκοπημένη".

Πρόκειται για μία τράπεζα που ενεργεί επί αδρά αμοιβή ως σύμβουλος όχι μόνο των κυβερνήσεων της Ελλάδας, αλλά και εκείνων της Γερμανίας, της Βρετανίας και πολλών άλλων ευρωπαϊκών κρατών, οι οποίες αισθάνονται τρομοκρατημένες τώρα από τις αποκαλύψεις για τις πράξεις της και προσπαθούν να αποστασιοποιηθούν.

Τράπεζες: Καμιά σχέση με το δημόσιο καλό

Σοκαριστική ήταν η δήλωση του Αλεξάντερ Ντιμπέλιους, επικεφαλής στην Γκόλντμαν Ζαξ των χρηματοπιστωτικών πράξεων που αφορούν στη Γερμανία: "Οι τράπεζες δεν έχουν καμία υποχρέωση να προωθούν το δημόσιο καλό!" δήλωσε χωρίς περιστροφές. Με αυτόν τον αλαζονικό τρόπο αντιμετώπιζε τις κατηγορίες ότι η αμερικανική Γκόλντμαν Ζαξ είναι υπεύθυνη για τις απώλειες 150 εκατομμυρίων δολαρίων γερμανικής τράπεζας, η οποία στη συνέχεια διασώθηκε με χρήματα των Γερμανών φορολογουμένων. Αλλα 840 εκατομμύρια δολάρια στοίχισε παιχνίδι της Γκόλντμαν Ζαξ στη βρετανική RBS, η οποία επίσης διασώθηκε με δεκάδες δισεκατομμύρια στερλίνες των φορολογουμένων. Ληστές των δημόσιων ταμείων...

Γιώργος Δελαστίκ
ethnos.gr

Μονόδρομος η επαναδιαπραγμάτευση του χρέους

Σήμερα διαβαίνουμε τον Ρουβίκωνα, καθώς ξεκινάμε τις συζητήσεις για να καθορισθούν οι όροι και οι προϋποθέσεις που θα μας επιτρέψουν ( εάν χρειαστεί όπως επιμένουμε να λέμε) να κάνουμε χρήση του πακέτου στήριξης.Η μαύρη αλήθεια είναι ότι το χρειαζόμαστε. Γιατί εξακολουθούμε να δανειζόμαστε ακριβά, και αν συνεχίσουμε έτσι με τα 330 δισ. χρέος που θα φθάσουμε το 2010 και τα άλλα 150-180 που θα χρειαστούμε τα επόμενα χρόνια ως το 2014, με την βαθιά ύφεση που βιώνουμε θα τιναχτούν όλα στον αέρα, είτε τηρούμε είτε δεν τηρούμε το πρόγραμμα σταθερότητας.

Επιμένουμε δε για την τιμή των όπλων να λέμε ότι το πρόγραμμα στήριξης είναι Ευρωπαϊκό και όχι του ΔΝΤ. Ουσιαστικά δεν έχει καμία σημασία. Γιατί την βοήθεια την χρειαζόμαστε και όπως έλεγε και ο Βεσπασιανός όταν του είπαν πως τα χρήματα που έπαιρναν ως φόρο από τα δημόσια ουρητήρια θα βρωμούσαν, η μυρωδιά δεν έχει σημασία από τη στιγμή που θα γεμίσουν τα ταμεία του κράτους.

Παρ' όλα αυτά, το επιχείρημα πολλών είναι ότι το ΔΝΤ θα φέρει τα πάνω κάτω. Νομίζω πως είναι εντελώς λανθασμένη εκτίμηση και μονομερής. Δαιμονοποιούμε το ΔΝΤ και κάνουμε τα στραβά μάτια στο ότι οι εταίροι μας, μας έχουν ήδη στύψει στον ίδιο αν όχι σε χειρότερο βαθμό.

Η Κομισιόν δεν είναι αυτή που έστειλε στον κ. Λοβέρδο πίσω τα όρια της συνταξιοδότησης;

O Όλι Ρεν δεν είναι αυτός που μιλά για εσωτερική υποτίμηση με ότι αυτό συνεπάγεται για τον ιδιωτικό τομέα;

Η Γερμανία δεν είναι αυτή που αντιτάσσεται λυσσαλέα στο να μας δοθεί βοήθεια πριν φθάσουμε στην χρεοκοπία με ότι αυτό κι αν σημαίνει στην πράξη;

Γιατί έχουμε την εντύπωση πως οι Ευρωπαίοι θα μας χαρίσουν τα λεφτά; Φυσικά και θα μας διευκολύνουν με κέρδος όμως, αφού και θα καρπωθούν την διαφορά των επιτοκίων, και επιπλέον θα μας έχουν στην σέντρα.

Ποιος ζητάει επίμονα διαρθρωτικές μεταρρυθμίσεις χάριν της ανταγωνιστικότητας που θα αλλάξουν δια παντός το εργασιακό τοπίο;

Μήπως δεν είναι οι Ευρωπαίοι, που αποφάσισαν την θεσμοθέτηση μηχανισμού στήριξης που θεωρείται βέβαιο πως θα περιέχει αυστηρότατο ποινολόγιο που ενδεχομένως να φθάνει μέχρι και στην προσωρινή παύση ή αποπομπή χώρας μέλους;

Έχει καμιά διαφορά ο ελεγκτής και η επιτήρηση της Κοινότητας, από τον ελεγκτή του και την επιτήρηση του ΔΝΤ; Το ότι το τελευταίο έχει τεχνογνωσία ή είναι πιο σκληρό εδώ που έχουμε φθάσει ελάχιστη σημασία έχει.

Δεδομένου του παρελθόντος μας , νομίζω πως με το ΔΝΤ βρήκαμε παπά να θάψουμε καμπόσους και η όλη κουβέντα είναι αποπροσανατολιστική. Αλλά λόγια να αγαπιόμαστε. Η πραγματική κουβέντα θα έπρεπε να είναι επί της ουσίας. Χρειαζόμαστε ή όχι βοήθεια και εάν μπορούμε ή όχι να τα βγάλουμε πέρα μόνοι μας, Με βιώσιμες όμως στρατηγικές και προοπτικές και όχι χρόνο με το χρόνο. Όχι με τη λογική του και αύριο μέρα είναι. Μόνο έτσι θα μπορέσουμε να χαράξουμε εθνική στρατηγική διάσωσης της χώρας.

Ετσι και αλλιώς, αξιοπιστία η ελληνική οικονομία δεν έχει. Όλοι το γνωρίζουν αυτό και στο εσωτερικό και στο εξωτερικό. Δεν μιλάμε για το αν πιστεύουν τις καλές μας προθέσεις, ή αν θα είμαστε ή όχι συνεπείς στην εφαρμογή των μέτρων.

Μιλάμε για αξιοπιστία όσον αφορά τις αντοχές της ελληνικής οικονομίας. Μόλις προχθές ξεκίνησε νέος κύκλος θεματολογίας με τον ίδιο τον Τρισέ να λέει πως οι τράπεζες μας θα αντιμετωπίσουν δύσκολες μέρες. Χωρίς στιβαρό τραπεζικό σύστημα, πως θα προχωρήσουμε σε βιώσιμη ανάπτυξη; Με την ανεργία να εξακοντίζεται στα ύψη πως θα στηρίξουμε την εσωτερική κατανάλωση; Πως θα ανακόψουμε την λαίλαπα των ακάλυπτων επιταγών; Την αύξηση των επισφαλειών;

Για να στηρίξουμε την ανάπτυξη, πέρα από τον δανεισμό ή την βοήθεια αν θέλετε από το εξωτερικό, θα πρέπει να αποδεσμεύσουμε πόρους. Καλή η περικοπή της δημόσιας σπατάλης, καλή η αύξηση των εσόδων, αλλά δυστυχώς δεν αρκούν. Απαιτούνται πιο ριζοσπαστικές λύσεις.

Ας είμαστε επιτέλους ρεαλιστές. Το χρέος μας είναι τεράστιο και η αποπληρωμή είναι δυσβάσταχτη. Ίσως αντί να συζητάμε αν το ΔΝΤ είναι χειρότερο ή όχι από την Κομισιόν θα έπρεπε να συζητάμε.. Τι θα κάνουμε με το χρέος; Μήπως παράλληλα με τα όσα σκληρά μέτρα πήραμε και θα πάρουμε, θα πρέπει να εξετάζουμε σιγά σιγά το ενδεχόμενο να ζητήσουμε την επαναδιαπραγμάτευση του. Να αυξήσουμε την περίοδο χάρητος, να διαγράψουμε ένα μέρος και να επιμηκύνουμε την καταβολή των δόσεων;

Αυτό κατά την άποψη μου θα πρέπει να είναι το επόμενο μέτρο. Το χρέος μας είναι τεράστιο και εάν προχωρήσουμε σε στάση πληρωμών, είναι βέβαιο πως θα υπάρξει συστημικό πρόβλημα στην Ευρώπη, που έχει και το μεγαλύτερο κομμάτι του χρέους μας. Όπως έσωσαν τις τράπεζες τους, εν μία νυκτί, θα το σκεφτούν διπλά να αγνοήσουν το αίτημα μας. Γιατί ξέρουν πως καλύτερα να καθυστερήσουν να πάρουν τα λεφτά τους αργότερα, παρά να μην τα πάρουν ποτέ αν κηρύξουμε επισήμως στάση πληρωμών.

Τάκης Λαϊνάς

reporter.gr